Blog Image

Ons blog

Souillac 2014

Algemeen Posted on 29 May, 2014 14:28:34

Vrijdag -23 mei 2014-
vertrekken Dirk en ik naar Souillac in Frankrijk. En komen de maandag
daarop weer thuis. Wij gaan daar Dirk zijn broer -Willem- opzoeken die Dirk al ruim 11 jaar niet heeft
gezien. De voorpret alleen al is erg leuk. Er moet ook een route bepaald
worden. Wij hebben besloten om tolwegen te mijden A: omdat wij tijd genoeg
hebben en B: ook om aan de portemonnee te denken. De eerste dag willen wij zo
ongeveer 800 km rijden. Wij willen Parijs vermijden dus wij plannen we over
Bastinken – Bastogne- en Bourges in Frankrijk. Dus op deze route werd op een
bed en breakfast gezocht. Na een poosje googelen werd er een Nederlandse bed en
breakfast gevonden. Hier dus:

Bed
en breakfast La domaine den haut

en op maps: Carina
et Herman HOFSTEDE

De route wordt diverse keren besproken, en bovenstaande leek
ons de beste route ook omdat wij wat willen zien, en geen haast hebben.

Het was wel ruim 100 km verder maar dat mag de pret niet
drukken. Voor onderweg wordt een lijstje gemaakt van wat er meegenomen dient te
worden.

·
Koelbox om e.e.a. koel te houden.

·
Broodjes met gebakken ei – blijft lekker vers-
voor onderweg.

·
Koffie

·
Warm water voor de cup a soup.

·
Wijntje voor op de kamer

·
Bekertjes voor de diverse dranken.

·
Uiteraard de div. computerapparatuur – tablets,
telefoons, navigatie, fototoestellen, laders en nog veel meer.

·
Dekbedden voor bij Willem.

·
En nog veel meer.

We gaan maar 4 dagen, hoelang? 4 dagen, er wordt spul meegenomen voor 3
weken. Maar goed op woensdagavond voor vertrek ben ik mijn tas aan het pakken.
Moeten er korte broeken mee? Lia en ik zitten e.e.a te bespreken in de tuin.
Tablet erbij en kijken wat het weer in Souillac doet. Het wordt niet erg warm
volgens weeronline, 19º C. houd niet over maar genoeg voor 1 korte broek, de
staken moeten tenslotte toch een beetje gebruind worden. Alleen op het werk zie
je er toch niets van, dus waarom toch!!

Ook heb ik nog een paar antieke kaarten van Frankrijk
gevonden, en die gaan gewoon mee, je weet maar nooit. Er dient ook het nodige
voor toilet maken meegenomen te worden, o.a. baardkrab gerei, met bij passende
kwast en schuim en rommel om onder de oksel te spuiten. Lia zegt neem toch dat
48 uurs spul mee, onzin zeg ik, ik spuit wel twee keer dat werkt hetzelfde.

Zo komt de reis dan toch wel dichtbij, nog 1 dagje werken en
dan is het zover. Er is afgesproken dat Dirk mij om 07.00 uur op komt halen.
France here we come.

Inderdaad wij zijn op vrijdag om7.00 uur vertrokken. De
beide navigatiesystemen geprogrammeerd, en gaan met die banaan. Wij werden door
Lia uitgezwaaid. Tot aan Maastricht was het appeltje eitje. De beide
navigatiesystemen waren het heel erg met elkaar eens. Vlak voor Maastricht
hebben wij een kop koffie gedronken en een broodje ei gegeten. Het beroemde en
fameuze broodje gebakken ei naar eeuwenoud familie recept, van de familie van
Woudenberg. Daar werden ze pletjes genoemd, omdat de bolletjes altijd pletten
in een tas of iets anders waar ze in vervoerd worden. Ze zagen er dan niet meer
uit en smaakten daarom des te lekkerder. Later bij Bastogne hebben wij weer een
stopje gemaakt en gelijk een paar bomen besproeid die daar toevallig stonden.
De reis ging voorspoedig tot dat de beide navigatie systemen het niet met
elkaar eens waren. De een had een snellere weg ontdekt , en dat scheelde bijna twee
uur. Tel uit je winst. Dus het andere navigatie systeem toevallig eens wel de
tolwegen laten gebruiken en jawel hoor, ze waren het weer eens, zij het dat de
een wat later op de plaats van bestemming was dan de andere. Maar een kniesoor
die daar op let. En daar was hij dan de eerste “peage” raampje open
ticket eruit en weer verder. “Is dat alles.” zei Dirk. “Ja dat
is alles.”sprak ik.”Alleen bij het eind betalen met creditkaart of
contant, zo simpel is het.”

En dat was ook zo. Creditcard er in en kassabon eruit. Toen
was het Dirk zijn beurt, bij de volgende “peage” ticket er uit, met
de groeten van tante Door. Na zo,n 10 kilometer diende er weer afgerekend te
worden, en jawel hoor wij gaan naar de slagboom en BINGO het was alleen voor
iets anders en niet voor ons. Toen maar gebaren gemaakt dat wij graag achteruit
wilden om het nog eens elders te proberen. Hevig zuchtende Fransozen, die iets
zeiden wat wij niet begrepen – misschien maar goed ook- maar de file bewoog langzaam maar zeker
achteruit en wij konden ons geluk elders beproeven. Toen was het of geld erin
of de creditcard. Joepie het is gelukt. Wat een hoop gedoe voor € 2.60.

Na nog een keer de “peage”gedaan te hebben kwamen wij
in Parijs uit, wat nooit de bedoeling was, dit wilden wij vermijden. Maar goed wij
moesten nu eenmaal roeien met riemen die wij niet hadden. Maar goed tot Bourges
zaten wij op de “peage” a raison € 21.80!! “Op de terugreis geen “peage.”
zei Dirk.

Helemaal mee eens , en zo kwamen wij op de beloofde tijd aan
in Lissay- Lochy. Hier kregen wij een prima bed en breakfast. Wij hadden de
stille hoop dat de juffrouw… eh mademoiselle ons aan een eenvoudige doch
voedzame maaltijd kon helpen. En jawel hoor dat kon zij.

“Vlak voor dat je hier afsloeg heb je een restaurantje,
en daar kun je heerlijk eten.” Wij om klokslag 18.00 uur op pad. En ja
hoor zo dicht als de kluis van den Nederlandschen bank. Wij weer de auto in en
op zoek via de navigatie naar een
restaurant. Het was inmiddels wat gaan regenen, en dat maakte de boel er niet
leuker op. Het tweede restaurant was het
ook dicht. Dan maar weer een stukje rijden. Onder weg kwamen we borden tegen
met de naam “Le Cheval Blanc” “Daar gaan wij maar eens kijken.”
zei Dirk. Het is niet alleen bij kijken gebleven maar er kon ook nog gegeten
worden! Dat was wat.

Met handen en voeten en een klein beetje Frans van mijn
zijde kwamen wij er toch uit, het werd een menuutje van 3 gangen. Met onbeperkt
“fruits du mer”en diverse andere heerlijkheden. Met als hoofdgerecht
een heerlijke steak. En heerlijk nagerecht van mascarpone met bramen en
frambozen. Het geheel werd weggespoeld met een heerlijk wit huiswijntje, van de
streek.

Daarna weer terug naar de bed & breakfast, om de wifi
maar eens uit proberen. Die deed het effe niet, maar goed na een een poosje te
hebben geprutst werkte het nog niet, ook niet nadat onze stekkerspecialist Dirk er naar had
gekeken. Inmiddels had ik een mooie panoramafoto gemaakt van de bed &
breakfast , die de mademoiselle toevallig zag en gelijk vroeg of zij deze ook
mocht hebben, voor uit dan maar.

Wij hadden een kamer met een vide. Dirk sliep beneden – je
moet tenslotte toch een beetje respect hebben voor de ouderdom- en ik mocht in
het bed op de vide slapen. Na een lekker nachtje te hebben geslapen en af en
toe een beetje draaien – als een ventilator- werd ik om 06.00 uur wakker. Dirk
had in de gaten dat ik ontwaakte en begroette mij en de nieuwe dag met:
“de wifi doet het!” goedemorgen Dirk, dat is me even nieuws, ik was
pas half wakker, maar goed wij hadden weer contact met de hele wereld, en er
konden via google maps weer routes gepland worden. Na een stevig en goed
ontbijt met diverse streekproducten gingen wij weer op pad richting Soulliac.
Maar eerst diende er nog een paar foto’s getrokken te worden voor wij verder
konden. Wij hebben een karakteristiek Franse begraafplaatsje bezocht en
bekeken. En nu Soulliac here we come.

Rond het middaguur arriveerden wij in Soulliac aan de Avenue
Jean Jaurè, Willem had al een telefoontje gehad van Dirk dat hij om 12.08 uur de
koffie klaar diende te hebben, omdat de navigatie dit aangaf. Na enig gehannes
om binnen te komen en wij boven arriveerden, konden de broers elkaar weer in de
armen sluiten. Dit zou een mooi moment geweest zijn voor een of ander
jankprogramma op tv. Maar daar ging het even niet om. Het was een prachtig en
emotioneel moment, waar ik getuige van mocht zijn. Dan is er koffie en komen de
verhalen los. Omdat Willem de nodige medicijnen nodig heeft, stonden die
uitvoerig uitgestald in zijn boekenkast. Dus zeg ik tegen Willem:”Je hebt
nog al wat medicijnen.” Voor het
gemak had ik de fles whisky, wel gezien maar niet meegeteld als medicijn.

“Dat is waar ook,” zo sprak Willem, “ik moet
mijn medicijnen nog in nemen.” En
vervolgens schenkt hij zich een whisky in……. Proost. Willem vertelde dat hij
daar heel gelukkig was en is en daar voor geen geld meer weg wilde. Willem
heeft heel veel klanten en bekenden daar. Hij maakt dure villa’s schoon en doet
en passant even de tuin erbij. Dirk had zijn laptop meegenomen en liet Willem
foto’s zien, en zo kwam het dat hij foto’s zag van vroeger, die hij niet
had. Heb je een stickie? Dan zetten wij
ze er even op. Na heel veel bij te hebben gepraat diende er geluncht te worden,
en dat ging gebeuren bij vrienden van Willem. Die hadden een mini restaurantje
wat liep als hoge snelheidstrein. Daar hebben wij heerlijk geluncht en natuurlijk
werd er weer bijgepraat. En er was wel het een en ander te vertellen.

Na de lunch werden
wij meegenomen naar onze overnachtingsplek. Vooraf waarschuwde Willem, dat de
oprijlaan bij het huisje een beetje steil was, en als je de auto heel wilde houden
maar beter boven kon laten staan. Daar aangekomen wilde Dirk toch een poging
wagen. Ik zei hem dat ik het verstandig zou vinden als hij de auto toch boven
liet staan, of hij zou een tweedehandsje moeten willen. En dan heb je thuis een
boel uit te leggen. Zo gezegd en dan
maar zo gedaan, wij gingen lopen met onze spullenen dat was toch de beste
oplossing. Wij waren bij een enorme villa en betraden de inpandige garage.

Wij liepen door de garage naar de “studio” en dat
was een heel eigen appartement. Met keuken, slaapkamer – meer slaapzaal -,
toilet enz. omdat de luiken dicht waren ging Willem de deuren naar het terras
openen. Onze klep zakte open ……………er was een heus eigen zwembad, waar wij
gebruik van mochten maken. Verder kregen wij van Willem een rondleiding door
het geheel. Er was boven een hele grote woonkamer met een evenzo grote open
keuken. Ook was er een balkon, waar je heerlijk kon zitten. En dit alles
mochten wij gebruiken en het was maar voor 1 nachtje. Van zwemmen zou het waarschijnlijk niet
komen, het water was aan de frisse kant, en wij wilden ook nog iets van de
omgeving zien. Dus afgesproken dat wij
Willem om 19.00 uur bij zijn restaurant zouden ontmoeten voor het diner.

Wij hebben in de omgeving veel mooie dingen gezien, en tegen
19.00 uur zijn wij naar de afgesproken
plek gereden. Omdat wij wat te vroeg waren hebben we nog heerlijk in het
zonnetje gezeten, waarbij wij gezelschap hadden van de locale zwerfster. “Zo
te zien heeft ze het koud.” Zei Dirk. “Want ze heeft me toch een paar
dikke truien aan!” En ze zag er ook wel een beetje kouwelijk uit. Op de afgesproken tijd meldde Willem zich en
togen wij restaurant waarts. Het menu bestond uit een voorafje dat was gemaakt
van een salade uit de streek. Het hoofdgerecht was een pootje van een parelhoen
met boontjes en gebakken pommes de terres dit alles was een streekgerecht. En
als dessert waren er verse aardbeien met slagroom. En dit alles voor de prijs
van € 12.00!!! verder werd er een kan met lokale rode wijn aangerukt, en wij
mochten niets betalen, Willem zou betalen.

Na dit heerlijke diner hebben we nog een kop koffie tot ons
genomen en nog wat zitten praten. Daarna hebben wij afscheid van Willem
genomen, omdat wij dan ‘s ochtends de tijd aan ons zelf hadden, want er moest
tenslotte ook weer huiswaarts gegaan worden. En we werden de volgende avond alweer
verwacht bij de bed & breakfast van Herman in Bleurville – voor wie niet waar
dat ligt, die googlet er maar op -. Het was tenslotte wel ongeveer 650 km
rijden vanaf Soulliac, en wij hadden afgesproken dat er geen péage gereden ging
worden. Wij hebben nog tot een uur of elf op het heerlijke balkon met uitzicht
gezeten, waar wij een heerlijke fles wijn hebben gedronken.

Om 06.00 uur waren wij weer wakker, na te hebben gedoucht
hebben wij een simpel ontbijtje genuttigd. Dat hadden wij de vorige dag
ingekocht bij de plaatselijke lidl. Tevens hadden wij er ook nog wat
mondvoorraad voor onderweg bij ingeslagen, zoals wat flesjes water e.d. waarbij
wij veel plezier hadden van de koelbox die op boordstroom liep.

Om 08.00 uur was er ingepakt en kon de terugreis een aanvang
hebben, wat dan ook gebeurde. Wij hebben een heleboel gezien onderweg, en hoe
verder de reis vorderde hoe leger de tank werd. Er moest binnenkort getankt
worden. “Als wij dan toch tanken moet ik eens even kijken of ik een wc kan
vinden.” Zei Dirk. Hij kreeg om in schippers termen te spreken wat drang
op het roer. Goed, na een half uurtje was het dan zo ver. Er kon getankt
worden, na het tanken op zoek naar een pot, niet gevonden. Dirk zoekt in zijn
zakken naar de autosleutel en zegt “oh oh………… ” “Wat is er
Dirk.” Vraag ik. “Kijk eens.” en hij laat mij de sleutel van de
garage zien. Shit, en we waren al 350 km weg even terug was geen optie. “Ik
ga Willem bellen.” Zei Dirk. “Geen enkel probleem.” Zei
Willem. “Ik heb meer met dat
bijltje gehakt en heb nog wel een paar reserve sleutels. Stuur hem maar gewoon
op dan komt het wel goed.” Dus één
zorg minder vertrokken wij weer richting Nederland. Wij reden – omdat wij geen
péage hadden- veel op locale wegen en zagen heel veel moois, en opeens was hij
daar een AIRE met pléé. “Hier.” Zei Dirk, “Hier gaat het
gebeuren.” Dus netjes de auto geparkeerd en Dirk naar de pot. Twee tellen
later komt hij alweer naar buiten, ik denk nog dat kan nooit zo vlot. Dirk zie
ik richting dames toilet scharrelen, en denk nog nou ….. die is de weg effe
kwijt. Maar ook daar vandaan keerde Dirk onverrichter zake terug in de auto. “Er
was geen papier.” Zei Dirk. Ik stelde nog voor om een polletje gras mee
naar binnen te nemen, maar dat werd niet erg enthousiast ontvangen. “Het
was ook nog een hurkplee.” Zei Dirk. “Ach Dirk,” zei ik “zolang
hij geen kopjes geeft kunnen wij een volgende plee zoeken.” En ja hoor na
een poosje was daar een fatsoenlijke AIRE. Geheel opgelucht kwam Dirk terug.
Hier was ook een hurkplee maar wel met papier. “En wat denk je?” zei
hij, “ben ik klaar en zie bij het verlaten een invalidentoilet, ik kijk
even en ja hoor daar had ik comfortabel op kunnen zitten!” Dat had Dirk weer. Zonder verdere problemen
aan boord konden we verder. Tussen de middag hebben we een broodje gegeten en
de middagreis verliep voorspoedig.

Tegen 18.00 kwamen wij bij de bed & breakfast van Herman
aan. Wij werden hartelijk ontvangen, en ik deed gelijk de hartelijke groeten
van vriendje Albert. Die had mij gevraagd Herman de groeten te doen, omdat zij
daar vorig jaar hebben overnacht. Het was een hartelijke kennismaking en met
een koel biertje op het terras, en de mooie verhalen. Hierna werd de kamer
bekeken en konden wij onze spullen er parkeren. “Maar,” zo sprak
Herman, ” ik heb voor jullie maar twee kamers genomen, voor deze ene nacht
en voor de prijs van één.” Ik
opperde om dan onze eigen dekbedden te gebruiken, want die lagen tenslotte toch
werkeloos achterin. Maar dar was geen sprake van. Op aanraden van Herman gingen
wij bij een locaal restaurantje wat eten. Wij hebben daar een heerlijke pizza
gegeten en een lekker bakkie koffie na. Toen wij weer teruggekeerd waren had
Herman een paar flessen lekkers gescoord. Deze werden terstond aangesproken.
Toen wij zo’n heerlijk glas eau de vie op hadden kregen wij visite van de
kameraad van Herman. Het was Philippe. Weer een bijzondere kennismaking die
uitmondde in een heel gezellige avond. Dirk
had heel wat te bespreken met Philippe, of dat ze elkaar al jaren niet hadden
gezien. Niet dat Dirk vloeiend Frans
sprak of Engels, het ging met handen en voeten en andere gebaren met af en toe
een woord Duits er tussen door. Maar dat mocht de pret niet drukken. Wat later
op de avond begon het heerlijk te ruiken en even later kwam er een schotel met
allerlei lekkere hapjes op tafel. Na nog een wijle zijn wij bedwaarts getogen
en hebben heerlijk geslapen. Alleen Dirk was om 06.00 uur alweer present en
heeft een stukje gewandeld in het pittoreske dorpje.

Na een goed ontbijtje en betaald te hebben voor het gelag,
wat overigens reuze meeviel, aanvaarden wij de verdere terugreis. Hier reden
wij een hele tijd door de Bourgogne, en kregen alweer visioenen van heerlijke
wijnen, maar wij waren sterk en hebben niet geproefd. Onze navigatiesystemen waren
het redelijk eens tot ik bij beide onder de motorkap ging kijken. Mijn
navigatiesysteem beweerde dat over Maastricht de snelste route was en het
navigatiesysteem van Dirk stuurde ons over Trier en Cochem.” Wij volgen
die van jou,” zei Dirk. Oké, maar een wijle later zei Dirk, “zou het
ver om zijn als wij over Brütig rijden?” ” Weet ik veel,” zei ik, “reken maar uit je hebt een
navigatiesysteem voor je liggen.” Brütig is de jaarlijkse
vakantiebestemming van Dirk en Joke. Na
wat gereken kwam hij tot de conclusie dat het maar een klein half uurtje om
was. “Zullen we dat doen?” Vroeg Dirk. Ja waarom niet, kunnen wij
gelijke eens kijken of er toevallig nog een flesje wijn is daar. Zo gezegd zo
gedaan. Het navigatiesysteem omgeprogrammeerd en op richting Brütig.

Wij kwamen daar aan en toen werd er niet open gedaan. Dat
was nou jammer. Ja zei Dirk, misschien zit Doris wel op de berg in de
wijngaard. Dat was mogelijk. Dirk ging nog even naar boven en zag toen iets
bewegen in de wijngaard achter het huis. Hij zag een vrouw voorovergebogen aan
het werk in de wijngaard, en jawel hoor hij herkende haar aan welgevormde
bodem. “Hoi Doris,” riep Dirk
en een verbaasde Doris draaide zich om, en uiteraard was de begroeting erg
warm. “Je zou toch volgende week komen,” zei Doris. “Ja maar ik ben
niet met Joke maar met Gijs. En wij zijn op de terugweg van Souillac naar huis.”
Dat verklaarde een hoop. Na heel even
heen en weer gebabbel wilden we weer vertrekken, want wij wilden alleen maar
even goedendag zeggen. Met twee flessen van de jongste oogst, vertrokken wij
naar huis. Er was afgesproken dat Dirk ongeveer anderhalf uur van te voren zou
bellen hoe laat wij zouden arriveren. Dus anderhalf uur van te voren Joke
gebeld, en gemeld dat wij zo rond 18.00 uur thuis zouden zijn. “Maar dan
moet je wel hier heen komen want Lia komt ook hier heen.” En ja hoor om
18.00 uur waren wij weer thuis.

Even later was ook Lia gearriveerd, en stelde Joke voor om
het geheel af te sluiten bij de chinees, met een hapje en een drankje. Dus dat
hebben we maar gedaan.

Dit was ons verhaal over een weekendje naar Soulliac in de
Dordogne, naar de broer van Dirk – Willem-
die elkaar ruim 10 jaar niet hadden gezien.



Snorkelen in Dahab

Algemeen Posted on 31 Jan, 2013 15:59:43

Zondag 20-01-2013

Zijn we precies op tijd
– 14:05- vertrokken met vlucht nr. HV
437 naar Sharm El Sheik in Egypte. Precies op tijd omdat het juist begon te
sneeuwen, hier en daar een licht vlokje. Na ons zijn diverse vluchten gecanceld. Na een rustige en
prettige vlucht landden we tenslotte om 19:00 plaatselijke tijd -1 uur later dan in
Nederland- op het vliegveld van Sharm El Sheik.

We werden opgewacht
door onze touroperator en konden een visum halen, en we werden door verwezen
naar onze bus, die ons zou afleveren in ons hotel in Dahab.

De weg van Sharm El
Sheik Dahab loopt een heel eind door de Sinaï woestijn, en is erg donker in het
donker, en als het daar donker is dan is het ook donker. Om een uur of elf
kwamen we bij het hotel, want wij waren uiteraard de laatsten die gedropt werden. Er was nog net een biertje
en een wijntje te verkrijgen. Daarna lekker gaan slapen.

Maandag 21-01-2013.

Lekker uitgeslapen, en
tot de ontdekking gekomen dat er geen stroom was, alles zat zonder, dus dat
beschrijft in welk afgelegen deel wij zaten. Wij zaten zo’n 80 km buiten Sharm
El Sheik en na ons kwam er een hele tijd
niets meer en dan een paar honderd km verderop was weer een plaatsje. Maar zo
goed en zo kwaad als het ging toilet gemaakt, want het water deed het ook niet.
Want de hydrofoor loopt ook op stroom, dus geen stroom geen druk. Lekker
ontbijtje, en daarna maar eens een stukje langs het strand gewandeld.

Bij de lunch een lekker
wit wijntje gehad, maar dan ook alleen bij het eten was een wijntje
verkrijgbaar. We hadden all in maar daar had men geen boodschap aan, dit was
hier de gewoonte. De hele dag was er wel bier, wishkey en alle andere sterke
dranken te verkrijgen, maar een wijntje was passé, die werd alleen geserveerd
tijdens de maaltijden. Voor de rest lekker geluierd aan het strand.

Dinsdag 22-01-2013.

Goed geslapen en weer
waren we in de morgen stroomloos.

Vandaag wederom aan het
strand doorgebracht. En na het diner met de shuttle mee naar Dahab, naar al
mijn vrienden. Daar waren talloze
winkeltjes, en iedereen vroeg of je even wilde kijken. Lia kocht daar een paar
shawls en dat was een heel gehandel. Als je een tegenbod deed, dan keek de man
je aan of je een oneerbaar voorstel deed. Later kwamen we in een straat waar
veel eterijen waren,en we werden door iedereen aangeklampt of we aub daar een
hapje kwamen eten. Als je dan maar zegt maybe tomorrow dan willen ze je nog wel
eens met rust laten.

De gerant bij Ali Baba
ging nog veel verder, die bood ons een gratis Bedoeïenen thee aan, dat aanbod
hebben we geaccepteerd en vervolgens ging de hiërarchieke machine draaien. Van
hoog tot laag werd er opgetrommeld om oosterse prinses Lia en Ali Ben Zine een
comfortabele plaats te geven, het was 20 graden , maar toch werd ook de
terrasverwarmer opgestookt en zaten wij heerlijk.

De thee werd geserveerd met
voor ieder 4 soorten van zoetigheden en een groot glas gloeiend hete bedoeïenen
thee. Precies zoals de bedoeïenen ze zelf drinken.

Later zelf nog een kop
koffie besteld want dit vonden we zo stijlloos om dan maar weer zo te
vertrekken. Na een scheet en 3 knikkers te hebben betaald was het tijd om de
terugtocht naar de shuttle te aanvaarden. Deze kwam precies om 23.00 uur, en
daarna was het nog een kleine 20 minuten naar het hotel.

Woensdag 23-01-2013.

Een dagje strand was
het vandaag en er diende weer gesnorkeld te worden,want dat ging gewoon door,
ik heb daar onder water diverse mooie foto’s gemaakt en een aantal filmpjes met de
mooiste vissen.

Bij de lunch bleek dat
er nog geen wijn was, wij hadden de avond ervoor tijdens het diner al het
laatste glas gehad, en toen werd er meegedeeld dat de wijn op was. Oké, dat kan
gebeuren, maar als er dan de volgende dag nog geen witte wijn is dan is er iets
anders aan de hand. Misschien was chef inkoop wel overleden of deed het
logistieke deel het niet naar behoren, maar er was geen witte wijn. Tot de
grote manager zich ermee ging bemoeien, binnen de kortste keren was er witte
wijn en wij hadden de primeur. Toen die gebracht werd dacht ik eerst dat ze een
grap uithaalden, want wat er in het glas zat leek nog het meest op oude
kamelenzeik! Na een slok geproefd te hebben trokken mijn flaporen zo ongeveer
naar binnen en hoorde ik het glazuur van mijn tanden spontaan scheuren. Dit
hebben we beleefd doch resoluut geweigerd. Weer de grote manager in paniek en
weer de onderdanen de pineut. Ze trokken allemaal wit weg, de rest hebben we
niet aangehoord, maar hij was not amused.

Donderdag 24-01-2013 .

Vroeg op er dient
gevaren te worden. Na een zeer vroeg ontbijt worden we opgehaald door een busje
en gaan we richting de haven.

Maar niet alvorens bij
een dive shop te zijn langs geweest om aldaar de gratis flippers en maskers uit
te zoeken. Voor 5 euro kon je ook een wetsuit krijgen en dat hebben we maar
gedaan, vanwege de harde wind. Daarna zijn we vertrokken en hebben heerlijk een
uurtje gevaren tot aan een mooi rif. Daar plonsde het hele zooitje overboord en
was het “follow the leader”. Na drie kwartier gespetterd te hebben
als een eend waren we weer terug aan boord. Er werd weer gevaren. Ik lag lekker
te lezen toen de schipper naast onze lieve heer mij riep en beduide dat ik het
roer over moest nemen. We hadden niet de indruk dat hij een plotselinge aanval
van iets had gekregen. Ik was hogelijk verbaasd waarom hij mij uitkoos? Had hij van Mina – de man die ons dit reisje
verkocht had- gehoord dat ik kapitein geweest was? Ik wist het niet, dus toch
maar eens vragen. Hij verstond er geen letter van want hij lulde alleen Farzie
– een soort Arabisch- en dat verstond ik weer niet. Rombombom op het dek en
daar kwam een matroos aangesneld die wel Engels sprak en een en ander
vertaalde.

De schipper kreeg ogen als schoteltjes, wat nou
ook weer niet nodig was.

Toen ik vroeg waar de
automatische piloot was verschoot hij van kleur, die had ie niet. Ik vertelde
dat ik eigenlijk niet zonder kon, maar dat ik graag een stukje het roer
overnam,want het ouderwetse handwerk heeft ook wel wat.

Bij de tweede en derde
stop geloofde ik het snorkelen wel, het was me te koud en bij het hotel was een
huisrif waar ik veel rustiger kon snorkelen en kijken.

Een prima lunch aan
boord gehad en alle alcoholvrije drank was bij de prijs inbegrepen. Zodoende
een prima dagje gehad.

vrijdag 25-01-2013.

Rustige ochtend gehad,
en ‘s middags opgehaald met de “limousine” met privé chauffeur en
gids.

We gaan de woestijn in
naar de bedoeïenen om aldaar met een kameel te rijden en thee te
drinken. Ook staat er een tocht gepland de berg op om zonsondergang te
bekijken. Ook zullen wij deelnemen aan het
bedoeïenendiner aldaar.

Maar eerst hebben wij
nog een kleine tocht voor de boeg, 80 km de Sinai woestijn in. Midden inde
woestijn zien we kleine
bedoeïenendorpjes compleet met school en al. Na een goed uur rijden
-eerst moest er nog getankt worden wat momenteel niet zo simpel is er is in
Egypte een brandstof tekort, maar goed wij hebben e.e.a. goed voor elkaar met
een reisbureau achter je- zijn we dan toch waar we wezen moeten. Midden
in” the middle of nowhere” we zien al andere groepen moedig met op de
bult van een kameel zitten. We worden ontvangen met een kop bedoeïenenthee. Deze was niet zo authentiek
als ik in Ali Baba gehad heb, maar het is een lekker bakkie thee. Na de thee
werden we uitgenodigd om plaats te nemen op de kameel. Dat valt nog niet mee,
eerst gaan de voorpoten omhoog, grote schommel achterwaarts, dan wordt het
achterste deel gestrekt , grote schommel voorwaarts, en dan staan we. Geen
stijgbeugels of zo, de benen bengelen gewoon langszij. Dan gaat er voorwaarts
bewogen worden, een kermis attractie kan
dit niet verbeteren. Het is even wennen, van vallen we eraf of gaat het lukken,
het lukte mij zelfs om, zij het met veel pijn en moeite, mijn fototoestel te
pakken en een luchtfoto te maken. Dan volgde na 20 minuten de landing, dit
gebeurt in omgekeerde volgorde. De kamelenbeheerder gebaarde dat ik erg
achterover moest gaan hangen, wat ik ook braaf deed, en vervolgens werd het
achterste gedeelte van het landingsgestel onder het dier gevouwen. Hierna
volgde het voorste gedeelte en stond de man klaar om mij evt. op te vangen. Dan
pas kan er afgestapt worden. Toen was Lia aan de beurt. Maar ook dit is goed
afgelopen, en weer een ervaring rijker gingen we weer naar de bedoeïenentent. Daar was het de beurt aan Lia
om een bedoeïenenbrood te bakken. Het
vuur was reeds gestookt en het deeg al gekneed. Er diende een soort platte
schijf gecreëerd te worden – zoiets als een pizza bodem – en die word op een
soort van ouderwetse wieldop gebakken. Na een half uurtje moest er een berg(je)
beklommen worden. Er was tenslotte voor betaald. Dus werd er geklommen, eenmaal
boven hadden we een prachtig uitzicht. Wij zouden van hieruit de zonsondergang
kunnen bekijken, ware het niet dat het akelig bewolkt was en wij tijdens het
kameel rijden diverse spetters gevoeld hadden. Onze gids vertelde dat dit
kleine beetje water wel allerlei nieuw leven tot ontluiking bracht.

Het was nu tijd voor
het bedoeïenendiner en dat was prima
voor elkaar, dat mensen met zulke simpele middelen een zo’n lekkere maaltijd in
elkaar konden draaien. Niks elektra of gas, alles gewoon op een houtvuurtje! Na
het diner werd er gezongen en gedanst, totdat dit plotseling werd afgebroken.
Er werd slecht weer verwacht, heel slecht weer. Dus wij dienden ons onverwijld
huiswaarts te keren. De gids vertelde dat als het hier ook zou gaan regenen ook
goed regende. Er werd niets door de rotsen opgenomen en alles denderde dan zo
naar beneden zand en wat al niet meenemend. Wat dan weer op straat zou komen te
liggen met alle narigheid van dien. Na een goed kwamen we bij checkpoint van
Dahab aan en waren we met een klein half uurtje thuis.

Zaterdag 26-01-2013.

‘s Ochtends was het een
kalme zee,glad als een spiegel, en geen zuchtje wind.

Heerlijk gesnorkeld en
lekker lui gedaan veel gelezen ook.

‘s Avonds weer naar
Dahab geweest en daar nog een aantal shawls gekocht na veel heen en weer
gehandel. Ik heb daar in de duikwinkel een paar flippers gekregen van Lia. En
daarna op naar Ali Baba voor een kop
bedoeïenenthee.

Daarna weer terug naar
het hotel.

Zondag 27-01-2013.

‘s Nachts heeft het
hevig geregend en geonweerd, ik werd ‘s nachts wakker en alles was pikkedonker,
we zaten weer zonder stroom. ‘s Morgens
was er weer stroom, maar geen internet en andere verbindingen, ok
hoorden we dat de weg tussen Sharm El Sheik en Dahab weg was geslagen door het
noodweer. Het was een ruwe zee en windkracht 8, dus dat werd geen flippers
uitproberen. De hele dag een beetje zitten lezen. ‘s Middags was de weg weer zover vrijgemaakt,
zodat er weer verkeer mogelijk was. Dus konden de gasten die ‘s avonds de
vlucht hadden nog mooi vertrekken. In de avond waren ook de netwerken weer
hersteld.

Maandag 28-01-2013.

Redelijk gladde zee en
dus kon ik mooi mijn nieuwe flippers uitproberen. Dat ging geweldig, je kunt nu
veel grotere stukken bereiken en dat vergroot je blik.

‘s Middags weer een
uurtje gesnorkeld en toe was het over morgen gaan we weer naar Deventer.

Dinsdag 29-01-2013.

Thuisreis aanvaard en
in de bus hoorden we dat we op Koninginnedag een koning krijgen. Verder liep
alles gesmeerd en waren om 21.15 in Deventer.

Klik hier voor de foto’s



Weekendje Frankenau

Algemeen Posted on 19 Jan, 2013 12:41:41

Weekendje
Frankenau.

Wij
zijn vrijdag 19 oktober vertrokken met Kees en Joukje, naar Frankenau. Het
was ongeveer 400 km rijden, maar met de tomtom, ging het helemaal perfect. Maar
we hadden ook een tablet mee met daarop navigatie via de GPS. De reis liep erg
voorspoedig en het weer zat ook mee. Het zal zo rond de 20 graden geweest zijn.
Toen we aankwamen wilden we eerst boodschappen gaan doen, dus gelijk door naar
het bijbehorende stadje. Daar de supermarkt gevonden en ja hoor in dit soort
kleine plaatsjes hebben wij middagpauze, en wel tot 14.00 uur. Dus dan maar
naar het park en onze villa bekeken. Dat was een puike villa, geen spoortje
centerparks te vinden, ook niet het park zelf. Het was alsof je in een gewone
woonwijk was. Dus volgens de gebruiksaanwijzing die Joukje met haar meesleepte
de voordeur geopend en de diverse voorschriften opgevolgd. Ik was reeds in de
auto benoemd tot opperstoker. Dat hield in dat ik ‘s avonds de haard aan de
gang moest houden, en overdag de verwarming. Na de gebruiksaanwijzing uitvoerig
te hebben bestudeerd, heb ik alles uitgevoerd zoals het op papier stond. Temp.
instellen op de gewenste temperatuur, de blazer op 1 en wat kan er dan nog mis
gaan?

Van
alles dus, na twee dagen kwamen we erachter dat ik in de meterkast vergeten was
de knop van de verwarming op 1 te zetten, foutje bedankt. We hebben er niets
van gemerkt omdat het zulk lekker weer was, gemiddeld 24 graden!!!! Volgens
mij is die verwarming daarna ook niet aan gegaan, want het is het hele weekend
mooi weer geweest. Elke morgen met broodjes van de warme bakker ontbijten in
het zonnetje, na 20 oktober!!!!!!! Wie doet ons dat na?

We
hebben de eerste avond genoten van een heerlijke maaltijd die Kees al in
Nederland in elkaar gezet had, een heerlijke pot bami. De avond hebben we
doorgebracht met elkaar en de nodige versnaperingen, alcoholisch en non
alcoholisch. Voor de buis weliswaar de een met een boek de ander met een goed
gevuld glas.

De
volgende ochtend was ik al om 08.00 uur wakker en ben ik op kousenvoetjes naar
beneden gegaan, meer voor Lia als voor Joukje, want als die haar gehoorapparaat
niet in de oren heeft – zegt ze – dan hoort ze niets, en als Kees dan ook nog
op zijn goeie oor ligt dan kun je een bus met carbid afschieten zonder
commentaar te krijgen. Maar goed eenmaal beneden gearriveerd me goed genesteld
in de aanwezige tuinstoelen met de camera’s paraat, want er zal maar een hert
of ander wild volk voorbij komen, dan wil je dat toch wel even gearchiveerd
hebben. Ook had ik de e-reader mee, dus wat kon mij nou gebeuren. Ik zit nog
geen 5 minuten en ja hoor daar komt een jonge dame de hoek om met een zak
broodjes en die zegt vriendelijk goedemorgen, dus moest ik ook vriendelijk
goedemorgen – op z’n Duits- terugzeggen. Daarmee dus Lia gealarmeerd, want ik
zat onder de slaapkamer van ons en de deur stond open. De herten lieten zich
niet zien. Na een poosje ontwaakte de rest en werd er in het zonnetje ontbeten.

Na
het uitbuiken zijn we richting Frankenberg getogen, om daar nog het een en
ander aan te schaffen aangaande de menage. Daar werd eerst een supermarkt
opgezocht, eentje waar Kees en Joukje al eerder waren geweest – met de
verhuurder van de villa – toen ze voor de eerste keer de villa bezochten. Na
het supermarktbezoek moest het oude Frankenberg bezocht worden. We parkeerden
de voiture in een parkeergarage en stonden we al bijna in de oude binnenstad.
We hadden een tikkie teveel in de parkeerautomaat gedaan zodat we tot
maandagmorgen 11.00 uur vrij parkeren hadden. Hier waren heel veel oude panden
te zien, een waar genot, en een overvloed aan vakwerkhuizen. Later werd er halt
gehouden bij een ijssalon, en het was de bedoeling dat er koffie werd gedronken,
ware het niet dat er een uitgebreide ijskaart was. De dames gingen voor warme
chocolademelk met een stuk apfelstrudel, maar wij gingen voor ijs. Kees
bestelde een super aardbeiencoupe en ik een grote coupe nougat. Na wat heen en
weer geworstel was hij dan eindelijk waar hij wezen moest, ergens in het
donker, om later ook weer in het donker te verdwijnen.

Naxa0
Frankenberg hebben we ‘s middag heerlijk gechilled, om maar eens een duur woord
neer te zetten. Heerlijk met een boek buiten op het terras of zo maar even de
ogen dicht heerlijk lui en rustig, tot naast mij een vulkaan wakker wordt en
zegt dat hij wel een kop koffie zou lusten.

De
zondag hebben we nog naar een kerk gezocht waar een Nederlandse dienst was,
maar dat was ruim 400 km verderop naar het westen, dus dat schoot niet op.
Wederom was door de bakker het bestelde afgeleverd, en wederom zaten we op het
terras te ontbijten. Na het ontbijt hadden we plannen om er op uit te trekken,
en dat hebben we ook gedaan. We wilden een rondje Edersee rijden en zien daar opeens was daar een wildpark, en wel zo mooi, daar hebben we een aantal uren
gelopen en genoten. Er was wild uit de omgeving tot aan wolven en wilde katten
toe. Gelukkig was het wel afgeschermd, dus bang hoefden we niet te zijn. Maar
er waren ook moeflons, edelherten, en een bison, visotters en nog veel meer
dieren die we alleen maar kennen van de film of tv. Ook was het uitzicht vanuit
het park over de Edersee geweldig, het park ligt n.l. boven op een heuvel.

‘s
Avonds zijn we uit eten geweest bij Stiel, in Altenlotheim. Dit was een kroeg
met een eigen slagerij erbij, en van oudsher kun je daar het beste eten. Dat
was ook zo. Hier werd een ouderwetse pot eten opgediend die zijn weerga niet
kent. Met z’n vieren zitten eten en drinken voor x80 70.xa0xa0 Dat zijn bijna
voor de oorlogse prijzen, en dat in een gat. Het was er op de zondagavond wel
beredruk in deze kroeg, Jan en alleman kwam hier een hapje eten.

Maandag
was het feest alweer voorbij, na het gebruikelijke ontbijt op het terras,
werden de taken verdeeld. En zo hadden we allen wat te doen en konden we op
tijd huiswaarts, want het was tenslotte toch wel even 4 uur rijden. Na een paar
korte stops kwamen we in Vroomshoop aan en was het inmiddels weer etenstijd
geworden. Na enig overleg werd er besloten dat er in Ommen gedineerd diende te
worden. Na het eten hebben we afscheid genomen van Joukje en Kees, en waren we
weer op tijd en gezond weer thuis.

Klik hier voor de diaserie



Vakantie 2 met de camper

Algemeen Posted on 19 Jan, 2013 12:12:36

Vrijdag
25-05-2012

Vertrokken
omstreeks 17.00 uur richting camping de Aerdsewacht. Daar stonden we aan de
paal voor 10 euro. En daar hebben we voor de nacht prettig gestaan. De volgende
ochtend

Zaterdag
26-05-2012

Op
het gemak opgestart en vertrokken naar de camping in Hirschhorn. Dat was ong.
350 km. En daar arriveerden we omstreeks 16.00 uur. We kregen een mooie plek
toegewezen, we stonden tegenover het sanitairgebouw. Dat was lekker makkelijk,
met oa de afwas en het ter plee gaan.

Zondag
27-05-2012. Eerste pinksterdag

We
hebben de Fietsen gepakt en zijn naar Hirschhorn station gefietst en van daar
hebben we de trein genomen naar Heidelberg. We hebben daar een prima middag
doorgebracht en veel mooie dingen gezien. We wilden ook met het tandradbaantje
naar boven, maar dat ging niet lukken, er stonden een paar miljoen Japanners
voor de poort en die moesten diezelfde dag nog door Zwitserland, Italië,
Oostenrijk en nog veel meer Europees gedoe. Dus wij hebben de toren beklommen
van de kerk waar Maarten Luther veel kwam.

Maandag
28-05-2012 Tweede pinksterdag

Lekker
de hele dag op de camping doorgebracht met lezen. Hier ontdekte ik dat de
camper de beschikking heeft over een cd wisselaar voor wel 6 cd’s. We hadden
gelukkig genoeg cd’s meegenomen, alleen wisten we nog niet hoe we de muziek er
uit moesten halen, bij deze camper. ‘s Avonds de boel weer in orde gebracht voor
de volgende dag, want dan zouden we naar Zwitserland gaan. We hebben hier de
dongel geprobeerd maar die liet het afweten. De fietsen weer achterop
geknoopt en we waren klaar voor de derde etappe.

Dinsdag
29-05-2012 (Willeke jarig)

Boeltje
zeevast gesjord en vertrokken richting Luzern. Bij de ANWB in Deventer alvast
een autobahn vignet gekocht, dat scheelde weer tijd aan de grens. Nooit nergens
meer het vignet te vinden, volgens de directie, zou het niet onmogelijk zijn
dat deze gelijk met de kassabon door de papierversnipperaar is gegaan. Dus maar
een verse aangeschaft. Na een voorspoedige reis kwamen we op de camping bij het
vierwoudstedenmeer. Ook daar weer een prima plek, alleen stonden we wel op
elkaars lip, maar goed het was maar voor 2 nachten. Zitten we de eerste avond
aan de koffie, of misschien wel iets zwaarders??? stopt er een ambulance naast
de camper!!!!!! Bleek dat de overbuurman een zonnesteek had ofzo. De man
werd netjes afgevoerd, en alles was weer bij het oude, ze hieven het glas en
deden een plas, en alles bleef zoals het was.

Woensdag
30-05-2012.

We
hebben de fietsen gepakt en zijn naar Luzern gefietst. Dat was volgens de
juffrouw van de camping maar 13 km en goed te doen met maar 2 klimmetjes. Ze
was voor het gemak maar even de stukjes vals plat vergeten. Maar goed na een
goed uur fietsen en bijna uitgeput kwamen we dan toch aan in het centrum van
Luzern. Hier hebben we op de trappen van de Lucaskerk een meegebracht broodje
gegeten. En daarna zijn we de stad gaan bekijken (zie foto’s)

Wat een pracht
stad. Hier hebben we heel veel mooie dingen gezien. Ik wilde al graag eens een
Zwitsers zakmes, maar dan niet de doorsnee rode, maar de aparte blauwe. Die had
ik eens gezien bij een collega. We kwamen een echte messensmid tegen, die het
Zwitsers zakmes in alle denkbare maten en soorten verkocht. En bij aankoop
gratis gegraveerd! Dat was me wat, ik heb een mooi mes uitgezocht met voor mij
passende functies, en daar werd mijn naam in gegraveerd.

Intussen
hadden we genoeg van de stad gezien en wilden we de terugweg aanvaarden. Maar
niet voor we een flesje water hebben gekocht sprak Lia. Bij de McDonald’s op
de hoek 2 flesjes water besteld, of we maar even 7 euro wilden aftikken, sprak
de dame met droge ogen. Wij hebben haar vriendelijk bedankt en zijn op zoek
gegaan naar goedkoper water. Wat een geld voor een beetje water, in Lourdes is
het goedkoper en daar kun je er nog wonderen van verwachten ook. Bij een
benzinepomp gewoon 2 flesjes water en een mars er bij voor nog geen €5.00.
De terugweg verliep soepeler als we gedacht hadden, maar op de sportschool
fiets ik 1 keer per week de XXL versie van de fietsles, maar bij dit vergeleken
was de XXL versie kinderspel, dat doe je dan met 2 vingers in de neus. Dit heen
en weertje was goed voor 6 keer een xxl les,

Donderdag
31-05-2012

Om
10.00 uur vertrokken richting Lago Maggiore, ik had op de bonnefooi een camping
opgezocht en die in de tomtom gedaan. Wij zijn weer terug gekomen op de E35 die
helemaal naar Milaan gaat en misschien nog verder. Een mooie rustige weg om te
rijden. Na zo’n 70 km te hebben gereden kwamen we bij de Gottharttunnel aan,
die maar liefst 17 km lang is op een paar meter na. Dat heeft ruim een kwartier
geduurd, het is een 2 baansweg, en je mocht er niet sneller dan 80 km/h. Na nog
wat bochtenwerk op de grote weg kwamen we aan bij het Lago Maggiore, daar loopt
een lullig weggetje naar het zuiden onze bestemming Feriolo- . Het is
blijft een smalle weg, 2 baans en met het slagschip was het toch wel uitkijken.
Halverwege, gingen we de grens over, en waren we in Italie. Na een klein uurtje
kwamen we bij de plaats van bestemming aan. Dat was camping miralago. Een mooie
rustige camping, waar we ons eigen plekje mochten uitzoeken. Aan het meer € 28 , op het veldje € 23 en met acsi card € 16 . Wij krenten als we zijn
hebben een plaats op het veldje uitgezocht, even vanaf een afstandje met de
acsi card van vriendje Kees gezwaaid, en we stonden voor € 16 . We hadden een
mooie plaats uitgezocht, alleen naast de camper stond een boom, die het
onmogelijk maakte om tv te kijken. Dan maar geen tv. Het sanitair is prima, en
schoon.

Op
vrijdag 01-06-2012- zijn we naar Verbanio geweest. Met de fiets, dat was
wel even wennen want nu waren er ook fietsers op knullige weggetje, maar goed
het was even een kwestie van wennen. Daarna ging alles goed. Het was ca. 8 km
heen, en naar bleek, ook weer ca.8 km terug. Verbanio is een mooi dromerig
stadje, waar aan de buitenkant nog geen modernisering was doorgedrongen, of het
moesten de verkeerslichten zijn. Hier was toevallig markt, en dat komt een
koopvrouw als Lia, altijd wel uit. Na de markt hebben we heerlijk genoten van
een capuccino op een terrasje.Zaterdag – 02-06-2012- moest er volgens Lia maar een wasje gedraaid worden. Ze had
gezien dat er geen wachtenden waren, dus werd ik er op uit gestuurd om een
muntje te scoren, zodat er gewassen kon worden. Nog geen 10 minuten later
draaide de was, en zijn wij maar eens aan de koffie gegaan. Na de koffie was de
was klaar, draadje gespannen tussen 2 bomen en de was kon drogen. Lia had op de
kaart gezien dat er vlakbij een supermarkt was, in een of ander onduidelijk
plaatsje. Met de tomtom gekeken waar het was te vinden, peanuts, 4 km fietsen.
We hebben de tocht aangevangen maar de supermarkt nooit gevonden, we hadden er
inmiddels 10 km opzitten, dus vonden we het mooi en zijn we maar weer terug
gegaan. Het was wel lekker fietsen, maar we hadden weer eens water vergeten,
dus een droge klep van jewelste. Maar goed, eenmaal weer op bekend terrein maar
weer eens een nieuwe weg uitgezocht, en volgens de borden was er een eindje
verderop een CENTRO COMMERCIALE. En ja hoor na een kleine 10 minuten stonden we
voor een groot gebouw, waar een supermarkt in verstopt was. Het was zo 1,2,3,
niet zien, maar de boodschappenwagentjes waren er, dus moest er ook een
supermarkt zijn. Na inworp van een euro mochten wij een boodschappenwagentje
lenen en op zoek naar de supermarkt. Na enig heen en weer gezoek, dan toch gevonden.
Alleen het is daar in Italixeb peperduur, maar deze slag zijn we ook weer te
boven gekomen, door bewust in te kopen. De terugweg was nu zo gepiept, de km
teller wees aan dat het maar 3 km was! Goed gedaan dus…… die avond hoorden we
andere gasten, dat we de verkeerde kant op zijn gefietst! En ja hoor de
volgende dag……..

Zondag
03-06-2012

zijn
we goede kant op gefietst en inderdaad was het maar 3 km heen en 3 km terug,
maar dan had je wel een supermarkt, wij blij, maar helaas pindakaas ze gingen
pas om 15.00 uur open. Dus dat was de volgende tegenvaller, maar afijn we
hadden de dag ervoor, al genoeg boodschappen gedaan. En gelukkig maar, want
op..

Maandag
04-06-2012.

Gingen
we weer vertrekken, en richting Chur, in Zwitserland. De reis was prettig, het
eerste deel van de reis was het laatste deel van de reis naar Feriolo, waar we
vandaan gekomen zijn. Vandaag gingen we niet door de st. Gottharttunel , maar
door de st Bernardino tunnel. Niet zolang als de st. Gottharttunnel17
km maar een goede 7 km, altijd nog bijzonder, dat een gemiddelde
Nederlander vaak nog niet in 1 jaar door de Nederlandse tunneltjes rijdt.

Na
diverse bergwegen gevolgd te hebben, komen we boven op de bergen uit, waar we
tussen de sneeuwvelden door rijden x96 buitentemperatuur 10 gr. C- Boven op en
berg was een parkeerplaats met een erg mooi uitzicht, en daar hebben we een
broodje gegeten en genoten van het uitzicht. Daar kreeg ik de mededeling dat de
matten in de camper toch wel erg vochtig waren geworden na het laatste buitje,
welk buitje????? Liaxa0 ging op onderzoek uit en meldde dat er water kwam
onderuit de zitbank. Daar staat toevallig de watertank, die ik x92s ochtends
vol had gegooid. Na enig zoeken bleek dat de service dop er niet goed opzat.
Met een beetje getrek en geduw, zat hij weer goed vast. Blijkt wel eens los te
trillen volgens vriendje Kees, hij had dat ook al gehad, maar niet vertellen
hoorx85x85..

Daarna
weer verder richting de uitgezochte camping, volgens de brochure moest deze op
fietsafstand -2.5 km- van de stad af liggen. Na dat wij ons gemeld hadden
werden we naar een mooi plaats gedirigeerd, terloops werd er geïnformeerd of
we tv wilden kijken???? ja dat wel natuurlijk, oké dan wordt het een
andere plek. De camping ligt aan de kleine Rijn, daar waar de Rijn ong. begint.
Naast de camping stroomt de AU de Rijn in, wat na de regen van de afgelopen
dagen met donderend geraas gepaard ging.

Dinsdag
05-06-2012.

Wij
zijn vandaag met de fiets naar de stad Chur gefietst, maar niet als eerste mijn
fietsband weer en beetje opgepompt te hebben, want die was voor een groot deel
leeg gelopen. Hij liep niet verder leeg, dus was waarschijnlijk niet lek,
maar onderweg toch bij een toevallig aanwezige fietsenmakert maar even een
beetje lucht geleaset, en de tocht is verder probleemloos verlopen. Zelfs de
terugweg was probleemloos. Chur is een slaperig Zwitsers stadje met een
heleboel leuke winkeltjes, maar hier wordt de lust tot probleemloos winkelen
je wel ontnomen, door de prijzen. Die zijn in Zwitserland niet leuk meer,
alles maar dan ook alles is peperduur. Na het water van de McDonald’s -7 euro
voor 2 X 1/2 liter- bleven we ons wederom verbazen. Achteloos stappen wij een
terrasje op om even een kop koffie te kopen. Deze koste 4.10 Ch =ong 3.75.
volgens de kaart was een pilsje goedkoper, maar kwam ik te laat achter. Later
hebben we ook wat boodschappen gedaan in en grote supermarkt, mensen wat een
prijzen ruim 30 euro voor een kilo kipfilet!! Wat dat voor een wedstrijdkip
is geweest, ik weet het niet. Zwitserland is mooi, maar peperduur.

Maar
verder hebben we heerlijk genoten.

Zo
zijn we Woensdag 06-06-2012 maar weer opgebroken en zijn we vertrokken richting
Duitsland, Karlsruhe om precies te zijn. We hadden een voorspoedige reis, en
Tom zegt hier rechtsaf de snelweg verlaten. En wij geloven Tom! Dus braaf
gedaan, en kwamen we onverwacht bij de grensovergang van Liechtenstein x96 ja
ja weer een land wat we aan ons lijstje kunnen toevoegen- en zo doende waren we
weer in een ander land, nou ja land, het is eigenlijk een mini staatje, maar
wel een stuk groter dan Vaticaanstad of Monaco. Daarna nog een paar kilometer
Oostenrijk meegepakt. Een grensovergang richting Duitsland hebben we niet
gezien, wel vage borden dat we de Bondsrepubliek weer bereikt hadden. Hier
schoot het aardig op, maar na een uurtje rijden kwamen we in de buurt van
Pforzheim en daar hebben we ruim een uur stil gestaan, wel helikopters boven de
file gezien, maar geen oorzaak. Het weer was inmiddels ook zwaar onder nul
geworden, het regende pijpenstelen. Maar goed wij kwamen in de buurt van
Karlsruhe en daar werd het allengs beter. De directie zei, dat als we op de
camping waren het weer, helemaal in orde zou zijn. En ja hoor, toen we stonden

– we mochten zelf ons plekje uitzoeken- op en mooi plekje waar we ook
ontvangst hadden met de schotel, was het droog geworden. Ik ga met dat mens op
de kermis staan om de toekomst te laten voorspellen. Maar voor we op de camping
waren eerst nog even boodschappen gedaan bij de naast gelegen Aldi. Wat een
paradijs, weer betaalbare producten. We hebben heerlijk een paar worstjes
gegrild en zouden daarna een stukje gaan fietsen, ware het niet dat mijn
achterband plat was. Wederom uit voorzienigheid, had Lia gezegd, neem maar
bandenplakspul mee!! en daar hebben we gemak van gehad, met 5 min was het lekje
– want dat was het- gevonden en geplakt. Daarna nog een klein kwartiertje met
het bijgeleverde fietspompje staan harken, tot de band op een redelijke hardheid
was opgepompt.

De
volgende dag

Donderdag
07-06-2012

de
band was nog steeds op temperatuur, dus dat schept hoop voor de toekomst. Wij
wilden met de fiets Karlsruhe in, maar dat ging niet door, want het was daar
een feestdag – iets met Maria ofzo- Dus geen boodschappen vandaag, maar
restjes, de drank scharrelen we wel op in de kantine en verder zien we wel. Nog
wel wat lucht erbij geharkt, en daar ging de tocht aanvangen. Laten we nu een
bergbaantje tegenkomen, bijna zo’n bergbaan als in Heidelberg, en het was er
niet druk! Dus dat opent perspectieven, om eens mee te rijden. De prijzen waren
ook vooroorlogs, dus dat hoefde ook geen probleem te zijn, en er werd nog
gereden ook. Dus instappen en wegwezen. Boven aangekomen was er een oud
kasteel, met een toren erbij. Ik ben nog naar boven geklommen maar Lia had er
de puf niet voor. Het viel wel mee 380 treetjes op en neer. Nu was het zo dat
Joke en Dirk een begrafenis hadden van een familielid. En ze zouden zaterdag op
vakantie gaan, naar Bruttig aan de moezel. De begrafenis was op woensdag dus
dat viel allemaal weer mee. Lia had al eens geïnformeerd wanneer ze zouden
vertrekken, per omgaande SMS werd meegedeeld dat er op zaterdag vertrokken zou
worden, en wel om 09.00 uur. Bij ons was er geen twijfel mogelijk we zouden ook
naar Bruttig gaan, om even met ze bij te kunnen praten, want daar hadden we
gewoon zin in. Ik zoeken naar een camping in Bruttig, maar niks te vinden, maar
wel in Ernst, 1.5 km daar vandaan. Aangezien we toch fietsen bij ons hadden, moest
dat geen probleem zijn.

Dus
wij op vrijdag 08-06-2012 de boel weer zeevast gesjord, en op richting Bruttig.

Na
een voorspoedige reis werden we door het gebergte langs de moezel uitgespuugd
in Beilstein aan de moezel, het volgende plaatsje is Fankel en daaraan vast zit
Bruttig. Op het moment dat wij er doorheen rijden, komen we langs Camping
Bruttig!!!! Wij omgedraaid, en gevraagd of er nog plek was, genoeg, dus
landingsgestel uit en stroom aansluiten. En klaar was Gijs. Het volgende
probleem was waar zitten ze, in welke Zimmer Frei? Daar zijn we over na gaan
denken, bij een goed glas moezelwijn, wat we bestelden op een heerlijk terrasje
van een wijnboertje. Heerlijk in het zonnetje gezeten, met een goed glas vocht
en een leuk gesprek met een paar Limburgers. Nadat we genoeg leut en vocht
hadden gehad zijn we een eettentje op gaan zoeken. Ik had wel weer eens behoeft
aan stuk schwein aan de vork, maar dan in vorm van een schnitzel. Wij vonden
wat en hebben lekker gegeten, daarna weer door naar de camping, maar het was
geen buitenzit weer. Het waaide als de neten. Dus binnen de koekeloer aangezet
en ons weer prima vermaakt. We hadden plakkaten gezien met daar op de tekst dat
er in Ernst, trödelmarkt – rommelmarkt- zou zijn. Dus na de dagelijkse wasbeurt
op zaterdag 09-06-2012 zijn we naar Ernst gefietst en hebben daar de
rommelmarkt bezocht. Na een poos tussen de Duitse meuk te hebben gelopen zijn
wij terug gekeerd naar Bruttig. Om 09.00 uur had Lia nog even ge smst met
Joke en hun een fijne vakantie toegewenst, daarbij had zij heel geslepen,
gevraagd hoe lang het rijden was, ong. 5 uurtjes met stops. Mooi, dus wij op
een terrasje om een lekker te lunchen, met een goed glas moezel erbij. Tegen
13.00 uur hebben wij ter afsluiting van de lunch een kop koffie besteld, en
deze heerlijk genoten. Om 13.15 uur zegt Lia is dat niet de auto van Dirk? Ik
verhef mij van de zitplaats en loop het terras af om het goed te bekijken, en
zie dat dit heel wel mogelijk zou zijn gezien de kleur van het voertuig en de meegesjouwde
fietsen op de fietsendrager met nl kenteken. Er was al betaald en dat hield dus
in dat wij zonder dralen op pad konden gaan. Ik had even op de plattegrond van
Bruttig gekeken en gezien dat het geografisch niet al te veel voorstelde. Wij
moesten de Hauptstrasse in en dan gewoon goed links en rechts kijken, rechts en
links mocht natuurlijk ook. En ja hoor na 5 minuten hadden wij ze gevonden.

Dirk
stond met zijn kop in de kofferbak gebogen en de uitbaatster van het Zimmer
Frei, stond er naast en keek er na, en Joke was waarschijnlijk elders want die
zagen we niet. Dus ik begon wat in zurig Duits aan de uitbaatster x96 die
trouwens Doris werd genoemd- iets doms te vragen. Op het moment dat zij wil
antwoorden herkent Dirk mijn stem en viel bijna om van verbazing. Ik had het
wel gedacht sprak hij stralend, en omhelsde Lia innig. Doris begreep er niets
van, en vroeg aan Lia of dat normaal was zo’n omhelzing, bij uns wel sprak
Lia. Inmiddels was ook Joke ten tonele verschenen en er werd links en rechts
hartstochtelijk omhelsd en gekust of wij elkaar jaren niet hadden gezien, was
maar 2 weken. We hebben nog een kop koffie met elkaar gedronken en zijn weer
terug gegaan naar de camper. Gaan jullie nu eerst maar eens uitpakken en kom
dan naar de camper en zullen we wel zien. Ruim een half uur later waren ze er
al, die hebben volgens mij de koffer gewoon leeggestort in de kast en op naar
de camper. We hebben met een goed glas – wat is dat toch, elke keer weer een
goed glas- in hun stamkroegje, een heleboel bijgepraat, want er was in de
afgelopen 2 weken wel veel gebeurt. Daarna in 1 keer door naar een leuk
restaurantje en daar hebben we heerlijk met z’n 4 en getafeld. Later zijn wij
meegewandeld naar het Zimmer frei en daar hebben we geprobeerd wat uit te
buiken onder het genot van een goed glas. Nadat wij afscheid genomen hadden,
zijn wij op zondag 10-06-2012 vertrokken richting huis.

Waar
we weer veilig om 13.00 uur arriveerden

En
dan dient er gepoetst te worden.

Voor
de rest van de foto’s klik hier



Vakantie met de camper

Algemeen Posted on 19 Jan, 2013 11:53:56

Vrijdag 08-juli 2011

Kees en Joukje komen de camper
brengen, die mogen wij van hun lenen, voor 2 weken. Na bezichtiging heb ik
besloten om hem maar om te dopen in

het slagschip.

Het is een HYMER op een
onderstel van FIAT. Ruim +/- 7 meter lang en 3 meter hoog.

Aan boord bevind zich een ruime
koelkast met een losse diepvriezer, waar volgens Kees wel 7 flessen KETEL 1 in
kunnen! Dat is informatie waar je wat aan hebt. De koeien en varkens zijn niet
belangrijk, maar wel de KETEL 1.

Maar goed na de ruime
koelruimte hebben we ook de beschikking over een badkamer(tje) + toilet. Er is
ook voorzien in een ruim vast bed, wat zeker niet onbelangrijk is. De stoelen
van de bestuurder en bijrijder, kunnen draaien naar het gezellige zitgedeelte,
dat voorzien is van halogeen verlichting, en meerdere sfeerverlichting.

Er is verder genoeg bergruimte
om van alles en nog wat op te ruimen.

Ook is deze camper voorzien van
een grote gastank, die voor de koeling cq, de vriezer zorgt als er niet gereden
wordt. Want dan gaat het automatisch over op gas, wat we zo kunnen tanken als
dit nodig mocht zijn bij elk tankstation dat gas verkoopt. Maar gaat de stekker
met 230 volt erin dan gaat alles over op de accu, voortdurend gevoed wordt door
de 230 volt. Dus dat biedt alleen maar gemak, en gemak dient de mens, zeker
Kees en mij, daar wij van nature nogal makkelijk zijn uitgevallen. Ook bevind
zich een boord een heuse schotelantenne met flatscreen TV. Als je het geheel
aanzet gaat de schotel omhoog en richt zich automatisch op de satelliet, en je
kunt TV kijken.

Onder in het slagschip bevind
zich aan de buitenkant het zgn. serviceluik.

Daar ligt alles wat nodig is
voor het gemak, zoals de eerder genoemde stroomkabel 25 meter lang, zodat hij
overal te gebruiken is, de luie stoelen, etc. etc.

Verder is het slagschip
voorzien van een achteruitrijdcamera en navigatie.

Het probleem met Kees is dat
hij van techniek geen kaas heeft gegeten, zelfs geen jonge! Zoek jij dat maar
uit als je er mee weggaat.

Kees was ook niet gecharmeerd
van het automatisch op slot springen van de deuren bij 20 km snelheid. Kees ik
zal ook hier naar kijken beloofde ik.

Ook de cruisecontrol werkt niet
zei Kees, die zal nog wel niet aangesloten zijn. Dat vond ik flauwekul, want
dat hoort gewoon te werken bij een camper uit deze prijsklasse. Maar ook dat
zouden we wel voor hem gaan uitvinden.

Met veel goede tips en een
lekkere borrel gingen Kees en Joukje weer naar huis, het slagschip aan ons
overlatend. Na nog wat gefilosofeer met de nodige hartversterkende drankjes
gingen wij ook te bed

Dag 2.

Zaterdag 09 juli 2011

Om vijf uur ‘s ochtends worden
we wakker, ik zeg zullen we in gaan pakken?

Ben jij gek weet je wel hoe
laat het is! Ok na nog een uurtje onrustig draaien wordt er naast mij gevraagd
of ik nog slaap??? nee al een poosje niet meer.

Zullen we dan nu maar gaan
pakken? Jawel hoor, is goed, en zo zijn we een half uurtje later aan het
inpakken. Tijdens het inpakken komt onze Bram het slagschip ook even
bewonderen, net zoals Joke en Dik gisteravond hebben gedaan. Ook hij was
enthousiast, net als iedereen die dit slagschip bewonderd.

Om half negen kon er dan
gestart worden, want er diende eerst naar onze winkel gegaan te worden, want
Rita en Rob wilde dan ook wel eens weten waarmee de directie op pad ging. Rita
en Rob kwamen en hun klep zakte open tot aan het dek. Wat een machine, wat een
woning, ze werden nog veel stiller toen er en passant even een demo gegeven
werd van de schotelantenne.

Maar toen was het tijd om
boodschappen te doen en werkelijk te vertrekken, richting Zeeland. We hadden de
avond tevoren in overleg met Kees besloten naar Rilland te gaan, want daar
woonde nog een oude kennis en die wilden we dolgraag eens bezoeken. En reden 2
was dat Lia na veertig jaar ook weer eens naar Veere wilde. We hadden dus de
avond tevoren al gereserveerd in Rilland.

Dus op weg naar Zeeland. Tijd
om de techniek aan de praat te krijgen. Daarom was Lia de eerste bestuurder. De
achteruitrijdcamera was geen probleem binnen 2 minuten, deed hij wat hij moest
doen: achteruit kijken. De navigatie was met 5 minuten opgelost, al moet er bij
gezegd worden dat hij niet zo gebruiksvriendelijk is als een TOMTOM. Maar goed
het werkt, en hij heeft ons naar Rilland gebracht. De cruisecontrol bleek niet
aan te staan, dus dat was ook zo gefikst. Verder een prettige reis gehad naar
Zeeland de motor had ruim voldoende power en 130 km was geen probleem. We
kwamen even na de middag aan in Rilland, en hadden daar een voortreffelijke
plek. Stroom er in en fietsen van het rek. Dat was ook wat met die fietsen,
voor ze erop stonden, maar dat heb ik later daar uitgevonden en nu staan ze als
een huis. Op de camping aangekomen erg prettig welkom geheten, door de
campingbazin, die ons e.e.a. uitlegde hoe het werkte.

x91s Middags heerlijk gefietst en bij Rens langs geweest, waar we
heerlijk een poos hebben bij zitten kletsen. Daarna weer naar de camping en een
prettige avond gehad verder.

De nacht hebben we heerlijk
geslapen, als is het wel weer wennen in een ander bed, dat is eigenlijk overal
zo of we nu in Egypte, Rusland of waar ook waren, het is altijd wennen. Maar
goed het bed is ook goedgekeurd.

Dag 3

Zondag 10 juli 2011.

Zondags uitgeslapen. Daarna
heerlijk gedoucht. Daarna was het ECO toilet aan de beurt. De tank gedemonteerd
en ermee naar de daarvoor bestemde ruimte om onze lichaamsafvalstoffen te
storten. Ik kan u verzekeren dat er dingen zijn die beter ruiken dan een
tonnetje gevuld met chemicalin en pies. Eigenlijk is het geen goed woord ECO
toilet, want alles is afbreekbaar. Het zou eigenlijk een ECO toilet of BIO
toilet moeten zijn. Maar goed ook dat hoort er nu eenmaal bij.

Daarna alles weer op zijn
plaats en met de geurstoffen uit de chemie aan de slag. Dat was ook weer
geklaard. Heerlijk zitten lezen en puzzelen. En na de lunch lekker gefietst.
Een rondje van ongeveer 25 km.

Verder deze dag gebruikt om
lekker bij te komen, het weer was evenals de dag ervoor, prachtig, dus lekker
veel buiten gezeten.

Dag 4

Maandag 11 juli 2011.

Vandaag zijn we met slagschip
naar Veere verhuisd, ik had de avond tevoren gebeld en er was plaats.

Bij aankomst bleek dat niet het
geval de hele familie had langs elkaar heen gecommuniceerd. Maar dat was geen
probleem, er werd wat anders geregeld, om de hoek.

Prima plaatsje, stroom en was
en douche gelegenheid voor handen.

‘s Middags, zijn we naar Middelburg gefietst. Daar hebben we lekker
gewinkeld.

Op de terugweg een supermarkt
gevonden en wat boodschapjes gedaan.

De fietstocht op en neer naar
Middelburg was ongeveer 14 km.

Daarna lekker bij het slagschip
gezeten.

Dag 5

Dinsdag 12 juli 2011.

vandaag hadden we besloten om
naar Veere te gaan. Er was tenslotte een historische markt.

In het stadje de fietsen
gestald, en door naar het centrum.

Daar liep iedereen die ook maar
wat met Veere te maken had in Zeeuwse klederdracht. Dat was erg leuk. We zagen
van alles wat met een braderie te maken had. Maar ook erg veel streekproducten.
Hier kochten we diverse spulletjes waaronder een salamander voor Lia, komt hem
bekijken aan de Deltalaan. ‘s Avonds hebben we lekker gegeten in Veere. Alleen
voor dat we weer naar Veere gingen begon het te regenen. Wij besloten om met
het slagschip te gaan. Wij hadden inmiddels afscheid genomen van de boerin. Zo
gezegd zo gedaan, het slagschip geparkeerd en uit eten. Na het eten bleek dat
het weer er niet beter op was geworden. De wind was inmiddels flink
aangewakkerd. En het plensde uit de lucht. We besloten om maar weer naar de
camping in Rilland te gaan. Daar werden we weer hartelijk ontvangen, en het
slagschip weer onder lading gezet.

Dag 7

woensdag 13 juli 2011.

Het weer was er niet echt beter
op geworden of het moest zijn dat het niet meer zo onbenullig regende, het
waaide er in ieder geval niet minder om, juist meer.

We hadden het besluit genomen
om richting de Eifel in Duitsland te vertrekken. Via België de TOMTOM met
vermijd snelwegen. We zijn terecht gekomen na gezoek in de diverse campergidsen
-die Kees daar voor had aangeschaft-

in St. Truiden. Op de veemarkt,
daar was een speciale camperplaats. Wij het slagschip neer gezet op de
parkeerplaats bij de veemarkthallen. Daar was toevallig een rommelmarkt gaande,
en die kon dus niet worden overgeslagen. Allee je bent weer een uurtje verder,
en hebt weer een hoop Belgische meuk gezien. Toen we nog eens rondkeken kwamen
we tot de ontdekking dat het slagschipplaats zich aan de andere zijde van de
parkeerplaats bevond. Er stonden al de nodige campers. Wij zijn er bij gaan
staan en er was stroom tegen betaling uiteraard. Maar je kon er ook je ECO
toilet legen en weer schoonspoelen. Wat een luxe. Het bordje op de elektra paal
vermelde dat je voor 50 eurocent 24 uur stroom zou hebben xe0 1 Kwh. Nope dus, na een paar uur diende je weer 50 eurocent in dat
apparaat te doen. Dat hebben we nog eenmaal gedaan en toen we naar bed gingen
was het muntje alweer uitgewerkt, leek wel een goedkoop aspirientje. Maar goed
tijdens slapen was het niet zo nodig. De hele nacht door was het aan de
achterkant waar we stonden-van de veemarkthal een komen en gaan van veeauto’s.
Nadat het vee gelost was -er was een slachterij naast- werden deze veeauto’s
schoongespoten, en dat ging met het nodige kabaal.

Dag 8

Donderdag 14 juli 2011.

Wij hadden er niet zo erg veel
last van, maar een buurman die ik ‘s ochtends sprak, vond het maar niks. Ach
zei ik wij zijn treinen gewend, die gaan zo ongeveer door de achtertuin. Daar
de natuur ook ‘s morgens gewoon doorgaat, kreeg ik een enorme drang op mijn
roer, er diende zich een grote boodschap aan. Bij de markthallen waren
tenslotte toiletten, waarvan Lia tenslotte nog gebruik van had gemaakt. Maar
helaas pindakaas, er was geen beweging te krijgen in de deur. Dan moet het maar
anders opgelost worden, want de druk werd steeds groter. Ik had van Kees
gehoord, hoe ervaren campereigenaren dit oplosten. Dus daar zat ik dan ook min
of meer aan vast. Men legt een pedaalemmerzak in de pot van het ECO toilet, en
vervolgens legt men er het zijne in. Na de daad is het alleen nog maar een
kwestie van goed dichtknopen en in een krant rollen, en naar de vuilnisbak
lopen. Het lijkt dan net of je met een maaltje warme vis loopt, maar dat is
niet waar, alleen het warme is waar. Verder moet men hier niet te lang over
nadenken, maar je bent wel een hoop narigheid
kwijt. Na alles weer ontkoppeld te hebben zijn we weer met vermijd grote wegen,
richting de Eifel vertrokken, waar wij ‘s middags in H?rcshhausen arriveerden
bij een camperboerderij. Wederom uit de boeken van Kees. Omdat ik niet van dat
grootschalige houdt, was dit weer een fantastische plek. Het kostte 15 euro per
nacht, stroom, water en douchen inbegrepen. Eerst heb ik me lekker gedoucht en
geschoren waarna een luie middag en avond volgde.

Dag 9

Vrijdag 15 juli 2011.

Met de boer hadden afgesproken
dat hij 4 broodjes mee zou nemen, hij ging tenslotte toch naar de bakker. Na
een ontbijt met 4 verse broodjes ging Lia even een wasje draaien bij de boerin.
Toen de was in de droger zat zijn we vertrokken naar Cochem, een half uurtje
rijden. De tomtom het centrum ingegeven en rijden maar. Bij Cochem aangekomen
werden de straatjes allengs smaller. En ja hoor hij stuurde ons naar de altstad,
wij waren ook al straatjes in gegaan die alleen voor anlieger waren, maar ja
tomtom wist het wel! Na wat smalle straatjes waar we precies in pasten, en ik
van tevoren al natte dromen van had gehad, kwamen we er dan toch uit. Niet
alvorens de route te hebben gewist. Toen we weer terug waren op ons
uitgangspunt waar de hele file die achter ons zat, rechtdoor ging, namen wij
dan ook die weg maar. Ook hier was het gemaakt op een standaard koetsje uit
1422. bij een haarspeld bocht moest de hele goegemeente wachten tot dat ik deze
genomen had, met een paar keer steken. Maar toen kwam er ook een klaterend
applaus. Want met dit slagschip was het geen sinecure. Dan maar de borden
cityparking gevolgd. Bij de cityparking moesten we onder een tunneltje door
waar een bord stond met daarop de tekst hoogte 2.10 m. juist op tijd drong dat
tot mij door en ik kon nog mooi afzwaaien naar bakboord. Daar was het, een
privparkeerplaats met betaalautomaat! Daar het slagschip geparkeerd en heerlijk
gewandeld en gefietst, en ook nog met de stoeltjeslift mee de berg op waar we
een prima uitzicht hadden. Na een heerlijke middag toch maar een andere weg
terug genomen en dat ging goed. Onderweg nog een weinmuseum bezichtigd. Het
weer was trouwens perfect! 28 graden C. Na dat we weer waren geparkeerd bij de
boer bleek dat er die avond een rally voorbij zou komen met oude auto ‘s Dat
hebben we geweten, maar was wel erg leuk.

Dag 10

Zaterdag 16 juli 2011.

Na weer een ontbijt met de 4
broodjes, zijn we vertrokken. We wilden naar Kamp-Bornhofen. Wij zijn daar in 1984 ooit geweest en wilden het nog wel eens terug zien. Maar na het
SMSje van Joke te hebben gelezen en zijn we via Bleistein zijn gegaan.

Een mooi rustig dorpje aan de
moezel. Na een paar foto’s te hebben getrokken, zijn we op weg gegaan naar
Kamp-Bornhofen.

Daar kwamen we voor in de
middag aan en daar was een splinternieuwe camperplaats. Voor 5 euro per dag met
2,50 euro voor de stroom was dit een prima plek aan de oever van de Rijn, bij
KM 568. We hebben de fiets genomen en zijn naar Boppard gefietst. Tenminste we
moesten wel met de pont over. In Boppard hebben we heerlijk gewandeld, en een
terrasje gepikt. Daarna weer terug naar het slagschip.

Heerlijk weer hebben we gehad
daar. We hebben bij de eigenaren van de camperplaats heerlijk gegeten op het
terrasje aldaar, naast het slagschip. We hebben daar tot dat we naar bed gingen
buiten gezeten. Om half elf avonds brak er bij Boppard nog een lekker vuurwerk
los,waar we erg van genoten en wat lekker slapen tot gevolg had.

Het heeft ‘s nachts
pijpenstelen geregend.

Dag 11.

Zondag 17 juli 2011.

Wakker geworden en het regende
nog steeds. ‘s Nachts was het gaan regenen en niet zo zuinig ook. Na de koffie
en het ontbijt alles bijeen gepakt en vertrokken. Richting België. Ergens in de
Ardennen in de buurt van Coo hebben we ‘s avonds gestaan, na een heerlijk
rustige rit. We wilden maandag naar Loosdrecht, Alex en Thea even bezoeken en
Soest, naar ma Voogd.

Dag 12

Maandag 18 juli 2011.

Na het opstaan, lekker gedoucht
en koffie gedronken. Daarna weer alles reisvaardig gemaakt en de stoelen in de
goede stand gezet en vertrokken. Richting Loosdrecht. Daar kwamen we omstreeks
het middaguur aan en zijn een paar uurtjes daar gebleven. Hierna ma Voogd
gebeld of wij met het slagschip op audiëntie konden komen, en ja hoor het paste
in de agenda. In het slagschip hebben we koffie gezet en gedronken, totdat het
weer tijd was om te gaan. We waren rond een uur of 5 thuis. Daar ging alles
weer ouderwets op volle toeren. Lia heeft gauw een was in de machine gedaan en
is toen gaan boekhouden. Om 11 uur ‘s avonds was alles geboekhoud. En kon er
daar een welverdiende borrel op gedronken worden, die hadden we nog niet gehad
deze week.

Dag 13.

Dinsdag 19 juli 2011.

Vandaag worden we om 11.30 in
Haaften in het kerkzaaltje verwacht waar Wim en Jetty hun 45 jarige bruiloft
vieren. Het cadeau hadden we in Veere laten vervaardigen. Het was een glazen
vaas met inscriptie. Wij waren daar keurig op tijd en hebben een leuke dag
gehad.

‘s avonds waren we weer thuis
en hebben weer net als gisteren in ons eigen bed geslapen.

Dag 14.

Woensdag 20 juli 2011.

We zijn op tijd vertrokken naar
Snikzwaag, HOE????

SNIKZWAAG.

Dat had ik de avond te voren al
uit gedokterd. Het is een gat, ongeveer 800 meter voorbij de Douwe Egberts
fabrieken in Joure. Het telt 60 inwoners en waarschijnlijk meer varkens en
paarden en ander vee, want zo rook het er wel. We kwamen op mini camping het
zwagemer terecht, van Jaenet en Jaring Huisken. Een aan te bevelen plek om te
staan. Er was daar ook nog een ooievaarsnest, boven op een oude silo. Deze
hadden dit jaar 3 jongen gekregen, wat uitzonderlijk is, want meestal krijgen
ooievaars maar 2 kindertjes van de ooievaar. Het slagschip geparkeerd en de
fietsen er af gehaald. Waarna we heerlijk naar Joure zijn gefietst. Dat was
daar vandaan maar een hoekje. Het is een heel prettig dorpje, met prettige en
behulpzame Friezen. Zo ook het Chinese vrouwtje waar we e.e.a kochten. We
hebben het plaatselijk museum bezichtigd, waar de geschiedenis van Douwe
Egberts verteld werd. En ook nog een aantal oude ambachten en klokken bekeken.
Klokkenmakers hebben ze daar genoeg, klokken trouwens ook. Zal wel met elkaar
te maken hebben, denk ik.

We zijn daar blijven hangen en
hebben op een terrasje heerlijk in het zonnetje gezeten met een drankje en
later een pizza.

Zo kwam deze dag ook weer aan
zijn einde.

Dag 15.

Donderdag 21 juli 2011.

We werden wederom wakker van de
zonnestralen die door de kieren naar binnenkwamen. Dat was natuurlijk niet
verkeerd, want we wilden op de fiets naar Heerenveen. Ja helemaal naar
Heerenveen, wel 12 km heen en waarschijnlijk ook dezelfde afstand weer terug.
Ook in Heerenveen ons prima vermaakt. We hebben nou niet 1, 2, 3 een museum
gevonden maar wel weer een aantal leuke winkeltjes. De blokkers en hemaas en
andere meuk hebben we in Deventer ook wel, die zijn niet interessant.

Op de heenweg naar Heerenveen
kwamen we een heel leuk curiosa winkeltje tegen. Buiten de gebruikelijke oude
meuk, bleek de heer des huizes ook hout te draaien. En zeker niet
onverdienstelijk, en door zijn werk eens goed te bekijken, toch ook weer een
paar tips opgedaan. Zo ziet men maar weer, tips zijn altijd gratis en gratis is
goed.

Het weer zat nog steeds mee en
op de terugweg door Joure nog even een paar boodschapjes gedaan bij een of
andere grootgrutter. En toen….. kwamen we weer langs een winkeltje met meuk. Heeeeeeeeeeerlijk.

En daar vond ik een ladekastje
voor in de blokhut, want de andere kan niet alle schroeven en andere prut meer
bergen. En dat voor maar een paar euri’s .

We hebben in het slagschip wat
plannen zitten maken voor de volgende en laatste dag. We hadden daar ook
internet, en dat is met plannen maken tegenwoordig wel zo handig. We wilden
naar Terherne fietsen en misschien daarna wel helemaal naar Grouw.

Dag 16.

Vrijdag 22 juli 2011

Toen we wakker werden was het
weer duidelijk veranderd. Het waaide als de neten en het was zwaar bewolkt. Dus
de plannen maar aangepast en besloten dan maar op het gemak naar huis te gaan.
Eerst Jaring opgezocht want er diende tenslotte betaald te worden voor dit
vorstelijke onderkomen. Het water en douchen en stroom, internet enz, waren
allemaal bij de prijs inbegrepen.

Wel hoelang hebben jullie
gestaan, 2 nachten zei ik.

Geef maar 22 euro, want het is
11 euro per nacht.

Met dank aan Jaring zijn we na
het legen van de vuilwatertank en het ECO toilet, zijn we op huis aangegaan.
Lia had wel trek in Wolvega, want daar waren we ook nog nooit geweest. Daar
gingen we koffie drinken in de plaatselijk HEMA. Lia zou de bestelling meenemen
naar het tafeltje waar ik zojuist aan had plaats genomen. Net toen ik zat
hoorde ik een hoop kabaal van vallend servies en meerdere attributen. Dus maar
eens gaan kijken of wij de oorzaak waren van het kabaal. En ja hoor Lia wilde
even een kopje met koffie goed zetten op het blad maar dat mislukte jammerlijk,
want het was een eigenwijs kopje. De gehele inhoud van het kopje had inmiddels
plaatsgenomen in of
zo u wilt op het
jurkje van Lia en de restanten lagen op de grond en de balie. Door een lief
Wolvegaas meisje werd het allemaal geredderd, en kregen wij zonder bij te
betalen en vers kopje koffie. Ik kom het wel even bij u brengen hoor, sprak het
liefje. Zij had volgens mij geen vertrouwen in Lia haar tilwerk. En na de
koffie hebben we nog wat gewandeld in Wolvega. En in de harde wind droogde het
jurkje mooi op. Je kon toen het droog was geen vlek of kring vinden! Dat kan
dan mooi thuis zo de kast in zei ik. Maar ik geloof, aan haar antwoord te
merken, dat ik dat niet goed ingeschat had. Na een rustige tocht huiswaarts
zijn we behouden gearriveerd met met het slagschip wat we eerst nog even hebben
afgetankt. Daarna leeggehaald en schoongemaakt staat hij weer te wachten op
zijn eigen baasje.

Mensen wat hebben wij
genooooten!!!!

Hier kun je de foto’s
bekijken.



Opening Readshop v. Woudenberg

Algemeen Posted on 19 Jan, 2013 11:03:55

OPENING
READSHOP VAN WOUDENBERG

Na ruim een half jaar praten,vergaderen,
cijfers bekijken, rekenen en nog veel meer, was het dan zover. Op 09 juni 2011
opende de The Readshop van Woudenberg haar deuren.

En het werd een onvergetelijk feest. Er waren
vele genodigden gekomen om ons geluk te wensen met “onze” zaak. Er waren
iets van 35 boeketten met bloemen en men was ook de drank niet vergeten (hoe
komt men er zo bij?). Wij willen iedereen die mee heeft geholpen, op wat voor
wijze dan ook, heel erg bedanken. Ook baas Kees, die vorig jaar, op 24 juli (1
dag voor Lia haar verjaardag) vroeg of zij de winkel wilde overnemen. Zoals
boven omschreven hebben we er lang over nagedacht, met het huidige resultaat.
Want zo links en rechts zijn er wel wat hobbels te overwinnen. En ook nu nog en
zeker ook in de toekomst. Je moet dan op zoek naar iemand die boek kan houden
en nog veel meer van geld weet. Ook die hebben wij gevonden in de persoon van
Jaap Profijt. Ook Jaap zijn inzet was hoog, maar daar stuurde hij wel een
rekening voor, en die hebben wij met plezier betaald. Want Jaap zegt, wat je
aan mij betaald, moet ik weer voor je terug verdienen, en daar begint het al
aardig op te lijken. Wat ook erg leuk was, dat was de computercrash. Op het
hoogtepunt van de besprekingen en zakelijk mailverkeer stopte hij er mee. Het
stonk wel erg op de computerkamer, voor we naar bed gingen, en toen bleek dat
onze computer was overleden. Dus toen maar op de laptop gaan mailen, en een
nieuwe aangeschaft. Dat is nog niet zo’n punt , maar voor alles draait zoals
het moet, dat bezorgt je dan weer hoofdbrekens. Ook werd in de tussentijd het
email adresboek gehackt, ik was nog bezig de boel te beveiligen, zo vlug kon ik
dus niet zijn. Een heleboel mensen hebben rare mailtjes gehad, die door mij
zouden zijn ondertekend.

Nogmaals ieder bedankt
die ons heeft geholpen, en niet te vergeten onze Willeke, die voor de hapjes
heeft gezorgd. verder kun je hier de foto’s zien
van de opening.



Vakantie La Madrinie

Algemeen Posted on 19 Jan, 2013 10:50:07

LA MADRINIE

Op zaterdag 12 juni zijn we ‘s ochtends begonnen aan de
reis naar La Madrinie. We zijn al vroeg weggegaan en de richting was Rouaan. We
wilden Parijs ontwijken, vandaar. Vandaar zouden we wel verder zien. We waren
al bijtijds in Rouaan en besloten nog een stuk verder te gaan. De reis ging erg
voorspoedig, dankzij de tolwegen. Het was er erg rustig rijden. Onderweg zijn we
gestopt bij een etap hotel. Dat zijn erg basic hotels en de prijs is erook naar.
Vaak heb je dan de douche en toilet op de gang, maar wij hadden mazzel dit was
een nieuwe, en douche en toilet op de kamer. Ook nog een ontbijtje erbij
besteld, dus wat kan er dan nog mis? Dineren kon je daar niet, daarvoor waren
we aangewezen op het nabij gelegen Mercure hotel. Wilden wij daar gaan eten,
maarja dat gaat zomaar niet, er diende gewacht te worden tot 19:00 uur.Dus de
tijd maar verdaan met een wijntje eneen nootje.
Verder
ging alles gesmeerd, de volgende morgen een typisch Frans ontbijt en daarna weer
verder. Omstreeks 12 uur waren we bij het huisje in La Madrinie. Het is een leuk
huisje met een heel groot stuk privé grond eromheen, ca. 3 ha. Verder hoorden
er twee meertjes bij het huisje, waarin gevist, gevaren en gezwommen mocht
worden. Het weer was lekker, het was een warme dag. En na dat we uitgepakt hadden
hebben we heerlijk nog een uurtje in de zon gelegen. We hadden boodschappen gedaan en we hebben heerlijk, doch simpel
voor ons zelf gekookt.
De
volgende dag was het weer wat minder en het zou nog minder worden. Dus we
besloten om wat in de omgeving rond te kijken. Dat was erg leuk. We hebben
heerlijk rondgetoerd. Ook heb ik daar heerlijk zitten
vissen. Een homp brood mee en maar genieten van alles wat er langs vliegt of
loopt.

De woensdag zijn we naar de markt geweest
in Piëtgut-Pluvier. Op zich was dat erg leuk ware het niet dat het al 18 uur
achtereen flink regende. Er lag bij het huisje zoveel hout dat ik vreesde nog
een ark te moeten bouwen. Donderdag wakker geworden om 07:30 en uit bed gegaan.
Lia sliep nog als een bos rozen. Ik ben weer gaan vissen. Tijdens het open doen
vande deuren zie ik op het grasveldje voor het huisje twee reeën grazen. Door
een minimaal geluidje -van mij waarschijnlijk – werden de oren gespitst en
weg waren ze, zonder ook maar enig geluid te maken. De bewolking werd wat
dunner, en er was zelfs een spiertje blauw te zien zo tussen de wolken door. Wat
later op de ochtend zijn we naar een cave gegaan en hebben daar wat witte wijn
gekocht. Op de terugweg zijn we ook nog bij een Frans tuincentrum naar
binnengewandeld en daar leuke dingen gezien. Toen we weervlakbij het
huisje waren hebben we een heel mooie vogel gezien, met een kuif enhele mooie
kleuren. Dat was een HOP. Hij/zij bleef nog even zitten om te laten zien hoe
mooi hij/zij was, maar voor een foto voelde hij/zij niet veel. Jammer. ‘s
Avonds de barbecue aangestoken en wat hamburgers geofferd, deze weggespoeld met
de net aangeschafte witte wijn, heerlijk. Na de koffie een heerlijk rode wijn
gehad met div. soorten Franse kaas, ook veruuuuukkkkkuuuulluuk!

Het
weer werd al weer stuk beter, en zager hoopvol uit. Er waren al weer hele
perioden met zon.

De
zaterdag hebben we doorgebracht inBrantome.

Een
dromerig stadje aan het riviertje la Dronne . Toen wij daar aan kwamen was het
een heerlijke temperatuur. Maar na nog geen tien minuten brak de hemel open, en
om met de Engelsen te spreken, het regende cats and dogs. Ik kreeg alweer
visioenen van een ark. Maar goed dit duurde maar even. We hebben heerlijk
geslenterd en een heleboel bijzondere winkeltjes bekeken. Op een terrasje
hebben we een heerlijke lunch genuttigd, met een heerlijk lokaal roseetje. Ook
hebben wij nog een avontuurlijke boottocht gemaakt op genoemde rivier. Met een
fluisterboot, laat die nu toevallig Arche de Noach heten, dit kan geen
toeval meer zijn. Wij hadden gehoord dat wij bovenburenhadden in de vorm van
zevenslapers – ook wel relmuizen genaamd- . We hadden ze deze week al diverse
keren gehoord tussen de plafonds in en de diverse vorige huurders
hadden er ook al last van gehad. Maar vanavond hoorden we en raar gekras in de
afvoer van de geiser. En terwijl ik op mijn gemak het dikke boek van Stieg
Larsson aan het lezen ben, hoor ik Lia een gil geven Gijs hij zit op de
geiser. Ja, ja probleem nummer zoveel en Gijs lost dat even op. Met de
kachelpook bewapend, en de buitendeur open gezet, ging ik op hem af om hem naar
buiten te jagen. Niet in de gaten hebbende dat de vrouw des huizes naar buiten
is gegaan, spoor ik onze huisvriend aan om te vertrekken. Deze door mij
bedreigde diersoort, vliegt in de gordijnen van de keuken, en springt van het
aanrecht op de grond over onze wandelschoenen zo naar buiten, alwaar Lia zich
dus ook bevond. Deze begon gelijk weer te gillen, en ik dacht nog even waarom ga
je dan ook in de weg staan. Maar goed onze huisvriend is naar buiten het donker
in gevlucht, en ik weet niet waar hij is gebleven. Misschien is dit wel een
superlekkernij vooreen uil of een vos hier in de buurt, of wat dan ook voor
roofdier. Maar een kwartiertje later hoorden wij het
hele spul alweer feest vieren, hij was weer veilig thuis gekomen. Vandaag
-zondag- zijn naar de bric a brac geweest. Mensen wat daar alniet te koop werd
aangeboden! De eerste kraam betrof nieuwe troep voorafbraakprijzen, ik kocht
daar voor 2 euro een digitale multimeter.

Verder
kon je daar ook echt alles kopenwat je maar bedenken kan. Een slang op sterk
water, voor de kinderen eenplastic skelet, waar je alle organen in kon stoppen,
ook en heleboel antiekgereedschap waar het meeste van, goed was voor de oud
ijzer boer.

Ook een
heleboel kleding die je hond nogniet aan zou trekken als het hartje winter was,
laat staan de kinderen.

Gebruikte
lippenstiften, dopjes vanchampagnekurken, minuscule kleine plastic poppetjes
(per kilo) waarvan wij niet in zagen wat het nut was. Borduurwerken met naakt
erop, zat ik echt op te wachten, maar Lia dacht er anders over. Maandag was het
weer echt beter, maar nog wel frisjes, dus zijn we naar de grotten van Villars
geweest. Wat indrukwekkend mooi. En de volgende dag was het weer nog beter, en
hebben we heerlijk in de tuin liggen zonnen, en volop genoten. Maar omdat we
veel last hadden van onze relmuizen hebben we maar besloten om de volgende dag
weer naar huis te gaan. Wel 4 dagen eerder dan gepland, maar het is niet anders.

Ik heb
weinig huisjes gezien die zo mooi gelegen waren met zoveel natuur. Zoals herten
in de tuin, vossen bij het achterstemeertje. De hop die hier rondvloog, de
andere bijzondere vogeltjes allemaal erg bijzonder. De kikkerconcerten, de uil
die we hoorden krassen, de huid van een vervelde adder of ringslang. De
vleermuizen, de vele soorten libellen -ik heb 5 verschillende soorten gezien-
. De schaatsenrijders op de vijver, de watertorren teveelom op te noemen. De
salamanders/hagedissen die spontaan over het terras heen en weer schichten.

We
zullen ze missen.

Lia
schrok op de dag van vertrek zich om 06:00 uur wezenloos van onze relmuizen, dat
we 10 minuten later naast ons bed stonden en om 07:30 al gepakt en gezakt in de
auto zaten op weg naar huis. Dat zou dan via Trier in Duitsland plaatsvinden
want ik had trek in een groot stuk Duitse koe. Aan het eind van de middag
vonden we een perfect hotelletje boven op de berg, met een weids uitzicht over de
moezel.

P.s.
De eigenaar van het huisje heeft het probleem voor ons, op een prima wijze
opgelost.

Klik hier voor de foto’s



Vakantie Egypte 1

Algemeen Posted on 19 Jan, 2013 09:14:47

VAKANTIE
EGYPTE

Wij zijn net weer een weekje terug uit Egypte.
Hurghada om precies te zijn. We hebben heerlijk weer gehad, tussen de 22 en 28
graden. Alleen de dag voor wij aankwamen had het erg, heel erg geregend. zo’n
bui hadden ze in 24 jaar niet gehad. Maar goed, wij landden ‘s avonds in het
donker, en de volgend dag was het heerlijk weer. Zo hier en daar een wolkje.
Tijdens een wandelingetje op de boulevard worden we aangeproken door een
Egyptische middenstander. Deze vroeg of wij reclame wilde maken, maar dan
moesten wij wel mee naar zijn winkeltje. I love you lady. Maar daar hadden wij
geen trek in, gezien onze ervaring in de loop der jaren. Nog geen 3 minuten
later: I hate you lady. Bedankt en tot kijk, wij willen gewoon wat wandelen en
niet handelen. Probeer ze dat maar eens wijs te maken. Als je langs loopt is
het eerste wat ze vragen: waar kom je vandaan? Naief als je bent antwoord je
naar waarheid: Holland.
Allemachtig prachtig, achtentachtig, en dat soort kreten meer, ook populair was
de kreet: allemachtig worsten van de hema.
als je dat genoeg hebt gehoord zeg je gewoon op de vraag:where do you
come from? Kongo. Dan is het even stil. Finland werkt ook goed.
Maar goed het hotel is goed, en iedere Egyptenaar wil ” Baksis”
” Fooi” dus.
Maar geef alleen fooi aan de jongens die wat voor je doen. zoals de kamerboy,
die maakte van het bed een waar kunstwerk. Of de badlakenbediende, dan kreeg je
mooie badlakens. En aan het strand, voor 10 pond ( 1,25) werd je badlaken
neergelegd op een keurig uitgezocht bedje, en de hele dag werd er gratis drank
gehaald.
De bediende slaakte om een uur of vier de kreet tegen Lia Appelflappen en
oliebollen.
ja, ja, het zal wel goed zijn net als de worsten van de hema.
Maar nog geen 5 minuten later stond er schaal met oliebollen voor onze neus. Je
werd daar bediend als een oosterse prins.
We zijn ook nog een dag naar Cairo geweest. Je moet dan wel even 7 uur heen en
7 uur terug in de bus zitten. Maar het is de moeite waard. Want Mw. van
Woudenberg stelde naar Egypte gaan is goed, maar dan ook pyramides zien.
We zijn in Cairo naar het Nationaal Museum geweest, prachtig!! Maar mensen wat
een stad, we hadden Moskou gehad met 14 milj. inwoners, maar Cairo heeft er 20
miljoen!!! en ze leven minder georganiseerd als in Moskou. Ze stappen zo de
straat op om over te steken, eerst dachten we dat ze daar allemaal
zelfmoordneigingen hadden, maar dat bleek zo te horen. Tevens laten ze ook
allemaal horen dat ze een claxon hebben.
Om er te komen gaat de bus wel dwars door de woestijn, wat ook wel weer een
bijzondere ervaring is.
Maar we hebben ook een tochtje gemaakt op de Nijl, en daarna op naar de
pyramides.


Mensen wat mooi, ook hier weer er op bedacht zijn dat er geld uit je zak
wordt geklopt.
Ze heten daar allemaal Ali Belazer, als je niet uitkijkt zit je zo op een
kameel, vervolgens krijgt de kameel een ongeziene trap en hij staat op, alleen
tegen betaling laat hij hem weer zakken.
na een lange terugweg weer veilig in het hotel.
Later zijn we met de glasboot weggeweest. Wat mooi deze koraalriffen.
We hebben ook gesnorkeld, alsof je in een aquarium zwemt, wat een kleuren
hebben deze vissen en niet schrikachtig of schuw.
Erg mooi allemaal.
Maar ook aan dit sprookje kwam weer een eind, terug op schiphol werden we ruw
uit onze dromen gewekt want het was berekoud in de slurf.

Zie hier de foto’s



« PreviousNext »