Vrijdag -23 mei 2014-
vertrekken Dirk en ik naar Souillac in Frankrijk. En komen de maandag
daarop weer thuis. Wij gaan daar Dirk zijn broer -Willem- opzoeken die Dirk al ruim 11 jaar niet heeft
gezien. De voorpret alleen al is erg leuk. Er moet ook een route bepaald
worden. Wij hebben besloten om tolwegen te mijden A: omdat wij tijd genoeg
hebben en B: ook om aan de portemonnee te denken. De eerste dag willen wij zo
ongeveer 800 km rijden. Wij willen Parijs vermijden dus wij plannen we over
Bastinken – Bastogne- en Bourges in Frankrijk. Dus op deze route werd op een
bed en breakfast gezocht. Na een poosje googelen werd er een Nederlandse bed en
breakfast gevonden. Hier dus:

Bed
en breakfast La domaine den haut

en op maps: Carina
et Herman HOFSTEDE

De route wordt diverse keren besproken, en bovenstaande leek
ons de beste route ook omdat wij wat willen zien, en geen haast hebben.

Het was wel ruim 100 km verder maar dat mag de pret niet
drukken. Voor onderweg wordt een lijstje gemaakt van wat er meegenomen dient te
worden.

·
Koelbox om e.e.a. koel te houden.

·
Broodjes met gebakken ei – blijft lekker vers-
voor onderweg.

·
Koffie

·
Warm water voor de cup a soup.

·
Wijntje voor op de kamer

·
Bekertjes voor de diverse dranken.

·
Uiteraard de div. computerapparatuur – tablets,
telefoons, navigatie, fototoestellen, laders en nog veel meer.

·
Dekbedden voor bij Willem.

·
En nog veel meer.

We gaan maar 4 dagen, hoelang? 4 dagen, er wordt spul meegenomen voor 3
weken. Maar goed op woensdagavond voor vertrek ben ik mijn tas aan het pakken.
Moeten er korte broeken mee? Lia en ik zitten e.e.a te bespreken in de tuin.
Tablet erbij en kijken wat het weer in Souillac doet. Het wordt niet erg warm
volgens weeronline, 19º C. houd niet over maar genoeg voor 1 korte broek, de
staken moeten tenslotte toch een beetje gebruind worden. Alleen op het werk zie
je er toch niets van, dus waarom toch!!

Ook heb ik nog een paar antieke kaarten van Frankrijk
gevonden, en die gaan gewoon mee, je weet maar nooit. Er dient ook het nodige
voor toilet maken meegenomen te worden, o.a. baardkrab gerei, met bij passende
kwast en schuim en rommel om onder de oksel te spuiten. Lia zegt neem toch dat
48 uurs spul mee, onzin zeg ik, ik spuit wel twee keer dat werkt hetzelfde.

Zo komt de reis dan toch wel dichtbij, nog 1 dagje werken en
dan is het zover. Er is afgesproken dat Dirk mij om 07.00 uur op komt halen.
France here we come.

Inderdaad wij zijn op vrijdag om7.00 uur vertrokken. De
beide navigatiesystemen geprogrammeerd, en gaan met die banaan. Wij werden door
Lia uitgezwaaid. Tot aan Maastricht was het appeltje eitje. De beide
navigatiesystemen waren het heel erg met elkaar eens. Vlak voor Maastricht
hebben wij een kop koffie gedronken en een broodje ei gegeten. Het beroemde en
fameuze broodje gebakken ei naar eeuwenoud familie recept, van de familie van
Woudenberg. Daar werden ze pletjes genoemd, omdat de bolletjes altijd pletten
in een tas of iets anders waar ze in vervoerd worden. Ze zagen er dan niet meer
uit en smaakten daarom des te lekkerder. Later bij Bastogne hebben wij weer een
stopje gemaakt en gelijk een paar bomen besproeid die daar toevallig stonden.
De reis ging voorspoedig tot dat de beide navigatie systemen het niet met
elkaar eens waren. De een had een snellere weg ontdekt , en dat scheelde bijna twee
uur. Tel uit je winst. Dus het andere navigatie systeem toevallig eens wel de
tolwegen laten gebruiken en jawel hoor, ze waren het weer eens, zij het dat de
een wat later op de plaats van bestemming was dan de andere. Maar een kniesoor
die daar op let. En daar was hij dan de eerste “peage” raampje open
ticket eruit en weer verder. “Is dat alles.” zei Dirk. “Ja dat
is alles.”sprak ik.”Alleen bij het eind betalen met creditkaart of
contant, zo simpel is het.”

En dat was ook zo. Creditcard er in en kassabon eruit. Toen
was het Dirk zijn beurt, bij de volgende “peage” ticket er uit, met
de groeten van tante Door. Na zo,n 10 kilometer diende er weer afgerekend te
worden, en jawel hoor wij gaan naar de slagboom en BINGO het was alleen voor
iets anders en niet voor ons. Toen maar gebaren gemaakt dat wij graag achteruit
wilden om het nog eens elders te proberen. Hevig zuchtende Fransozen, die iets
zeiden wat wij niet begrepen – misschien maar goed ook- maar de file bewoog langzaam maar zeker
achteruit en wij konden ons geluk elders beproeven. Toen was het of geld erin
of de creditcard. Joepie het is gelukt. Wat een hoop gedoe voor € 2.60.

Na nog een keer de “peage”gedaan te hebben kwamen wij
in Parijs uit, wat nooit de bedoeling was, dit wilden wij vermijden. Maar goed wij
moesten nu eenmaal roeien met riemen die wij niet hadden. Maar goed tot Bourges
zaten wij op de “peage” a raison € 21.80!! “Op de terugreis geen “peage.”
zei Dirk.

Helemaal mee eens , en zo kwamen wij op de beloofde tijd aan
in Lissay- Lochy. Hier kregen wij een prima bed en breakfast. Wij hadden de
stille hoop dat de juffrouw… eh mademoiselle ons aan een eenvoudige doch
voedzame maaltijd kon helpen. En jawel hoor dat kon zij.

“Vlak voor dat je hier afsloeg heb je een restaurantje,
en daar kun je heerlijk eten.” Wij om klokslag 18.00 uur op pad. En ja
hoor zo dicht als de kluis van den Nederlandschen bank. Wij weer de auto in en
op zoek via de navigatie naar een
restaurant. Het was inmiddels wat gaan regenen, en dat maakte de boel er niet
leuker op. Het tweede restaurant was het
ook dicht. Dan maar weer een stukje rijden. Onder weg kwamen we borden tegen
met de naam “Le Cheval Blanc” “Daar gaan wij maar eens kijken.”
zei Dirk. Het is niet alleen bij kijken gebleven maar er kon ook nog gegeten
worden! Dat was wat.

Met handen en voeten en een klein beetje Frans van mijn
zijde kwamen wij er toch uit, het werd een menuutje van 3 gangen. Met onbeperkt
“fruits du mer”en diverse andere heerlijkheden. Met als hoofdgerecht
een heerlijke steak. En heerlijk nagerecht van mascarpone met bramen en
frambozen. Het geheel werd weggespoeld met een heerlijk wit huiswijntje, van de
streek.

Daarna weer terug naar de bed & breakfast, om de wifi
maar eens uit proberen. Die deed het effe niet, maar goed na een een poosje te
hebben geprutst werkte het nog niet, ook niet nadat onze stekkerspecialist Dirk er naar had
gekeken. Inmiddels had ik een mooie panoramafoto gemaakt van de bed &
breakfast , die de mademoiselle toevallig zag en gelijk vroeg of zij deze ook
mocht hebben, voor uit dan maar.

Wij hadden een kamer met een vide. Dirk sliep beneden – je
moet tenslotte toch een beetje respect hebben voor de ouderdom- en ik mocht in
het bed op de vide slapen. Na een lekker nachtje te hebben geslapen en af en
toe een beetje draaien – als een ventilator- werd ik om 06.00 uur wakker. Dirk
had in de gaten dat ik ontwaakte en begroette mij en de nieuwe dag met:
“de wifi doet het!” goedemorgen Dirk, dat is me even nieuws, ik was
pas half wakker, maar goed wij hadden weer contact met de hele wereld, en er
konden via google maps weer routes gepland worden. Na een stevig en goed
ontbijt met diverse streekproducten gingen wij weer op pad richting Soulliac.
Maar eerst diende er nog een paar foto’s getrokken te worden voor wij verder
konden. Wij hebben een karakteristiek Franse begraafplaatsje bezocht en
bekeken. En nu Soulliac here we come.

Rond het middaguur arriveerden wij in Soulliac aan de Avenue
Jean Jaurè, Willem had al een telefoontje gehad van Dirk dat hij om 12.08 uur de
koffie klaar diende te hebben, omdat de navigatie dit aangaf. Na enig gehannes
om binnen te komen en wij boven arriveerden, konden de broers elkaar weer in de
armen sluiten. Dit zou een mooi moment geweest zijn voor een of ander
jankprogramma op tv. Maar daar ging het even niet om. Het was een prachtig en
emotioneel moment, waar ik getuige van mocht zijn. Dan is er koffie en komen de
verhalen los. Omdat Willem de nodige medicijnen nodig heeft, stonden die
uitvoerig uitgestald in zijn boekenkast. Dus zeg ik tegen Willem:”Je hebt
nog al wat medicijnen.” Voor het
gemak had ik de fles whisky, wel gezien maar niet meegeteld als medicijn.

“Dat is waar ook,” zo sprak Willem, “ik moet
mijn medicijnen nog in nemen.” En
vervolgens schenkt hij zich een whisky in……. Proost. Willem vertelde dat hij
daar heel gelukkig was en is en daar voor geen geld meer weg wilde. Willem
heeft heel veel klanten en bekenden daar. Hij maakt dure villa’s schoon en doet
en passant even de tuin erbij. Dirk had zijn laptop meegenomen en liet Willem
foto’s zien, en zo kwam het dat hij foto’s zag van vroeger, die hij niet
had. Heb je een stickie? Dan zetten wij
ze er even op. Na heel veel bij te hebben gepraat diende er geluncht te worden,
en dat ging gebeuren bij vrienden van Willem. Die hadden een mini restaurantje
wat liep als hoge snelheidstrein. Daar hebben wij heerlijk geluncht en natuurlijk
werd er weer bijgepraat. En er was wel het een en ander te vertellen.

Na de lunch werden
wij meegenomen naar onze overnachtingsplek. Vooraf waarschuwde Willem, dat de
oprijlaan bij het huisje een beetje steil was, en als je de auto heel wilde houden
maar beter boven kon laten staan. Daar aangekomen wilde Dirk toch een poging
wagen. Ik zei hem dat ik het verstandig zou vinden als hij de auto toch boven
liet staan, of hij zou een tweedehandsje moeten willen. En dan heb je thuis een
boel uit te leggen. Zo gezegd en dan
maar zo gedaan, wij gingen lopen met onze spullenen dat was toch de beste
oplossing. Wij waren bij een enorme villa en betraden de inpandige garage.

Wij liepen door de garage naar de “studio” en dat
was een heel eigen appartement. Met keuken, slaapkamer – meer slaapzaal -,
toilet enz. omdat de luiken dicht waren ging Willem de deuren naar het terras
openen. Onze klep zakte open ……………er was een heus eigen zwembad, waar wij
gebruik van mochten maken. Verder kregen wij van Willem een rondleiding door
het geheel. Er was boven een hele grote woonkamer met een evenzo grote open
keuken. Ook was er een balkon, waar je heerlijk kon zitten. En dit alles
mochten wij gebruiken en het was maar voor 1 nachtje. Van zwemmen zou het waarschijnlijk niet
komen, het water was aan de frisse kant, en wij wilden ook nog iets van de
omgeving zien. Dus afgesproken dat wij
Willem om 19.00 uur bij zijn restaurant zouden ontmoeten voor het diner.

Wij hebben in de omgeving veel mooie dingen gezien, en tegen
19.00 uur zijn wij naar de afgesproken
plek gereden. Omdat wij wat te vroeg waren hebben we nog heerlijk in het
zonnetje gezeten, waarbij wij gezelschap hadden van de locale zwerfster. “Zo
te zien heeft ze het koud.” Zei Dirk. “Want ze heeft me toch een paar
dikke truien aan!” En ze zag er ook wel een beetje kouwelijk uit. Op de afgesproken tijd meldde Willem zich en
togen wij restaurant waarts. Het menu bestond uit een voorafje dat was gemaakt
van een salade uit de streek. Het hoofdgerecht was een pootje van een parelhoen
met boontjes en gebakken pommes de terres dit alles was een streekgerecht. En
als dessert waren er verse aardbeien met slagroom. En dit alles voor de prijs
van € 12.00!!! verder werd er een kan met lokale rode wijn aangerukt, en wij
mochten niets betalen, Willem zou betalen.

Na dit heerlijke diner hebben we nog een kop koffie tot ons
genomen en nog wat zitten praten. Daarna hebben wij afscheid van Willem
genomen, omdat wij dan ‘s ochtends de tijd aan ons zelf hadden, want er moest
tenslotte ook weer huiswaarts gegaan worden. En we werden de volgende avond alweer
verwacht bij de bed & breakfast van Herman in Bleurville – voor wie niet waar
dat ligt, die googlet er maar op -. Het was tenslotte wel ongeveer 650 km
rijden vanaf Soulliac, en wij hadden afgesproken dat er geen péage gereden ging
worden. Wij hebben nog tot een uur of elf op het heerlijke balkon met uitzicht
gezeten, waar wij een heerlijke fles wijn hebben gedronken.

Om 06.00 uur waren wij weer wakker, na te hebben gedoucht
hebben wij een simpel ontbijtje genuttigd. Dat hadden wij de vorige dag
ingekocht bij de plaatselijke lidl. Tevens hadden wij er ook nog wat
mondvoorraad voor onderweg bij ingeslagen, zoals wat flesjes water e.d. waarbij
wij veel plezier hadden van de koelbox die op boordstroom liep.

Om 08.00 uur was er ingepakt en kon de terugreis een aanvang
hebben, wat dan ook gebeurde. Wij hebben een heleboel gezien onderweg, en hoe
verder de reis vorderde hoe leger de tank werd. Er moest binnenkort getankt
worden. “Als wij dan toch tanken moet ik eens even kijken of ik een wc kan
vinden.” Zei Dirk. Hij kreeg om in schippers termen te spreken wat drang
op het roer. Goed, na een half uurtje was het dan zo ver. Er kon getankt
worden, na het tanken op zoek naar een pot, niet gevonden. Dirk zoekt in zijn
zakken naar de autosleutel en zegt “oh oh………… ” “Wat is er
Dirk.” Vraag ik. “Kijk eens.” en hij laat mij de sleutel van de
garage zien. Shit, en we waren al 350 km weg even terug was geen optie. “Ik
ga Willem bellen.” Zei Dirk. “Geen enkel probleem.” Zei
Willem. “Ik heb meer met dat
bijltje gehakt en heb nog wel een paar reserve sleutels. Stuur hem maar gewoon
op dan komt het wel goed.” Dus één
zorg minder vertrokken wij weer richting Nederland. Wij reden – omdat wij geen
péage hadden- veel op locale wegen en zagen heel veel moois, en opeens was hij
daar een AIRE met pléé. “Hier.” Zei Dirk, “Hier gaat het
gebeuren.” Dus netjes de auto geparkeerd en Dirk naar de pot. Twee tellen
later komt hij alweer naar buiten, ik denk nog dat kan nooit zo vlot. Dirk zie
ik richting dames toilet scharrelen, en denk nog nou ….. die is de weg effe
kwijt. Maar ook daar vandaan keerde Dirk onverrichter zake terug in de auto. “Er
was geen papier.” Zei Dirk. Ik stelde nog voor om een polletje gras mee
naar binnen te nemen, maar dat werd niet erg enthousiast ontvangen. “Het
was ook nog een hurkplee.” Zei Dirk. “Ach Dirk,” zei ik “zolang
hij geen kopjes geeft kunnen wij een volgende plee zoeken.” En ja hoor na
een poosje was daar een fatsoenlijke AIRE. Geheel opgelucht kwam Dirk terug.
Hier was ook een hurkplee maar wel met papier. “En wat denk je?” zei
hij, “ben ik klaar en zie bij het verlaten een invalidentoilet, ik kijk
even en ja hoor daar had ik comfortabel op kunnen zitten!” Dat had Dirk weer. Zonder verdere problemen
aan boord konden we verder. Tussen de middag hebben we een broodje gegeten en
de middagreis verliep voorspoedig.

Tegen 18.00 kwamen wij bij de bed & breakfast van Herman
aan. Wij werden hartelijk ontvangen, en ik deed gelijk de hartelijke groeten
van vriendje Albert. Die had mij gevraagd Herman de groeten te doen, omdat zij
daar vorig jaar hebben overnacht. Het was een hartelijke kennismaking en met
een koel biertje op het terras, en de mooie verhalen. Hierna werd de kamer
bekeken en konden wij onze spullen er parkeren. “Maar,” zo sprak
Herman, ” ik heb voor jullie maar twee kamers genomen, voor deze ene nacht
en voor de prijs van één.” Ik
opperde om dan onze eigen dekbedden te gebruiken, want die lagen tenslotte toch
werkeloos achterin. Maar dar was geen sprake van. Op aanraden van Herman gingen
wij bij een locaal restaurantje wat eten. Wij hebben daar een heerlijke pizza
gegeten en een lekker bakkie koffie na. Toen wij weer teruggekeerd waren had
Herman een paar flessen lekkers gescoord. Deze werden terstond aangesproken.
Toen wij zo’n heerlijk glas eau de vie op hadden kregen wij visite van de
kameraad van Herman. Het was Philippe. Weer een bijzondere kennismaking die
uitmondde in een heel gezellige avond. Dirk
had heel wat te bespreken met Philippe, of dat ze elkaar al jaren niet hadden
gezien. Niet dat Dirk vloeiend Frans
sprak of Engels, het ging met handen en voeten en andere gebaren met af en toe
een woord Duits er tussen door. Maar dat mocht de pret niet drukken. Wat later
op de avond begon het heerlijk te ruiken en even later kwam er een schotel met
allerlei lekkere hapjes op tafel. Na nog een wijle zijn wij bedwaarts getogen
en hebben heerlijk geslapen. Alleen Dirk was om 06.00 uur alweer present en
heeft een stukje gewandeld in het pittoreske dorpje.

Na een goed ontbijtje en betaald te hebben voor het gelag,
wat overigens reuze meeviel, aanvaarden wij de verdere terugreis. Hier reden
wij een hele tijd door de Bourgogne, en kregen alweer visioenen van heerlijke
wijnen, maar wij waren sterk en hebben niet geproefd. Onze navigatiesystemen waren
het redelijk eens tot ik bij beide onder de motorkap ging kijken. Mijn
navigatiesysteem beweerde dat over Maastricht de snelste route was en het
navigatiesysteem van Dirk stuurde ons over Trier en Cochem.” Wij volgen
die van jou,” zei Dirk. Oké, maar een wijle later zei Dirk, “zou het
ver om zijn als wij over Brütig rijden?” ” Weet ik veel,” zei ik, “reken maar uit je hebt een
navigatiesysteem voor je liggen.” Brütig is de jaarlijkse
vakantiebestemming van Dirk en Joke. Na
wat gereken kwam hij tot de conclusie dat het maar een klein half uurtje om
was. “Zullen we dat doen?” Vroeg Dirk. Ja waarom niet, kunnen wij
gelijke eens kijken of er toevallig nog een flesje wijn is daar. Zo gezegd zo
gedaan. Het navigatiesysteem omgeprogrammeerd en op richting Brütig.

Wij kwamen daar aan en toen werd er niet open gedaan. Dat
was nou jammer. Ja zei Dirk, misschien zit Doris wel op de berg in de
wijngaard. Dat was mogelijk. Dirk ging nog even naar boven en zag toen iets
bewegen in de wijngaard achter het huis. Hij zag een vrouw voorovergebogen aan
het werk in de wijngaard, en jawel hoor hij herkende haar aan welgevormde
bodem. “Hoi Doris,” riep Dirk
en een verbaasde Doris draaide zich om, en uiteraard was de begroeting erg
warm. “Je zou toch volgende week komen,” zei Doris. “Ja maar ik ben
niet met Joke maar met Gijs. En wij zijn op de terugweg van Souillac naar huis.”
Dat verklaarde een hoop. Na heel even
heen en weer gebabbel wilden we weer vertrekken, want wij wilden alleen maar
even goedendag zeggen. Met twee flessen van de jongste oogst, vertrokken wij
naar huis. Er was afgesproken dat Dirk ongeveer anderhalf uur van te voren zou
bellen hoe laat wij zouden arriveren. Dus anderhalf uur van te voren Joke
gebeld, en gemeld dat wij zo rond 18.00 uur thuis zouden zijn. “Maar dan
moet je wel hier heen komen want Lia komt ook hier heen.” En ja hoor om
18.00 uur waren wij weer thuis.

Even later was ook Lia gearriveerd, en stelde Joke voor om
het geheel af te sluiten bij de chinees, met een hapje en een drankje. Dus dat
hebben we maar gedaan.

Dit was ons verhaal over een weekendje naar Soulliac in de
Dordogne, naar de broer van Dirk – Willem-
die elkaar ruim 10 jaar niet hadden gezien.