Vakantie camper 2015

Zaterdag
04-07-2015 om 14.30 vertrokken richting
Hameln in Duitsland.

Het was een erg warme
aangelegenheid, toen we vertrokken was de

temp. 32 C
en liep op tot 39 C toen we aankwamen. De airco in de auto heeft
flink moeten werken.

Maar toen we aankwamen
werden we allerhartelijkst ontvangen. Geen moeite te veel voor de nieuwe
campingbaas.

Wij kregen een mooie
plek aan de Weser en een handvol foldertjes.

Tijdens het uitdraaien
van de pootjes hoorde Lia achter zich: “Hoi… Lia.”

Die even verbaasd opkeek, en de dame in kwestie bleek Lia te kennen van het slenderen in Deventer.

Na bestudering van de foldertjes bleek dat er
elke zondagmiddag een voorstelling was van de rattenvanger van Hameln, en
gratis…… dat is altijd goed natuurlijk.

We hebben de avond
lekker ontspannen – lees, lui! – doorgebracht, met een goed glas van het een of
ander.

De zondag zijn we
rustig begonnen, met een lekker bakkie koffie. Het weer was goed, lekker warm,
flink dooi dus eigenlijk. Na
het bakkie, lekker gedoucht, met een speciaal voor de vakantie gekochte luxe
fles douchecrème. De fietsen van de drager gehaald en ons stadwaarts begeven.
Wat een mooi stadje, een bijzondere bouw en heel veel en heel oud. Erg mooi.
Het was voor ons even zoeken waar het oude stadhuis zich bevond, maar op eens
hoorden wij muziek en zijn toen maar op het geluid af gegaan. En ja hoor, daar
kwamen we uit op de goede locatie. Fietsen weggezet en gelijk begon de show. We
waren geen minuut te vroeg. “Ze hebben op ons gewacht” zei Lia. De
voorstelling duurde ruim 20 minuten, en was erg leuk opgezet. Een handje vol
jeugd had men speciaal voor deze dag in een rattenpak gehesen en mochten de rat
uithangen, tot ze werden afgevoerd. Daarna was de rest van de jeugd aan de
beurt, om afgevoerd te worden. De rattenvanger was en beetje narrig om dat hij
niet betaald kreeg voor verleende diensten. Dus werd de jeugd afgevoerd, om
nooit meer weerom te keren.

Boem, einde sprookje, nu
weer terug naar de werkelijkheid. Er was ook nog een rommelmarkt was ons
beloofd en na goed zoeken was hij met 10 minuten gevonden. Was niks bijzonders
vond de hoofdzuster, en toen werd het donker…..

Er beloofde een bui aan
te komen waar we U tegen zouden zeggen, dat deden we dan ook. Vluchten kon niet
meer of het moest zijn naar het nabij gelegen Chinese restaurant, waar hordes
Germanen zaten te kanen. “We kunnen hier toch wel wat drinken” zei
Lia, en ja hoor dat kon, terwijl boven ons de hemelsluizen met donders geweld
werden open gezet. Na het tweede biertje – wel een 1/2 liter per stuk- was het dan droog en werd de tocht
voort gezet met een passagiersschip, wat erg leuk was.

Weer terug op de
camping, zagen we dat een droog riviertje aan de overkant er was gaan spuien,
na de bui. Wat een water kwam er daar de Weser in.

Een uurtje later was
hij leeg, geen druppel meer, op! Klaar! Dat was het en een mazzel dat ik daar
dan toch een fotootje van heb getrokken.

De maandag, lekker
onderweg naar de douches, scheren, sch*ten en douchen

Barst…. Waar is mijn
fles lekker douchecrème? Shit heb ik hem
gisteren in de douche laten staan, mooi lullig hoor, 1 keer de kont er mee
gesopt, en een ander speelt de schone jongeling, niet na het vinden even op een
planchet gezet of zo, maar gelijk de hele familie in het luxe schuim.

Daarna zijn we ook nog
Hameln ingetrokken, en hebben daar erg veel leuke dingen gezien zoals ratten
als knuffels verkleed, of voor de echte l(i)efbhebber een blik rattenfilet, eet
smakelijk., maar dat hebben wij bij de Chinees gedaan waar we de dag er voor
nog een drankje genuttigd hadden.

Toen ik ‘s avonds met
de laatste vaat naar het afwashok ging, kwam de camping eigenaar me tegemoet,
met om zijn nek en canon camera. Ik vroeg hem of dat dit ding nog een beetje
fatsoenlijke plaatjes maakte. Hij antwoordde dat hij er een heeeele goede
camera aan had, en stak er de loftrompet over. “Ik zal het door geven aan
mijn baas. ” antwoordde ik. Of ik soms bij canon werkte, jazeker maar ik
fotografeer met een olympus. De man maakte een foto van mij en liet hem zien,
“Das is ein schönes bild, die setze ich mal auf dem website.


Dinsdag hebben we de
pootjes in getrokken en zijn we op weg gegaan naar Leipzig.

Maar alvorens wij
konden vertrekken diende er betaald te worden. Lia ging naar de kassa en ik
dacht, ik rijd hem al vast van de
blokken af. De voorwielen stonden op blokken om en beetje recht te staan. Ik
start en rijdt iets achteruit en ja hoor veilig geland. Motor uit en blokken
inladen. Niet dus, bleek de stroomkabel uit de stekker getrokken te zijn door
dat die onder het achterwiel lag. Als een haas de stekker in de stroomkast
eruit gehaald voor er nog meer ongelukken zouden gebeuren. Gelukkig heb ik altijd
mijn eigen schroevendraaiers mee – door ervaring een klein beetje wijs
geworden- en daar kon ik de stekker weer mee in elkaar zetten, er was niets
kapot, de kabel was er met woest geweld uitgetrokken. Na enig gepruts zat hij
weer in elkaar, en ja hoor…… #@^&*@@#
was ik het rubbertje er vergeten om te doen – vergat ik vroeger ook wel
eens- maar goed na dit kleine oponthoud
konden we dan toch de baan op.

In Leipzig had ik
volgens de boeken een super camping, lekker klein en aan een meer. Luxe en ruim
sanitair werd volgens de reviews van eerdere bezoekers beloofd. Na een flink
stuk te hebben gereden, kwamen we daar in de namiddag aan. Na ons te hebben
gemeld kregen we een plek toegewezen. Ik vroeg aan de eigenaar waar het meer te
vinden was, dat is een kilometer die kant op en rechtsaf dan kom je er vanzelf.
Zo gezegd zo gedaan fietsen gepakt en gaan met die banaan. Nadat wij rechtsaf
waren gegaan nog geen meer te zien wel een grote parkeerplaats. Aan het einde
daarvan ging een weg naar beneden en dan kwam je aan het meer, maar als je de
berg af gaat moet je er later ook weer tegenop. No way, we trekken morgen
verder. De toiletten en de douches waren groot erg groot. Het was een
familiedouche, zoals je ze bij de sauna ziet.

Maar ik vond toch dat
ik niet in een sauna was en deed daarom de deur maar op slot. Wel leuk zo’n
heel grote ruimte voor jou alleen.

Na de koffie zijn we
vertrokken en dit keer gingen we op Tsjechië aan. Daar had ik een mini camping
gevonden. Volgens de tom tom kwamen we goed uit. Maar het was 12.30 en dus was
de receptie gesloten tot 14.30. maar er stond wel de free wifi code op de deur.
Daar dankbaar gebruik van gemaakt en tot de ontdekking gekomen dat we voor de
verkeerde deur stonden. We moesten 200 meter terug. Ik had het wel gezien maar
het was een pension, dacht ik. Dat klopte ook maar erachter was een mini
camping met plaats voor 8 campers/caravans of tenten. Of we besproken hadden,
neen helaas, dat hadden we niet. Maar de eigenaar was niet te beroerd om een
plekje te creëren voor ons zodat we mooi stonden. En we stonden mooi, erg mooi.
‘s Avonds zegt hij tegen ons je zou morgen de klamm eens moeten lopen. Dat is
een mooie wandeling waar je op je gemak drie à drie en een half uur over doet.
Ik breng jullie wel.

Wat zijn de kosten
daarvan vroegen wij als zuinige Nederlanders?
Schei nou toch eens uit om over geld te praten, ik kom uit een wereld
waar jen iet over geld praat ik heb wat in de binnenvaart gedaan. Nou wilde ik
wel weten wat hij dus gedaan had, en het bleek dat hij een aantal tankers had
gehad op de Rijn.

De volgende dag werden
wij naar de klamm gebracht. “Volg de gele route en als je straks bij het
eindpunt bent, bel je even en haal ik je weer op.Je moet onderweg 2 keer
met een bootje mee en de rest lopen, je loopt van boven naar beneden.” Het was
een schitterende tocht. We werden tijdens het laatste stukje met de boot
verrast door een waterval belazer. Dat is een waterval die deed het alleen als
de schipper aan een touwtje trok. De echtgenoten hadden echt genoten.

Tijdens het ophalen zei
ik tegen de campingbaas, dat ik de volgende dag de stekker er uit zou trekken
en met de camper richting Decin zou gaan. “komt niets van in ik breng je.”
Was het antwoord. We werden de volgende dag naar Decin gebracht en afgeleverd
bij het plaatselijk kasteel. We wilden wel naar binnen en sloten ons aan bij
een groepje mensen en toen we binnen waren werd door de begeleider van de groep
de deur achter ons op slot gedaan.

Er was geen weg meer
terug, zonder sleutel dan. Toen de groep uitleg zou krijgen viel het de
begeleider op dat er twee extra mensen bij waren, en werd ons in het Tsjechisch
gevraagd wat we daar deden. Wij begrepen er geen zak van, ze had net zo goed
kunnen vragen wat voor maat schoenen ze had. Met een beetje Engels probeerden
wij er nog wat van te maken, maar ze begreep er niks van. Het bleek volgens
haar dat we bij de verkeerde groep zaten, en werden naar andere groep
gedirigeerd. Na anderhalf uur Tsjechisch, te hebben aan moeten horen zonder er
maar een komma van te begrijpen, en diverse zalen te hebben bewonderd werden we
weer los gelaten. Wat een opluchting, we moesten eerst nog wel door drie
afgesloten deuren heen, die wel werden ontsloten.

Daarna zijn we het
stadje ingewandeld en hebben we nog wat boodschapjes gedaan, en toen maar weer
gebeld voor de terugreis. Mensen wat een service.

Wij zullen jullie
aanbevelen mini camping Rosalka.

http://www.pension-rosalka.cz/


Tijdens de terugrit zat
er een manneke in de auto bij ons. Dat bleek de nieuwe kok te zijn die ‘s
avonds op een keyboard zat te klooien.

Één van de gasten van
het pension vond dat wel grappig en ging weg en kwam even later met een gitaar
terug. Dat werd een jamsessie van heb ik jou daar, van rote rosen tot aan het
kleine café aan de haven, het hele repertoire kwam voorbij.

De volgende dag gingen
we BBQ en. De nieuwe kok/pianist had er werk van gemaakt. Perfecte BBQ.

Zondags het
landingsgestel ingetrokken, en op naar het volgende plaatsje. Omdat er weer
terug gegaan diende te worden, gingen we richting Duitsland.

We kwamen terecht in
het dorpje Marktleuthen.

Dit was een
gemeentelijke camperplaats met werkelijk alles er op en er aan.

De prijs was Hollands,
er werd een bijdrage gevraagd. Dat kwam de ambtenaar ons uitleggen,
we kregen een tas met gemeentelijke informatie en daarin een enveloppe, om
daarin de evt. bijlage te storten. Maar als je niets zou betalen was het ook
goed.

Maar wij hebben keurig
netjes geofferd, en 2 dagen prima gestaan.
Er was niet veel te beleven op het moment dat wij daar waren, dus ik nam
de fiets en zou wel even een stukje gaan fietsen. Na een poosje was ik de weg kwijt -ben ik wel vaker- maar ik
had mijn mobieltje bij me met tom tom.

De richting bepaald en
we waren binnen de kortste keren weer thuis.

Na Marktleuthen gingen
we op weg naar Oberwesel aan de Rijn.

Daar mochten we een
plaatsje uitzoeken. Ik dacht lekker vooraan en tijdens het achteruit parkeren,
een grote gil van Lia. “Je hebt iets geraakt, en nu ligt er allemaal
plastic in het gras.” Ja hoor dat heb ik weer linker achterlicht van de
fietsdrager er af. Twee lullige stukjes plastic afgebroken.

Maar het plekje was te
klein en liep schuin omhoog aan de achterzijde, dus maar een ander en ruimer plekje opgezocht.
Terwijl ik met mijn magische schroevendraaiers bezig ben, hoor ik de
hoofdzuster zeggen “De waterpomp doet het niet meer.”Ook dat nog. Een
ongeluk komt nooit alleen, maar met z’n allen.

Eerst dit en dan de
pomp. Voor reparatie had ik 2 sluitringetjes nodig en die bleek de campingbaas
te hebben evenals wat langere boutjes en zelfborgers.

Na een half uurtje was
dit gefikst.

Toen de waterpomp.

“Er ligt een
nieuwe waterpomp in de camper.” Had Kees gezegd. Dus eerst maar eens het
gat open gemaakt en gekeken, wat heen en weer gerammeld en plots werkte alles
weer. Gat dicht maken en klaar is Gijs.

Toen had ik pas rust en
kon naar de rivier lopen en foto’s maken en GENIETEN.

De dag daarop zeg
ik:”Ik wil naar de Loreley fietsen, dat is hier vlakbij .”

We hadden een lekker
fietstochtje en bij de Loreley hebben we een heerlijk glas wijn gedronken in
een roeibootje, op het droge.

Na twee dagen en
nachten Oberwesel werd het tijd om verder op huis aan te gaan.

We wilden op twee
uurtjes rijden van huis gaan staan. Omdat we op zaterdag weer bijtijds thuis
wilden zijn om de camper te ontruimen en schoon te maken.

We kwamen terecht bij
camping Heidewald in Sassenberg.

Hier hadden wij
zeeeeeer ruime plekken met alles er op en eraan.

We stonden op tien
meter van het toilet-, afwasgebouw.

Mooi relaxed. De
volgende dag zijn we met de fiets naar Warendorf gefietst.

Tochtje van 10 km.

En dan met de trein
naar Münster. Eerst in stappen en dan een kaartje kopen.

Is wel even wat anders
als bij ons.

Instappen is één, maar
een kaartje kopen is twee. Met behulp van een alleraardigste conductrice is het
dan toch gelukt.

Een heel mooi stadje is
Münster, daar heerlijk gewinkeld en aan het einde van

De dag weer terug.

We hebben hier gestaan
tot we zaterdags weer opbraken en weer op huis aan trokken.

Na een probleemloze rit
waren we om 10.30 thuis en

EINDE VAKANTIE.