De voorbereiding.

Eerst een intakegesprek bij de chirurg. Na de allereerste
gesprekken en de scan werd de uitslag van de scan bekend gemaakt. Zoals te verwachten was zat er dus een gaatje
– 3,7 cm – in mijn buikwand . dat moest gedicht worden. Hoe gaan we dit doen?
Het wordt een kijkoperatie, en omdat dit nogal pijnlijk is krijgt u een ruggenprik voor de
pijnbestrijding. Dit is in ieder geval informatie waar je wat aan hebt, niet dat
je dit gelijk prettig moet vinden, maar je weet in ieder geval waar je aan toe
bent. Maar goed de bloeddruk wordt gemeten en andere zaken worden doorgenomen
waar artsen belangstelling voor hebben. Ook kwam er iemand van de
ziekenhuisapotheek langs over het medicijn gebruik enz. De volgende die
zich kwam voorstellen was chef anesthesist, en die ging in de herhaling van wat
zijn leerling voor hem had gevraagd. Tevens luisterde hij nog even aan longen
en werd de vierde persoon opgetrommeld. Dat was de planner, van de ok ‘s. We mochten zelf een datum kiezen uit drie
datums. Een mooie datum uitgekozen, en het circus kon van start.

De opname en operatie.

Omdat wij te kennen hadden gegeven, dat wij dit op een
maandag erg prettig vonden, zouden wij de vrijdag ervoor te horen krijgen hoe
laat en waar we ons dienden te melden. Die beruchte vrijdag krijg ik een appje
op mijn mobiel, dat er ‘s ochtends om 07.10 uur aangetreden moest worden op C2,
en nuchter. Na ons gemeld te hebben, werden we verwezen naar de zithoek waar al een aantal andere slachtoffers op hun
beurt zaten te wachten. Ik ben ook nooit eens de eerste. Er kwam een schattig
verpleegstertje namen op noemen, maar was ik niet bij. Dit was voor orthopedie.
Nog geen twee tellen later kwam er weer alleraardigst verpleegstertje die maar
1 iemand op kwam halen. “Meneer van Woudenberg”. Ik kijk nog eerst schaapachtig om me heen,
maar toen moest ik er toch vooruit komen dat ik dat was, er was geen ontkomen
meer aan. “Komt u maar mee”, sprak ze lieftallig. Dit beloofde wat
voor de nabije toekomst. Er stond een bed voor me klaar – hoe verrassend – en daar mocht in gaan liggen, uiteraard nadat
ik mij had uitgekleed. Omdat ik nogal vroeg op de nominatie stond, kreeg ik
gelijk een operatiehemd aan. Het leek wel carnaval, alleen een hele droge
carnaval. Er kwam iemand van de afdeling
patiëntenvervoer om me mee te nemen naar de voorbereid ruimte van de ok.
Daar worden de infuusjes in- en aan gebracht. Een vriendelijke man die zich
voorstelde als Martin ging mij behandelen. In de tussentijd heb ik net zoveel
handen geschud als op een boerenbruiloft. De anesthesist kwam ook en begon de ruggenprik voor te
bereiden. Er kwam nog iemand binnen die ik voor de chirurg uit maakte.
“Die, die mag alleen zondags snijden in zijn biefstuk”. Zo sprak de
anesthesist. Tijdens het zetten van de
ruggenprik begon ik behoorlijk misselijk te worden en was tegen het flauwvallen
aan. Maar na wat opgewekte praat van Martin ging het al weer beter. Hierna werd
ik naar de ok gereden, waar ik naast de tafel werd geparkeerd. Ik moest zelf
overstappen op lijn 3, toen ik eenmaal lag, hing er een mondkapje boven mijn
hoofd en sindsdien weet ik niets meer. Ik werd pas weer wakker toen we de ok
afreden, nou ja wakker, ik werd aan de goede kant van de narcose wakker en dat
zijn al voordeel punten. Het bizarre was dat terwijl ik werd geopereerd, Lia
werd geïnterviewd dor de krant aangaande de asbestsanering.

Het uitslapen.

Zoals gezegd werd ik weer tot leven gewekt toen ik weer in
mijn eigen – nou ja eigen- bed lag. Ik werd naar de uitslaapkamer
gereden en daar wordt je weer gecheckt . bloeddruk en meer van dit soort
guitigheden waar een gewoon mens geen verstand van heeft. Ze zijn daar erg
zuinig op je. Na een poosje wordt je opgehaald door patiënten vervoer en naar
de kamer gebracht. Daar werd de morfinepomp aangesloten op de reeds
voorbereidde ruggenprik. Later merkte ik dat mijn benen zo zwaar waren dat ik
ze niet meer kon bewegen, vanaf mijn middel was ik verdoofd. Nu heb ik een
klein beetje een indruk van iemand met een dwarslaesie. Je bent helemaal
afhankelijk van anderen. Door de morfine werd mijn hoofd ook wattig. Ik werd er
tuitelig van, zo’n gevoel van flauwvallen. Later is ook de morfinepomp stil
gezet, zodat ik weer een beetje gevoel kreeg in mijn benen. Na een uurtje ging
hij weer aan. Het eerste bezoek was van Lia en de kleinkinderen. Die waren
achteraf diep onder de indruk van wat er met opa was gebeurt. Ik mocht ook weer
wat eten en bestelde in mijn oneindige stomheid twee boterhammetjes met kaas.
Een paar uurtjes daarvoor had ik al een kopje thee gehad, ja u leest het
goed:THEE en een droog beschuitje. Dus dacht ik dat ik dat wel zou lusten. Ik
had al helemaal geen trek – want honger hadden ze in de oorlog- maar ja denk je
dan, een mens moet toch wat eten. Na de eerste hap begonnen de braakneigingen.
Maar ja er zat niks in en dan komt er ook niks uit, de eerste lag al weer op
het bordje en is netjes afgevoerd. “Hoeft u dat niet meer” werd er nog
gevraagd. Ik antwoordde ontkennend en zei dat ze het maar aan de voedselbank
moest geven, of dat ook gebeurd is weet ik niet. Één ding wist ik wel dat ik
geen pijn had. En later op de avond werd de pomp voorgoed stil gezet, ik had
genoeg getript. Iedereen stond er maar van te kijken dat ik geen pijn had, ja
moet dat dan? Ik had hele verdoofde benen, en dat was weer een pluspuntje, want
toen de trombose spuit gezet moest worden, werd er gevraagd of het in de buik
moest of in de benen? Haha in de mijn been natuurlijk daar voel ik nu even
niets meer.

Mijn buurvrouwen.

Toen ik terug kwam van de uitslaapruimte had ik een
buurvrouw gekregen. Een al wat oudere dame. Die kwam voor darmonderzoek, maar
had diabetes. En dan mag je thuis je
sapje niet opdrinken dan moet dat onder begeleiding. Bram vond het wel
vermakelijk, ik ook. Bram was ‘smiddag op bezoek gekomen en had een fles wijn
meegenomen, maar daar stond mijn hoofd niet naar, nu ook nog niet. Nou zegt
grootje, “er gebeurt nog niet veel”. Ik zeg “wacht maar af ik
ken dat, zo gebeurt er een heleboel”. En er gebeurde een heleboel. Ze was
nog niet terug of ze moest alweer. Dit was allemaal niet zo erg, maar op een
gegeven moment waren er drie toiletten op rij verstopt!!!! Dus grootje moest
ergens anders haar troep kwijt zien te geraken. Zij werd in allerijl verhuisd
naar een plee voor haar dichtbij. De technische dienst is nog tot een uur of
elf bezig geweest om de verstopping te repareren. Wat er in resulteerde dat bij
ons in de badkamer de pot van de muur geschroefd werd. Ze kwamen met allerlei
apparatuur die een hoop kabaal maakte om de verstopping te verhelpen. Tijdens
deze reparatie had ik een nieuwe buurvrouw gekregen. Deze was met spoed
opgenomen en had last van galstenen. Daarna nog weer eens tabletten gekregen
voor om de pijn te bestrijden. Mijn benen waren wel bij me maar ik voelde er
niets van. Het was of ik half verlamd was, je kon ze ook niet verleggen. Dus
toen is besloten om de morfinepomp te stoppen, en als het nodig was kreeg ik
wel een spuit tegen de pijn. Dinsdagochtend waren mijn benen weer enigszins ontdooid.

Pijn van de operatie had ik niet, alleen een vreselijke
hoofdpijn, die bleek later veroorzaakt door de morfine. Om 6.45 uur werden we
gewekt, en ik kreeg gelijk een tabletten ontbijtje, eet smakelijk! Daarna kwamen
ze de bloeddruk meten en ook de temperatuur, 38.4, oei dat lijkt wel verhoging.
Weer een half uurtje later kwam er een lief deerntje mijn kop wassen, met
washandjes uit de magnetron, washandje en handdoek in een. Ze waste niet alleen
mijn kop maar ook mijn rug en benen, en ook het klokkenhuis werd niet
overgeslagen. Ze laten je daar geen moment met rust. Lig je net weer even uit
te soezen, wordt je wakker gemaakt met wat je wil eten als ontbijt. Doe maar 2
droge beschuitjes en een kop thee. Een kop THEE, ja u leest het goed, een kop
thee. Dat duidt dus aan hoe ziek je je kan voelen. Want van thee heeft mijn
vader rood haar overgehouden en de rest van de familie is er knettergek van
geworden. Hierna kwam de medische staf
kijken hoe het ging, nou naar omstandigheden redelijk. Heeft u pijn ,nee hoor alleen
als ik lach, en dat gebeurt nu even niet. “U hebt wel een stevig ontbijtje
staan,” zegt de chirurg, wijzend op de fles wijn. Dat de pomp al in zo’n
vroeg stadium was uitgezet hadden ze nog niet meegemaakt. Maar de operatie pijn
bleef wel weg, en verder ook weinig last van gehad. De buurvrouw was inmiddels
opgehaald voor operatie. Verder de dag wel doorgekomen met soezen, en een
beetje lezen. Maar je kon je nergens op concentreren, wat mijn hoofd leek wel
een wattenpakhuis.

Naar huis.

De woensdag verschilde niet veel van de dag ervoor,
medicijnenontbijt wassen enz.enz. U mag
straks naar huis, o wat een zaligheid. Jullie waren allemaal even lief en deden
het met zorg, maar naar huis is toch wel fijn.

Zaterdagmorgen nog erg veel pijn in de nek, en de
fysiotherapeut maar eens gebeld. “Kom om 11.00 uur maar even langs.”
Vriendje Dirk, net terug uit de USA waar hij route 66 gereden had, wilde mij
wel even naar Fred rijden.

Bij Fred het hele verhaal uitgelegd, en die vertelde mij
dingen die men eigenlijk in het ziekenhuis had moeten vertellen. Dit was
normaal, klopt dat vertelde ze ook in het ziekenhuis, maar Fred wist dan ook nog
te vertellen waarom en hoe e.e.a. in elkaar stak. Fred heeft mijn nek zeer
zorgvuldig -dat doet ie bij elke behandeling-
behandeld, en de scherpe kantjes zijn er nu af. Er zit nu weer
verbetering in en het heeft zeker nog tijd nodig, maar ik heb goede hoop.