Zondag 20-01-2013

Zijn we precies op tijd
– 14:05- vertrokken met vlucht nr. HV
437 naar Sharm El Sheik in Egypte. Precies op tijd omdat het juist begon te
sneeuwen, hier en daar een licht vlokje. Na ons zijn diverse vluchten gecanceld. Na een rustige en
prettige vlucht landden we tenslotte om 19:00 plaatselijke tijd -1 uur later dan in
Nederland- op het vliegveld van Sharm El Sheik.

We werden opgewacht
door onze touroperator en konden een visum halen, en we werden door verwezen
naar onze bus, die ons zou afleveren in ons hotel in Dahab.

De weg van Sharm El
Sheik Dahab loopt een heel eind door de Sinaï woestijn, en is erg donker in het
donker, en als het daar donker is dan is het ook donker. Om een uur of elf
kwamen we bij het hotel, want wij waren uiteraard de laatsten die gedropt werden. Er was nog net een biertje
en een wijntje te verkrijgen. Daarna lekker gaan slapen.

Maandag 21-01-2013.

Lekker uitgeslapen, en
tot de ontdekking gekomen dat er geen stroom was, alles zat zonder, dus dat
beschrijft in welk afgelegen deel wij zaten. Wij zaten zo’n 80 km buiten Sharm
El Sheik en na ons kwam er een hele tijd
niets meer en dan een paar honderd km verderop was weer een plaatsje. Maar zo
goed en zo kwaad als het ging toilet gemaakt, want het water deed het ook niet.
Want de hydrofoor loopt ook op stroom, dus geen stroom geen druk. Lekker
ontbijtje, en daarna maar eens een stukje langs het strand gewandeld.

Bij de lunch een lekker
wit wijntje gehad, maar dan ook alleen bij het eten was een wijntje
verkrijgbaar. We hadden all in maar daar had men geen boodschap aan, dit was
hier de gewoonte. De hele dag was er wel bier, wishkey en alle andere sterke
dranken te verkrijgen, maar een wijntje was passé, die werd alleen geserveerd
tijdens de maaltijden. Voor de rest lekker geluierd aan het strand.

Dinsdag 22-01-2013.

Goed geslapen en weer
waren we in de morgen stroomloos.

Vandaag wederom aan het
strand doorgebracht. En na het diner met de shuttle mee naar Dahab, naar al
mijn vrienden. Daar waren talloze
winkeltjes, en iedereen vroeg of je even wilde kijken. Lia kocht daar een paar
shawls en dat was een heel gehandel. Als je een tegenbod deed, dan keek de man
je aan of je een oneerbaar voorstel deed. Later kwamen we in een straat waar
veel eterijen waren,en we werden door iedereen aangeklampt of we aub daar een
hapje kwamen eten. Als je dan maar zegt maybe tomorrow dan willen ze je nog wel
eens met rust laten.

De gerant bij Ali Baba
ging nog veel verder, die bood ons een gratis Bedoeïenen thee aan, dat aanbod
hebben we geaccepteerd en vervolgens ging de hiërarchieke machine draaien. Van
hoog tot laag werd er opgetrommeld om oosterse prinses Lia en Ali Ben Zine een
comfortabele plaats te geven, het was 20 graden , maar toch werd ook de
terrasverwarmer opgestookt en zaten wij heerlijk.

De thee werd geserveerd met
voor ieder 4 soorten van zoetigheden en een groot glas gloeiend hete bedoeïenen
thee. Precies zoals de bedoeïenen ze zelf drinken.

Later zelf nog een kop
koffie besteld want dit vonden we zo stijlloos om dan maar weer zo te
vertrekken. Na een scheet en 3 knikkers te hebben betaald was het tijd om de
terugtocht naar de shuttle te aanvaarden. Deze kwam precies om 23.00 uur, en
daarna was het nog een kleine 20 minuten naar het hotel.

Woensdag 23-01-2013.

Een dagje strand was
het vandaag en er diende weer gesnorkeld te worden,want dat ging gewoon door,
ik heb daar onder water diverse mooie foto’s gemaakt en een aantal filmpjes met de
mooiste vissen.

Bij de lunch bleek dat
er nog geen wijn was, wij hadden de avond ervoor tijdens het diner al het
laatste glas gehad, en toen werd er meegedeeld dat de wijn op was. Oké, dat kan
gebeuren, maar als er dan de volgende dag nog geen witte wijn is dan is er iets
anders aan de hand. Misschien was chef inkoop wel overleden of deed het
logistieke deel het niet naar behoren, maar er was geen witte wijn. Tot de
grote manager zich ermee ging bemoeien, binnen de kortste keren was er witte
wijn en wij hadden de primeur. Toen die gebracht werd dacht ik eerst dat ze een
grap uithaalden, want wat er in het glas zat leek nog het meest op oude
kamelenzeik! Na een slok geproefd te hebben trokken mijn flaporen zo ongeveer
naar binnen en hoorde ik het glazuur van mijn tanden spontaan scheuren. Dit
hebben we beleefd doch resoluut geweigerd. Weer de grote manager in paniek en
weer de onderdanen de pineut. Ze trokken allemaal wit weg, de rest hebben we
niet aangehoord, maar hij was not amused.

Donderdag 24-01-2013 .

Vroeg op er dient
gevaren te worden. Na een zeer vroeg ontbijt worden we opgehaald door een busje
en gaan we richting de haven.

Maar niet alvorens bij
een dive shop te zijn langs geweest om aldaar de gratis flippers en maskers uit
te zoeken. Voor 5 euro kon je ook een wetsuit krijgen en dat hebben we maar
gedaan, vanwege de harde wind. Daarna zijn we vertrokken en hebben heerlijk een
uurtje gevaren tot aan een mooi rif. Daar plonsde het hele zooitje overboord en
was het “follow the leader”. Na drie kwartier gespetterd te hebben
als een eend waren we weer terug aan boord. Er werd weer gevaren. Ik lag lekker
te lezen toen de schipper naast onze lieve heer mij riep en beduide dat ik het
roer over moest nemen. We hadden niet de indruk dat hij een plotselinge aanval
van iets had gekregen. Ik was hogelijk verbaasd waarom hij mij uitkoos? Had hij van Mina – de man die ons dit reisje
verkocht had- gehoord dat ik kapitein geweest was? Ik wist het niet, dus toch
maar eens vragen. Hij verstond er geen letter van want hij lulde alleen Farzie
– een soort Arabisch- en dat verstond ik weer niet. Rombombom op het dek en
daar kwam een matroos aangesneld die wel Engels sprak en een en ander
vertaalde.

De schipper kreeg ogen als schoteltjes, wat nou
ook weer niet nodig was.

Toen ik vroeg waar de
automatische piloot was verschoot hij van kleur, die had ie niet. Ik vertelde
dat ik eigenlijk niet zonder kon, maar dat ik graag een stukje het roer
overnam,want het ouderwetse handwerk heeft ook wel wat.

Bij de tweede en derde
stop geloofde ik het snorkelen wel, het was me te koud en bij het hotel was een
huisrif waar ik veel rustiger kon snorkelen en kijken.

Een prima lunch aan
boord gehad en alle alcoholvrije drank was bij de prijs inbegrepen. Zodoende
een prima dagje gehad.

vrijdag 25-01-2013.

Rustige ochtend gehad,
en ‘s middags opgehaald met de “limousine” met privé chauffeur en
gids.

We gaan de woestijn in
naar de bedoeïenen om aldaar met een kameel te rijden en thee te
drinken. Ook staat er een tocht gepland de berg op om zonsondergang te
bekijken. Ook zullen wij deelnemen aan het
bedoeïenendiner aldaar.

Maar eerst hebben wij
nog een kleine tocht voor de boeg, 80 km de Sinai woestijn in. Midden inde
woestijn zien we kleine
bedoeïenendorpjes compleet met school en al. Na een goed uur rijden
-eerst moest er nog getankt worden wat momenteel niet zo simpel is er is in
Egypte een brandstof tekort, maar goed wij hebben e.e.a. goed voor elkaar met
een reisbureau achter je- zijn we dan toch waar we wezen moeten. Midden
in” the middle of nowhere” we zien al andere groepen moedig met op de
bult van een kameel zitten. We worden ontvangen met een kop bedoeïenenthee. Deze was niet zo authentiek
als ik in Ali Baba gehad heb, maar het is een lekker bakkie thee. Na de thee
werden we uitgenodigd om plaats te nemen op de kameel. Dat valt nog niet mee,
eerst gaan de voorpoten omhoog, grote schommel achterwaarts, dan wordt het
achterste deel gestrekt , grote schommel voorwaarts, en dan staan we. Geen
stijgbeugels of zo, de benen bengelen gewoon langszij. Dan gaat er voorwaarts
bewogen worden, een kermis attractie kan
dit niet verbeteren. Het is even wennen, van vallen we eraf of gaat het lukken,
het lukte mij zelfs om, zij het met veel pijn en moeite, mijn fototoestel te
pakken en een luchtfoto te maken. Dan volgde na 20 minuten de landing, dit
gebeurt in omgekeerde volgorde. De kamelenbeheerder gebaarde dat ik erg
achterover moest gaan hangen, wat ik ook braaf deed, en vervolgens werd het
achterste gedeelte van het landingsgestel onder het dier gevouwen. Hierna
volgde het voorste gedeelte en stond de man klaar om mij evt. op te vangen. Dan
pas kan er afgestapt worden. Toen was Lia aan de beurt. Maar ook dit is goed
afgelopen, en weer een ervaring rijker gingen we weer naar de bedoeïenentent. Daar was het de beurt aan Lia
om een bedoeïenenbrood te bakken. Het
vuur was reeds gestookt en het deeg al gekneed. Er diende een soort platte
schijf gecreëerd te worden – zoiets als een pizza bodem – en die word op een
soort van ouderwetse wieldop gebakken. Na een half uurtje moest er een berg(je)
beklommen worden. Er was tenslotte voor betaald. Dus werd er geklommen, eenmaal
boven hadden we een prachtig uitzicht. Wij zouden van hieruit de zonsondergang
kunnen bekijken, ware het niet dat het akelig bewolkt was en wij tijdens het
kameel rijden diverse spetters gevoeld hadden. Onze gids vertelde dat dit
kleine beetje water wel allerlei nieuw leven tot ontluiking bracht.

Het was nu tijd voor
het bedoeïenendiner en dat was prima
voor elkaar, dat mensen met zulke simpele middelen een zo’n lekkere maaltijd in
elkaar konden draaien. Niks elektra of gas, alles gewoon op een houtvuurtje! Na
het diner werd er gezongen en gedanst, totdat dit plotseling werd afgebroken.
Er werd slecht weer verwacht, heel slecht weer. Dus wij dienden ons onverwijld
huiswaarts te keren. De gids vertelde dat als het hier ook zou gaan regenen ook
goed regende. Er werd niets door de rotsen opgenomen en alles denderde dan zo
naar beneden zand en wat al niet meenemend. Wat dan weer op straat zou komen te
liggen met alle narigheid van dien. Na een goed kwamen we bij checkpoint van
Dahab aan en waren we met een klein half uurtje thuis.

Zaterdag 26-01-2013.

‘s Ochtends was het een
kalme zee,glad als een spiegel, en geen zuchtje wind.

Heerlijk gesnorkeld en
lekker lui gedaan veel gelezen ook.

‘s Avonds weer naar
Dahab geweest en daar nog een aantal shawls gekocht na veel heen en weer
gehandel. Ik heb daar in de duikwinkel een paar flippers gekregen van Lia. En
daarna op naar Ali Baba voor een kop
bedoeïenenthee.

Daarna weer terug naar
het hotel.

Zondag 27-01-2013.

‘s Nachts heeft het
hevig geregend en geonweerd, ik werd ‘s nachts wakker en alles was pikkedonker,
we zaten weer zonder stroom. ‘s Morgens
was er weer stroom, maar geen internet en andere verbindingen, ok
hoorden we dat de weg tussen Sharm El Sheik en Dahab weg was geslagen door het
noodweer. Het was een ruwe zee en windkracht 8, dus dat werd geen flippers
uitproberen. De hele dag een beetje zitten lezen. ‘s Middags was de weg weer zover vrijgemaakt,
zodat er weer verkeer mogelijk was. Dus konden de gasten die ‘s avonds de
vlucht hadden nog mooi vertrekken. In de avond waren ook de netwerken weer
hersteld.

Maandag 28-01-2013.

Redelijk gladde zee en
dus kon ik mooi mijn nieuwe flippers uitproberen. Dat ging geweldig, je kunt nu
veel grotere stukken bereiken en dat vergroot je blik.

‘s Middags weer een
uurtje gesnorkeld en toe was het over morgen gaan we weer naar Deventer.

Dinsdag 29-01-2013.

Thuisreis aanvaard en
in de bus hoorden we dat we op Koninginnedag een koning krijgen. Verder liep
alles gesmeerd en waren om 21.15 in Deventer.

Klik hier voor de foto’s