De
thuiswedstrijd

Ergens in november vraagt Lia mij “Hoe lang ben je nu
in dienst.” Ik antwoord het meest
simpele en zeg “Weet ik veel.” Dan denk je dat daar mee de kous af is
maar dat is niet zo. Dat schijnt anders te werken. Er wordt een loonstrook
boven water gehaald met daarop de datum van indiensttreding. En wat blijkt dat
is 1 maart 1990. Dat is al over een paar maanden! Nooit gedacht dat ik dit zou
meemaken. Want zo simpel is het niet, zeker niet als je al eens van een
dolgedraaide operational manager de gele kaart hebt gekregen, voor een feit wat
een collega had gedaan. Dank Henk van A.

Dan nadert de datum dat het zover is , mijn huidige
operational manager ging met mij in overleg hoe e.e.a. te doen. Ik wilde graag
een etentje met de directe collega’s en dat mocht ook. Ware het niet dat ik in
een overgangsfase zat om over te stappen naar een andere lokatie met een andere
operational manager. Maar om e.e.a. wat langer ging duren moest de toenmalige
operational manager het gaan regelen. Er
werd gevraagd waar ik wilde eten en
hoelaat en niet te vergeten wanneer. De datum was zo geprikt woensdag 4 maart.
Bijn mijn thuiskomst was ik erg enthousiast, maar werd gelijk teruggefloten
door de directie. Die had al een afspraak en die kon niet gewijzigd worden, zelfs niet als het maar eens in de 25 jaar
is. Dus werd het de dag daarop. Donderdag 5 maart een hele afdeling kon de
planning weer omgooien omdat de directie een afspraak had, maar goed dat was
gebeurt. Er werd ook gevraagd wie ik allemaal op het diner wenste te zien. Na
een lijstje te hebben samengesteld, mocht ik aan een collega dtp er vragen om
een kaartje te maken.

Nadat de kaartjes verstuurd waren kreeg ik 1 afzegging, en
na overleg met de operational manager , zou ik aan het restaurant doorgeven dat
er 1 persoon minder zou komen. Zondags voor het etentje heb ik contact gezocht met het restaurant en
gaf door dat er 1 persoon minder zou komen.
Verbazing alom, er was niets gereserveerd voor deze datum op naam van Canon , de operational manager , of op mijn
naam. Na overleg werd er alsnog gereserveerd en kwam alles toch nog goed. Toen
ik mijn operational manager daarop
aansprak was het antwoord: “Missertje.” Ja dat kan natuurlijk…………………

De avond van het etentje, was aangebroken op mijn paasbest
stapten wij de taxi in en werden verplaatst naar het restaurant. Daar
aangekomen bleek het nog wat te vroeg, wat voor de meegenomen zoon en
schoonzoon reden was voor het draaien van een peuk. Toen de peuk het einde had
gezien en verpletterd werd onder hun schoenen, was daar reeds de eerste
genodigde, dus redenen te over om naar binnen te gaan. Eenmaal binnen ging
alles van een leien dakje, en werkte het zoals afgesproken. De rest van het
gezelschap arriveerde met gelijke
tussenpozen en goed gehumeurd. We werden ontvangen met champoepel met
vlierbessensap. Kan ik aanbevelen! De rest van de avond verliep in opperbeste
stemming. Ik was inmiddels al op mijn nieuwe stekkie begonnen en heb het daar
zeer naar het zin. Op het einde van het diner, toen menigeen genoeg spraakwater
genuttigd had vond men het nodig om mij toe te spreken, hetgeen ook gebeurde. De
club vond het jammer dat ik vertrok en we hadden de laatste anderhalf jaar toch
wel prettig samengewerkt. Dat was wel waar. Ik refereerde er aan dat er voor
mij een zéér bekwaam persoon terug kwam. Toen werd er er een Albert Heijn tas
ten tonele gevoerd, en mensen daar kwam wat uit waar de voedselbank jaloers op
zo worden, want dit zouden ze nooooooit krijgen. Er kwam respectievelijk een
hele grote fles wishkey uit en en een fles die was gebrouwen in Ketel 1.
Heerlijk mensen hééééél hartelijk dank hiervoor.

Nadat een ieder zedig huiswaarts keerde, was het voor ons
ook tijd om te vertrekken. Moe maar zeer voldaan konden wij het moede hoofd ter
ruste leggen. We moesten de week er op weer volkomen fit zijn omdat wij dan met
de andere Canon jubilarissen werden
verwacht in Oss.

De
uitwedstrijd.

Bij een Canon jubileum hoort ook een uitgebreid
diner met de directie. Dit wordt geserveerd in Oss, in restaurant Cordial,
eventueel voor de van ver komers met
overnachting. Ik heb even gegoogled op het restaurant en kwam tot de ontdekking
dat dit een 1 ster Michelin restaurant is! Dat is wel even wat anders.

Na een
weekje rust werden we dan verwacht restaurant Cordial in Oss. Wij kwamen daar
ruim op tijd aan, mooi even tijd om in te checken en Os te gaan bezichtigen. Na
een lekkere wandeling werden we om 18.00 uur in de bar verwacht. Het kleding
advies was smart casual. Dus wij op ons paasbest richting de bar en daar kwamen
druppels gewijs de andere jubilarissen binnen. Na het ploppen van de champoepel
werd er met z’n allen geproost op en gezellige avond en op de jubilarissen. Een
klein half uurtje later werden we met zachte dwang het lokaal in geloodst waar
het ging gebeuren.

Toevallig of
niet, naast mij kwam niemand minder dan Joop Boerdank zitten, de algemeen
directeur van canon Nederland. Nadat Joop – ik mocht
gewoon Joop zeggen – een blik in de
menukaart had geworpen, vertrouwde hij mij toe, we krijgen het nog druk
vanavond. We zaten allemaal aan ronde tafels, wat een heel gemoedelijk sfeer
gaf. Er werd gezellig over en weer gepraat. En boem! Daar was hij dan de eerste
gang, van de vele.

Tussen de gangen door werden de jubilarissen toegesproken
met een persoonlijk woord. Dit was erg leuk en op deze manier een
schouderklopje krijgen is best wel leuk. Na de derde gang, voor het
hoofdgerecht, werden we naar de bar geloodst. Om een heerlijke spoom te
drinken. Bij elke gang hoort een specifiek wijntje, en dat werd elke keer met
veel vakkennis uitgelegd door de sommelière. Deze dame had er best wel verstand
van. Na de spoom gingen we weer terug naar onze plek en de directie had met de
andere mensen van kantoor van storel geruild. Dat was erg leuk want nu kwam de
spreekstalmeester naast mij zitten en begon mij onmiddellijk uit te horen, wat
ik maar al te leuk vond. Helaas bleek dat later allemaal in zijn toespraak
terug te komen. Wel grappig dus. Om 23.30 was de koek op en gingen we weer naar
de bar, dit keer om een kop koffie te drinken. Na nog wat nagebabbeld te hebben
vonden we het tijd om naar onze kamer te gaan. Kortom mijn 25 jarig jubileum
was TOP. Nu op naar mijn pensioen, maar dat duurt nog 2 jaar.

Maart 2015

© G.v.Woudenberg