Blog Image

Ons blog

Vakantie Hurghada januari 2018

Algemeen Posted on 08 Feb, 2018 10:42:08

Na een voorspoedige reis
zijn wij aangekomen in Hurghada, bij hotel Bel Air Azur.

De temperatuur was rond
de 20 graden celcius, bij aankomst.

En op de eerste dag bij het zwembad -100 meter- en verwarmd!

zijn wij aangesproken door een mannetje dat schoonheidsbehandelingen verkoopt. Wij overstag voor een redelijke
prijs. Wij kregen er een gratis eindbehandeling bij op de dag voor vertrek. De behandeling
bestond uit diverse maskertjes een manicure behandeling, voor beiden en voor
meneer een scheerbeurt en voor mevrouw een behandeling die overtollige haartjes
verwijderde. Hij wilde er ook een
pedicure behandeling bij verkopen, maar daar bedankte ik voor, ik was net bij
de pedicure in Holland geweest.
Zijn bek zakte open tot de rand van het zwembad. Of ik serieus was?
Jazeker! Vol ongeloof keek hij mij aan en vond het maar en prutser die dit zo
had afgeleverd, de eerlijkheid gebied mij te zeggen daar ik het ook niet heel
fraai geworden vond. Maar ja met social deal voor een prikkie, kun je er niets
van zeggen. Hij vond van wel. Daar gaan we later over beslissen. 14.00 uur de volgende dag hadden wij
afgesproken. Keurig op tijd daar en werden we meegenomen en waar het ging
beginnen. De behandeling was een aantal
maskers en voor ons beide een manicure. Voor de man was er ook en
uitgebreide scheerbeurt bij, met het wegwerken van alle viespeukerij in de gezichtshuid.
Wij werden beide in een behandelstoel geplaatst en er werd aan de dames die ons
zouden behandelen uitgelegd wat er moest gebeuren. Lia kreeg een soort van
badmuts op en ik een klodder van een of andere crème op mijn kin. Die begon
gelijk te prikken, bleek dat het scheercrème was met iets van munt erin. Het
was wel verfrissend. Op de achtergrond hoorden wij een mevrouw die stevige maagkrampen
had, maar dat bleek later een zangeres. Ze had wel 3 kwartier last van krampen
en wel op diverse manieren. Wat er met
Lia gebeurde kreeg ik niet te zien, want ik werd achterover gelegd en er werd
een aanvang gemaakt met scheren. Tijdens het scheren werd mijn linkerhand
opgepakt door een Egyptische schone en mijn vingers werden in een kommetje lauw
water te weken gezet. Na het scheren werd er gewerkt aan de overtollige
haargroei van neus en oren. Ik heb dit al eens meegemaakt in Turkije dat men dit met een brandend watje
met spiritus deed. Nu ging het anders. Er kwam een draadje aan te pas en hoe
hij dit deed weet ik niet, maar hij rolde het over de plaats waar je niet met
een scheermes scheert. Dit was een bijzondere ervaring. Inmiddels was het
scheren gedaan en was de dame aan mijn linkerhand begonnen, na eerst de
rechterhand in de week te hebben gezet. Het resultaat was verbluffend. Hele mooie handjes voor een pensionado, zelfs
de nagels kregen een blanke laklaag. Lia was inmiddels verhuisd, en dat had ik niet door. Er werd tussendoor
ook nog even mijn kapsel bijgewerkt. Toen mijn handen klaar waren werden ze ook
nog gescrubt, ze zijn weer zo zacht als babyhandjes. Er moest verhuisd worden
naar een andere kamer om de behandeling voort te zetten. Door een wirwar van
gangetjes bereikten wij de behandelkamer. Lia lag al op de slachtbank. En kreeg
diverse maskers op, ook en chocolademasker.
Na een kwartiertje was ik aan de beurt. Eerst werd het vet en meeeters
uit mijn neus en omgeving gedrukt. Daarna werd er nog eens na behandeld met een
ander martelwerktuig en tenslotte werd
het geheel afgewerkt met een heerlijke
olie en een prettige gezichtsmassage. Daarna mocht ik van de slachtbank af en
werd me een prettige avond gewenst. Op
de terugweg liet Lia haar mooie handjes
met bijbehorende nagels zien. Die waren keurig in de lak gezet, met diverse
figuurtjes en randjes. Al met al een heerlijke behandeling.

Na het eten nog even een wandelingetje gemaakt. Het is
prettig te weten dat de host van TUI verteld
had dat 50 meter naast het hotel een ziekenhuisje was. Want wij wilden
oversteken en dat hebben we dan maar
voor het ziekenhuisje gedaan. Wat later heeft Lia een paar waterschoenen aangeschaft zeggen en
schrijven € 3,00 daar heb je geen social deal voor nodig. En dat ook nog zonder
af te dingen! Na de oversteek over een trottoir
gelopen wat die naam niet verdiend. Tijdens het lopen
struikel ik over
een oneffenheid……..

en daar lag de pensionado! Languit broek gescheurd en knie
geschaafd en in mijn gerestaureerde middelvinger van de rechterhand een klein
sneetje. Die bloedde voor een grote. Lia wilde naar het hotel, maar ik wilde
door. De middelvinger stevig in de broekzak om het bloeden te
stelpen. De broek had een scheur ter hoogte van de knie, “nu ben je ook hip”
sprak Lia “ of beter gezegd: cool.” Dank
U, dank u, dat was nou ook weer niet nodig. We zijn nog even een
Egyptische souvenirshop in geweest, maar
die viel tegen, en zijn toen maar voorzichtig op huis aan gegaan. Maar ik had
bij een ander winkeltje, naast die waar Lia haar waterschoenen had gekocht, een
paar crocs gezien, en aangezien mijn Hollandse crocs eigenlijk ter ziele zijn,
wilde ik wel eens kijken of ze mijn maat ook hadden. In Holland had ik de nep
crocs gekocht bij tuinwereld maar die hadden ze nog niet want het was een zomer
artikel. Deze waren ook nep en heetten “croos”. Na een beetje gezoek de goede
maat gevonden, en gevraagd wat ze kosten? € 5,00. Daar kun je mee thuis komen,
beter dan met een broek die gescheurd is. En ook weer zonder afdingen, want op
deze prijzen afdingen is broodroof. In het hotel aangekomen moest er eerst een
foto gemaakt worden van de beschadigde broek, en door gestuurd worden naar Ivo.
Met handcrème om handen te wassen zonder water, de knie ingesmeerd……..oei dat
was niet fijn. Maar om enge ziekten en ontstekingen te voorkomen zou het vast
wel helpen. Daarna goed met water en zeep gewassen, en afgewerkt met een laagje
bijtende handcrème. Dan moet het wel goed komen. De vinger werd versierd met
een pleister, en toen konden we de strijd weer aan.

De volgende dag bleek de knie er goed uit te zien, er was
maar een heel dun laagje opperhuid beschadigd en heb er nagenoeg geen last van.
Later met snorkelen is alles nog eens goed door het zeewater behandeld en loopt
ook dit weer met een sisser af.

Het snorkelen was weer een belevenis op zich. Prachtige mooi
gekleurde vissen gezien, en niet de kleinste. Een heel school met naaldvissen kwam
voorbij, een Picassovis van ruime afmetingen, een koffervis, een papegaaivis in
de mooiste kleuren, alles kwam voorbij. Ik heb zelfs een zeeslang gezien, schitterend, wit met zwarte vlekken. Zeer indrukwekkend en Lia heeft zelfs een rog waargenomen.

Vandaag kwam de manicure verkoper voorbij en in informeerde hoe duur een
pedicure behandeling zou zijn. € 30,00 .
Te duur vond ik, “maar het is echt nodig” sprak hij, en bekeek mijn voeten eens nauwkeurig. Ik vertelde hem dat het eigenlijk niet nodig
was, want zo zei ik, ik was vorige week
nog bij de pedicure geweest. Schande,
wat een prutser een meer van dit soort termen
gebruikte hij. En wees mij op plekken waar inderdaad nog dikke kloven te
zien waren, die worden allemaal weggehaald. Na een beetje heen en weer praten
kwamen we overeen dat het dan wel voor € 20,00 kon. Toen waren Lia haar platvoeten aan de beurt, want als ze
eenmaal beet hebben gaan ze niet meer weg voor ze wat verkocht hebben. “Nee,
nee en nog eens nee” sprak Lia, en toen kon het ineens voor € 30,00 met z’n
tweeën. Werkelijk een prima behandeling gehad, en de kloven zijn weg.

Vandaag zouden we een tour hebben door Hurghada, maar de
avond daarvoor ging om 22.50 uur de telefoon op de kamer. Wij waren net in de
eerste slaap en schrokken ons lam. Zou er een oorlog uitgebroken of iets van gelijke strekking? We
hebben zoiets al eens meegemaakt in Egypte, dat wij ’s
nachts SMS jes kregen van de ambassade, hadden ze Murbarak afgezet.
Maar het viel mee, het was Joerie, van de reisorganisatie, met de mededeling
dat de tour verzet was naar maandag. De Nederlands sprekende gids was er niet,
maandag wel. Nou bedankt voor het nieuws, wij nog bleek van de schrik, zijn
toen eerst maar en stukje gaan lezen, en
daarna heerlijk geslapen.

Het eten.

Het eten is zeer goed, elke dag weer veel verschillende
soorten van lekkere dingen. En als je bord leeg is komt de bediende, langs en
vraagt “ finisch?” waarop ik antwoordde “ No Dutch”. Maar dat was de bedoeling
niet, hij wilde weten of ik klaar was met dit gedeelte. Dan kon hij het bord
meenemen en ik weer verder met een schoon bord. Er is een rijke voorraad aan
voorgerechten, hoofdgerechten en zoete nagerechten. En zelfs de beroemde gummipudding
van mijn moeder is hier rijkelijk aanwezig. Lia begint ’s morgens met verse gebakken blini’s. Dat
zijn kleine pannenkoekjes. Ik hou mij aan lekkere verse broodjes met kaas. De
kaas die ze hier hebben is prima, ze hebben zelfs Leidse kaas. Maar ook
scrambbled eggs en nog meer flauwekul. Er is ook vermicelli melk, wat ik me
daar bij moet voorstellen weet ik niet. Ik ga het misschien nog wel eens
uitvinden. Ook is er elke avond bij het buffet iets speciaals, laats was er
eendenborst, maar ook zeer grote vissen werden tentoongesteld om op te eten.
Elke dag wat anders.

Rondrit

Vandaag hebben we de Hurghada stadstoer gedaan. We bezochten een
koptische kerk, de koptische kerk leek wel een jodenkerk, wat en kabaal. Daarna de suq – spreek uit: soek- een andere moskee de
jachthaven en tot slot werden we meegenomen naar een winkel waar ze geurtjes maken.
De suq was wel heel erg leuk,

Maar buiten een ontzettende klerezooi. Dus door naar het volgende onderwerp. De
andere moskee was van heel andere orde,

de dames moesten allemaal gesluierd naar
binnen, wat de nodige hilariteit tot gevolg had. Iedereen moest ook nog Zijn of
haar schoenen uit doen en net als bij het bowlen in een kastje doen.

Hierna een wandeling
gemaakt door de jachthaven. En
tenslotte naar de geurfabriek. Daar kregen we de welbekende uitleg over geurtjes en andere toestanden, en werden we tot kopen uitgenodigd, niet dus, veel te duur.

Verder hebben we veel aan het strand gelegen met en gemiddelde temperatuur van 28 graden Celsius.

Het was een heerlijke vakantie, en dan thuiskomen in de diep vries met temperaturen van -7 voor ons een thermosshock.
De foto’s staan op

https://galery.gvwee.nl/#collection/50



vakantie 2017 Bousseracourt

Algemeen Posted on 20 Jul, 2017 12:21:24

Dag 1

Om klokslag 08.00 uur vertrokken wij op zondag 25
juni. De eerste stop was gepland bij knuvelkes.
Ach heden toen wij daar arriveerden – het was een zondag – stond het vol
met vrachtauto’s. dus werd besloten om verder te gaan naar de volgende stop:
Livange in Luxemburg. Daar moest drank ingeslagen worden en tegelijk zouden we
iets eten.

Helaas de dames van het buffet hadden geen tijd
meer voor ons want het was een 10 minuten voor sluitingstijd. Dus moest er een
list worden verzonnen. Die werd verzonnen bij het daar aanwezige tankstation.

Er moest ook getankt worden voor de voordelige
Luxemburgse prijs.

Toen door naar Bousseracourt waar we rond 16.30
uur arriveerden.

Er was een prettig weerzien met John en Birgit.

We werden rondgeleid in de gitte die we voor 2
weken zouden betrekken.

Het is een alleraardigste gitte met 2 ruime
slaapkamers en een ruime woonkeuken. En niet te vergeten de ruime badkamer.

Het was zo warm, dat er gelijk gezwommen moest worden.

’s Avonds heerlijk bourgondisch gegeten op het terras. En
daarna lekker fikkie gestookt.

Dag 2.

In en om het huis en zwembad vertoefd. Ook boodschappen gedaan.
Met deze warmte veel hagedissen gezien.

Dag 3.

Wederom rond het zwembad vertoefd.

Dag 4.

Zijn we naar Bèze geweest. Daar is de bron van de
gelijknamige Bèze. En daar zijn ook grotten. De grotten bezocht en ons
verwonderd.

Een erg leuk stadje om eens doorheen te wandelen.

Dag 5.

Hebben wij de glasblazerij van La Rochelle
bezocht. Erg interessant om te zien. Gelijk maar een paar mooie borrelglaasjes
gekocht.

Dag 6.

Hadden we plannen om naar Oricourt te gaan en daar
een ruïne te bekijken. Dat hebben we ook gedaan.

Dag 7.

Was weer lekker bij het zwembad een luie dag gehad.

Dag 8.

Wij zijn naar de rommelmarkt in Jonvelle geweest alwaar we
diverse handel hebben aangeschaft voor werkelijk bijna niets.

Ik kocht daar een gedraaid houten schemerlampje voor € 2.00.
daarna zelf in de draaibank gezet en gepolijst en dan is ie wel € 20.00 waard.

Albert kocht daar 3 antieke bijlen en 1 antieke sikkel voor
de prijs van wel € 7.00

Daar hebben we heerlijk gewandeld en het dorpje eens goed
bekeken.

Dag 9.

Zijn we naar de markt in St Loupe geweest. Deze markt hadden
wij vorig jaar ook bezocht toen wij met de camper in Fontenoy-le-Château
stonden. Hierna zijn we vertrokken richting Epinal en kwamen we door
Bains-les-Bains. Een uitgestorven stadje wat het vroeger van zijn vele
kuuroorden moest hebben. Net even buiten het stadje zagen wij het volgende
kerkje.

In Epinal aangekomen was alles weer eens uitgestorven, van
12.00 uur tot 14.00 uur zit heel Frankrijk op slot. Daarom maar eerst eens
genoten van het geweldige stadspark met zijn vele exoten. En daarna op het
pleintje in de oude stad een hapje gegeten.

Weer
terug naar de auto en wederom genoten van het stadspark

Dag 10 en 11.

Wederom heerlijk bij het zwembad vertoefd.

Dag 12

Zijn we naar Langres geweest en hebben daar een mooi rondrit
gemaakt in het plaatselijke toeristentreintje, die ook over de stadswallen
reed.

En uiteraard hebben we de kathedraal bezocht.

Dag 13

Zijn we een beetje bij huis gebleven om de auto’s weer een
beetje te beladen voor de terugreis. En ’s avonds hebben wij de laatste keer
bij Birgit gegeten.

De rest van de foto’s staat hier:
http://galery.gvwee.nl/#!album-47 even kopiëren en plakken



Pensioen

Algemeen Posted on 07 Jun, 2017 14:50:06

Pensioen

Pensioen, wat is dat eigenlijk. Volgens de dikke van Dale is
het: periodieke uitkering aan werknemers die stoppen met
werken omdat ze een bep. leeftijd hebben bereikt:
met pensioen gaan.

Nou ik heb het bereikt! Na 48
jaar en 10 maanden werken –lees buffelen- mocht ik van een welverdiend pensioen
gaan genieten. Ik wist niet dat ik zo’n warm afscheid van mijn collega’s zou
krijgen. Vele cadeaus en cadeaubonnen en diverse welgemeende flessen lekkers en
als laatste een gezellig etentje met een aantal collega’s.

Ik hoef de wekker niet meer te
zetten, maar de eerste dag voelt nog wel onwennig aan.

Waar is het allemaal begonnen?

Mijn carrière begon als
scheepsjongen bij de firma van Ommeren, op de toen heel grote binnenvloot. Na
een tijdje als scheepsjongen te hebben gevaren werd ik matroos tot ik in
militaire dienst moest om mijn dienstplicht te vervullen.

Na mijn diensttijd kwam ik weer
terug bij van Ommeren en ging de interne opleiding doen voor motordrijver. In
mijn diensttijd had ik deze cursus al schriftelijk gedaan bij het Koninklijk
Onderwijsfonds voor de Scheepvaart. Maar er diende een aanvullende cursus gedaan
te worden die was bedacht voor de motordrijvers op de eigen schepen.

Na deze opleiding werd ik
geplaatst op diverse schepen van de rederij. Ik was aflosser. En zodoende
leerde ik met de meest ouwe troep om te gaan. Toen ik dit onder de knie had
kreeg ik mijn eerste duwboot, de Waterhoen.

Hier heb ik ca 8 maanden op
gevaren en toen werd ik motordrijver op het vlaggenschip van de vloot de
Watervogel.

Na wederom 8 maanden moest ik
mij melden op de Sicilia

waar ik inmiddels gepromoveerd was tot
bootsman-motordrijver. Na ruim een jaar op de Sicilia kwam het verzoek of ik
mee zou willen met de gasschepen naar de dochteronderneming Chemgas. Dat
betekende wel weer een promotie en wel naar eerste stuurman. Na een tijdje op
de diverse duwbootjes en gasschepen te hebben gepionierd kreeg ik mijn vaste
duwboot en wel de Etna

gelijk weer een van de grootste
duwboten die ze voorhanden hadden. Daar werd ik opgeleid voor kapitein.
Inmiddels had ik verkering gekregen en er waren serieuze trouwplannen. Er was
alleen geen woning voorhanden. Deze werd gevonden in Deventer en was een “fraai
gelegen appartement op de derde verdieping.” Dus werd er getrouwd en naar
Deventer verhuisd. Wij kenden daar
niemand en hebben alles zelf moeten uitvinden.

Na een poosje kregen we de
mededeling dat er een kindje op komst was. En dat was wel weer een ander
hoofdstuk. Omdat Lia bijna niemand kende, en ik met het eerste kind op komst,
was het wel zo aangenaam als ik wat dichter bij huis werk zou vinden. Dat werd
gevonden in de vorm van proces operator in de drie ploegendienst bij Nefit.

Dat werk heb ik 3 jaar gedaan
maar ik was in die tijd wel erg vaak ziek. Ik had een allergie opgelopen van
een stof waar ik mee werkte. Dus ik moest binnen Nefit ander werk gaan doen en
werd orderpicker in het magazijn gereed product.

Ik kreeg daar dagdienst en via
de toenmalige WAO kreeg een toeslag, maar dat werd van lieverlee steeds minder.
Beter betaald werk zat er aan de wal niet in, dus werd er besloten dat ik weer
ging varen. Wij hadden inmiddels twee kinderen. Ik ging varen op de Bodensee
een stookolie tanker van 1100 ton.

Ik was daar aflos kapitein en soms ook stuurman. Het was 20 dagen
varen en 10 dagen thuis. Na elf maanden was hij failliet en stond ik weer aan
de wal.

Maar weer eens een uitzendbureau opgezocht en me in laten
schrijven. Na twee weken kreeg ik bericht dat ik als nachtportier in het St.
Jozef kon beginnen. Dat was een heerlijke baan ’s Avonds om 23.00 uur beginnen
tot 07.00 uur ’s morgens. Daar een leuke
tijd meegemaakt en dit 2 x over een half jaar gedaan. Toen mocht het niet meer,
volgens de toen geldende wetten. Maar er was nieuws ik kwam bij Kluwer terecht
als derde man voor de functie als koerier/postjongen. Helaas voor maar 27 uur
per week en waarschijnlijk geen vaste baan. Dat betekende werk er bij zoeken
voor een paar uur per dag. Ik kon beginnen bij en bedrijfje in zonweringen en
kunststof kozijnen. Mijn taak was het vervaardigen van jaloezieën. Na 3 maanden
was het gebeurt en er was geen werk meer, ik was tenslotte oproepkracht. Ik kon
gelijk beginnen als taxichauffeur bij Harrie Brinkerink. In het weekend op de taxi en door de week bij
kluwer.

Het ging niet goed met Harrie, hij moest het bedrijf van de hand
doen en wij werden incluis auto’s overgenomen door taxi Rietman in Deventer. Na
een paar weekendjes op de taxi te hebben gepionierd kreeg ik een route om
sperma te gaan rijden. En wel voor een beroemde stier van het KI station te
Harfsen. De stier heette Sunny Boy en was wereld beroemd, er reden elke avond 3
taxi’s voor het dier. 1 had de route naar Noorddijk bij Groningen, de tweede
had de route naar Avenhorn in de buurt van Alkmaar en numero 3 reed een naar
Dongen in Brabant. Tijdens deze route moest er gemiddeld bij 5 KI stations
onder weg een fles met rietjes afgeleverd worden. Deze rietjes zaten in een
thermosfles en werd in een koelbox in de auto gezet. De gemiddelde route was
ca. 500 km, en om 17.00 uur vertrekken en dan was je als je een beetje door kon
rijden om 22.00 uur weer terug. Ik heb alle 3 de routes gereden en kreeg toen
mijn vaste route naar Brabant. Vertrekken uit Deventer naar Tiel, eerste KI
station, door naar Dongen tweede KI station dan naar Hoornaar Ki station nummer
drie, dan bij Schoonhoven met het pontje over naar station nummer 4 Gouda, en dan nog 120 km naar Deventer. We
hadden alle sleutels van de diverse KI stations in de auto, dus dat was
aankomen, openen en de fles in de koelkast. Op een keer stond ik al in Tiel en
toen bleek dat ik de sleutels nog thuis had hangen, dus deze rit duurde 1 ½ uur
langer.

Op een dag lever ik na mijn route mijn urenlijst in bij mw. Rietman.
Deze zat pontificaal achter bureau vanwaar ze alle taxi’s in Deventer
aanstuurde. Er omheen zaten een aantal taxichauffeurs van haar die haar
verwenden door koffie te halen uit haar eigen automaat tegen betaling van een
kwartje. Kopje koffie mw. Rietman? En dan ging daar weer zo’n bruinwerker,
kwartje betalen in haar automaat, jonge jonge wat waren ze royaal. Ik zeg “die
urenlijst komt wel bij de boekhouder hè?” waarop het antwoord kwam dat dit niet
ging gebeuren daar de boekhouder op vakantie was. “Dan geeft u het toch aan
zijn vervanger.” Was mijn antwoord. Het bleek dat er geen vervanger was. Waarop
ik de kring met bruinwerkers eens rondkeek en zei: “Dus als ie tijdens de
vakantie doodgaat, zitten wij over een tijdje elkaar hier aan te kijken van de
gele honger!”. Dat werd niet gewaardeerd. Ik zei nog dat mijn rekeningen niet
met vakantie gaan en dat mijn vrouw en kinderen ook wel een boterhammetje
lusten. Het antwoord hierop was: “Dan ben ik bang dat ie maar op een houtie
moet bieten”.

BOEM daar ging bij mij het licht uit. En ik sprak toen de
legendarische worden: ”Dan ben ik bang dat dit einde dienstverband is, ik rijdt
geen meter meer voor u, alleen nog uw lijkwagen”. Vervolgens ben ik vertrokken.
De bruinwerkers spierwit achterlatend, want dat kon je toch niet zeggen. Later
sprak ik nog zo’n figuur en die vertelde dat ik wel lef had gehad om dit te
doen. Ik zei dat dit niets met lef te maken had, ik wilde gewoon mijn salaris,
voor geleverde diensten. Punt uit.

Dit was op een donderdag en op de daarop volgende maandag was ik
al weer aan het werk bij ISS een groot schoonmaakbedrijf. Na 2 weken te hebben
schoongemaakt werd het kantoor leeggehaald en kwam er een andere klant in.
Computer 2000 en dat was weer een Kluwer bedrijf waar ik overdag de post
bezorgde en haalde. Dat was ouwe jongens krentenbrood.

Na nog een poosje te hebben schoongemaakt werd mij een andere baan
aangeboden bij Kluwer. Ik werd chauffeur op de koets. Dat was een klein
vrachtautootje met laadklep, die mocht je nog met B rijbewijs rijden. Dus kon
ik mijn schoonmaakwerkzaamheden – mooi scrabble woord- aan de wilgen hangen en
dat heb ik ook gedaan.

’s Ochtends even vast ritje naar het magazijn om daar e.e.a op te
halen en daarna meestal wat klungel werk. Vaak moest er thuiswerk weggebracht
worden of weer opgehaald. We hadden 5 thuiswerksters in de omgeving wonen. Die
deden de meest mailingen die niet met de machine ingepakt konden worden.
Bijvoorbeeld als er een relatiegeschenk mee ingepakt moest worden. Dit
varieerde van schilderijtjes tot fietslampjes. Er was toen nog geen halogeen c.q.
led verlichting, die was men nog aan het bedenken. Tijdens halen en brengen was
het vaak uitgebreid koffie drinken en bij kletsen met de dames thuiswerksters.
Dat was altijd zeer gezellig.

Ook werd de koets vaak ingezet voor privéklussen. Soms was ik daar
drukker mee dan met het gewone werk. Eens gebeurde het dat ik op een maandag
met een leidinggevende mee moest naar zijn huis. Daar bleek dat hij de tuin
gesnoeid had. Daar moest het overgebleven groenafval in de koets geladen
worden. Nou in ieder geval ruimte zat. Toen op naar de gemeentewerf en daar
gestort. Eerst gewogen natuurlijk, schrijf maar op divers afval, zeiden wij
tegen de gemeentemedewerker. Want als de baas rekeningen kreeg waarop stond dat
er een paar kuub groenafval was gestort was het ook weer niet goed. Want we
hadden tenslotte een tuinbedrijf in dienst en die regelde zelf de afvoer. Ik
herinner me nog dat wij verhuisd waren naar een benedenwoning, en dat daar het
dak van de bijkeuken lekte. Eerst maar eens een beunhaas opgezocht die het wel
dak wel opnieuw wilde dekken. Maar toen kwam het, al het grind moest eraf!

Goede raad is duur, maar niet altijd. Mijn leidinggevende had de
oplossing: neem een paar postzakken mee in een postcontainer en dan vul je die
zakken met het grind. Toppie, maar er moest daarna ook nog een deel bitumen van
het dak gehaald worden. Geen nood, er werden weer postcontainers aangevoerd.
Deze werden geladen met oud dak en grind en op een goede dag weggebracht.
Schrijf maar op divers afval, was weer het code woord. Maanden later komt de
boekhouder van onze afdeling bij mij en vraagt: ”Heb jij bitumen bij de
gemeentewerf gestort?” Ontkennen was geen optie. “nooit meer doen, ik werk het
wel weg op papier.” Bedankt Tonneman, ik zal je herdenken in mijn gebeden.

Zo werden de postcontainers voor allerlei zaken misbruikt. Op een
goede of zo u wilt een minder goede dag, komt er een rechercheur van de PTT, en
die wil de postcontainers tellen. Wij allemaal moeilijk doen maar hij had er
toestemming voor, dus ga je gang maar. Hij tellen en komt op een aantal dat ver
boven de toegestane hoeveelheid uitkomt en briest dat de postcontainers die
teveel zijn direct opgehaald gaan worden. Wij zijn er een beetje beduusd van. We hadden ze zo hard nodig. Ik
wist de oplossing, ik ga gewoon naar het postkantoor en haal gewoon weer tien
postcontainers op. Op het moment dat ik de laadklep dicht doe staat Henk B van
de post er met zijn welbekende rode autootje zijn laadklep open te doen. Hij
moest de overgebleven postcontainers ophalen. Bij het postkantoor aangekomen
zie ik Appie van E en vraag hem of ik wel tien postcontainers mocht hebben, “al
wou je er twintig, ze staan daar. Wacht ik help je even.” Op het moment dat wij
de postcontainers aan het inladen zijn komt daar de bekende rode postauto van
Henk B aangereden. “Zo mannen, druk bezig?” ja dat waren wij en na nog wat
geouwehoer ging ik weer terug met mijn postcontainers. Zo hielden wij elkaar
bezig. Ik kan wel zeggen dat ik een goede band had met deze mannen, want als er
wat geregeld moest worden dan kon dat ook. En dat was wederzijds.

Ook was er vaak oud kantoormeubilair over. En daar was de koets
dan ook weer goed voor. Ik ben zo ongeveer bij heel Kluwer over de vloer
geweest, om dit of dat af te leveren. Op een dag ben ik druk in de weer met een
of ander klusje, toen mijn mobiel ging. De afdelingsbaas hemzelf. Of ik maar
even naar een meubelzaak in de binnenstad wil gaan, want de directeur had in de
opheffingsuitverkoop een eettafel gekocht en die paste niet achterin zijn
directiewagen. Dus was de koets er weer goed voor. Altijd leuk dit soort
klussen, met de koets de binnenstad van Deventer in en parkeren waar dat
eigenlijk niet kon. Maar de hoge heren van Kluwer hadden goede relaties met de overheid en die knepen dan wel weer
een oogje dicht. Winkel ingewandeld en daar stond de directie al te wachten.

Tafel ingeladen en afgedekt met verhuisdekens en zeevast
gesjord en op naar Diepenveen. Ik had altijd en paar verhuisdekens in de koets,
voor dit soort voorvallen, en die kwamen nogal eens voor. Tafel afgeleverd en
bij het weglopen wordt er een briefje van 25 gulden in mijn hand gedrukt. Dat
zijn dan de leuke extraatjes, als je niets kreeg was het ook goed maar zo het
was dan ook wel leuk.

Ook leuk was dat ik het beheer had van een grote hal op het
industrieterrein. Daar werd van alles en nog niks opgeslagen. En het meest lag
er al jaren. Zo ook een pallet met een van de eerste soort
druktoetstelefoontjes. Die waren ooit eens opgestuurd door een dochterbedrijf
van Kluwer na eerst te zijn behandeld door een thuiswerker die ze in een
enveloppe had moeten stoppen met de begeleiding van een kwartje. Want het
gesprek moest betaald worden door het dochterbedrijf. Er bestonden nog geen
0900 en 0800 nummers. Deze stonden al jaren in de weg en nu mochten ze
afgevoerd worden. Ik had er eentje meegenomen om te proberen. Ik probeerde mijn
moeder er mee te bellen, maar al wie ik aan de telefoon kreeg niet mijn moeder.
Wel de rest van de wereld.

Toen nog maar eens een paar van die dingen uitgeprobeerd en geen
van allen deed wat ie moest doen, het goede nummer bereiken. Ik kreeg er
volgens mij wel het Kremlin mee aan de lijn maar niet Oud-Loosdrecht.

Dus werd besloten het spul maar te vernietigen bij de gemeentewerf.

Pallet in geladen en op naar de stort.

Daar aangekomen het hele spul met pallet en al in het gat
gedonderd.

“Wat zijn dat?” vroeg de werfbaas, “dat zijn telefoons.”

En binnen de kortste keren werd de pallet uit het gat gehesen en
weer op de kant gezet.

En overal kwamen mensen van de gemeente vandaan en een ieder liep
weg met enkele telefoons.

Wat hebben wij gelachen, ze krijgen de hele wereld aan de lijn
behalve het nummer dat ze bellen, wij lagen dubbel.

Zo moest ik ook vaak oud papier wegbrengen.

Dat had mijn voorganger uitgevonden, dat ging dan naar de papier
fabriek in Eerbeek en daar kregen we dan een paar centen voor en dat was dan
weer voor de afdeling.

Nu mocht ik niet zwaarder zijn dan 3500 kg geladen, maar ik heb
diverse keren op de weegbrug gestaan dat het wat meer was. Het record was
geloof ik iets van 5700 kg.

En dit was nog de oude koets, zonder stuurbekrachtiging.

Dan moest ik in de fabriek op de plek manoeuvreren, ik kreeg er
lange armen van.

Op een keer moest ik ook bij de krant – die was toen ook van
Kluwer- oud papier ophalen. Dat konden wij gelijk op de lopende band gooien en
dan kwam het in de rommelpot en werd het gerecycled.

Wat ik niet wist was dat ze ook het oude fotoarchief hadden
opgeschoond en dat tussen het oud papier hadden verstopt.

Hopen negatieven kwam ik tegen, gauw wat papier er over heen zodat
de machinevoerder het niet zag. Mooi klus geklaard en weer op huis aan.

Later kregen de bazen op hun falie omdat er teveel plastic in zat
en dat kwam de kwaliteit van het papier niet ten goede. Een beetje kon geen
kwaad en een paar nietjes ook niet, maar dit was teveel van het goede.

Kluwer zat in mijn beginperiode door de gehele stad heen, er reden
3 kleine postautootjes, VW bus, een Mercedes Vito en dan nog de koets. De Mercedes
reed de route door het land, langs alle Kluwer vestigingen. Het was begonnen
met alleen een ritje naar het Fokkergebouw in Amsterdam zuid waar Wolters
Kluwer een paar etages huurde. Daar ben ik Erwin Krol nog diverse keren tegen
gekomen, die werkte toen bij Fokker als weerkundige. Later is het hoofdkantoor
verhuisd naar de stadhouders kade. Dat werd toen geopend door prins Bernhard.
Weer later gingen ze naar een pand aan de Apollo laan tegen over het Hilton.

De route was eerst naar Amersfoort dan naar Amsterdam door naar Amstelveen en verder naar
Aphen a/d Rijn waar na koers werd gezet naar Dordrecht dan verder naar Houten
en als laatste adres de eerste dus weer Amersfoort en dan terug naar Deventer. Daar
was je de hele dag mee bezig, dus als je een beetje mazzel had was om 16.00 uur
weer terug.

Verbouwing.

In 1997 werden we overgenomen – het post en dienstencentrum,
waaronder repro enz.- door Mailprofs. Inmiddels was er ook een nieuw kantoor
gebouwd, de leeuwenbrug en dat werd bijna compleet gehuurd door Kluwer. En daar
werd ook een postkamer ingericht. Ook werd daar de verkoop/uitgifte van
kantoorartikelen gedaan. Ik moest dit allemaal met de koets bevoorraden. De
eerste keer was het leukst. De kantoren werden nog ingericht en ik moest daar een
pallet wc papier afleveren. Architecten zijn aardige lui en weten best wel eens
een leuk kantoor te bedenken, maar geen van deze ontwerpers had rekening
gehouden met de bevoorrading van het kantoor. Want daar stond ik, voor de
dienstingang met een pallet wc papier, voor een drempel van 20 cm hoog. Hoe
krijg je daar in vredesnaam een pompwagentje overheen?

Gelukkig waren er onze eigen verhuizers in het pand en die hadden
dit soort flauwekul al eerder meegemaakt en hadden voor ons een soort van
loopbrug te leen zo dat deze hobbel ook genomen kon worden. Het heeft nog een
half jaar geduurd, voor dat er definitief wat veranderd was.

Later werd ik van de koets afgehaald en diende mijn kunsten te
vertonen in de postkamer, dit was een leuke tijd. Tot dat ik problemen kreeg
met mijn toenmalige manager. Ik mocht er niet meer komen en diende vervolgens
mijn kunsten te vertonen op de Mercedes Vito. Want ik was lastig en dat konden
ze niet om zich heen hebben.

Ik was in die periode alweer 12 ½ jaar in dienst. Daar kreeg ik
een mooie brief over met de vermelding dat ik een maandsalaris extra kreeg. Dat
is mooi meegenomen dacht ik. Een collega had ook zo’n brief gekregen en zei dat
dit fout was het was maar een half maandsalaris. En toen er gestort was bleek
dat inderdaad het geval. Dus heb ik met het hoofdkantoor gebeld met hrm. De
zaak uitgelegd en ik kreeg als antwoord dat de brief fout was het moest
inderdaad een ½ maandsalaris zijn. Ik zei dat ik daar niet mee akkoord ging
omdat ik e.e.a. zwart op wit had. Maar daar hadden ze geen boodschap aan. Het
idiote aan deze toestand was dat er helemaal geen vervolgbrief kwam met een
eventueel excuus. Ik heb ze nog voorgesteld om met de pet rond te gaan, maar
daar kreeg ik wederom de wind van voren, fijn bedrijf. Dus kon ik me enkele
dagen daarna gaan melden bij de regiomanager. Waar of ik wel niet mee bezig
was? Schei uit, doe gewoon zei ik, dit is grote flauwekul ik ga er mee naar de
vakbond. Toen werd de toon op eens heel anders. Ik mocht dan met mijn
echtgenoot wel een keer uit eten. Wel op een doordeweekse avond en ik mocht het
niet te gortig maken. Het bonnetje kon ik bij Henk F inleveren.

Niet kort daarna werd er tegen de afdeling gezegd dat wij niet om
vijf uur naar huis mochten.

Wij moesten blijven en er zou voor soep en broodjes gezorgd
worden.

Nadat wij ons gelaafd hadden aan de soep en broodjes zwaaide de
deur open en daar kwam een legertje grijze pakken binnen -over bedrijfskleding
gesproken-. Wij vernamen dat wij op zeer korte termijn in dienst waren van Océ.
Er werd e.e.a. uitgelegd en daar was het wat minder formeel. Ik kwam met mijn leidinggevende en een manager
te zitten nadat wij ons hadden voorgesteld werd er gevraagd welk werk ik deed
binnen de organisatie. Dat was snel uitgelegd en er werd meegedeeld dat ik
vanaf donderdag -het was op een dinsdag- weer aan de leeuwenbrug zou zitten. Ik
zei dat de managers van Mailprofs daar niet gelukkig van zouden worden. Dat bleek ook niet nodig want deze meneer
vertelde dat hij mijn nieuwe manager was en vanaf nu de dienst uitmaakte. Mooi
dat was dan weer geregeld.

In die tijd werd mij telefonisch meegedeeld, tijdens mijn werk aan
de Leeuwenbrug – dat ik opa ging worden. Wel humor, wordt je door je collega’s
gelijke ouwe genoemd. Dat was aan boord ok alleen bedoelde men daar de
gezagvoerder mee.

Na een tijdje kwam mijn manager langs en die vroeg of ik er oren
naar had om koerier te worden bij het toenmalige ROC Aventus. Hij wist niet wat
deze functie inhield. Dat zou de manager die ROC Aventus onder zijn hoede had
wel uiteggen.

Deze kwam en vertelde dat de koerier van ROC Aventus plots was
overleden en dat deze werkzaamheden nu onder gebracht waren bij Océ.

Het betrof twee rondes per dag langs alle scholen, en dat waren er
toen nog wat. Ik mocht zelf bepalen hoe ik e.e.a. in elkaar zou zetten.

Er waren een paar restricties. De post moest om 16.00 aan het
postkantoor afgeleverd worden. De post in Apeldoorn met bij behorende ronde
werd door een koerier in Apeldoorn gedaan.

Ik zorgde uiteindelijk voor de externe post in Deventer. De
interne post ging wel heen en weer naar Apeldoorn met mij.

Na de ochtendronde, waarvoor ik eerst naar het postkantoor ging om
het op te halen, werd mijn werkterrein de repro in Apeldoorn.

Ik had toen nog weinig verstand van repro werkzaamheden.

Ik leerde er boekjes maken, kopiëren en nog veel meer, tot aan
digitale documentverwerking toe.

Maar om 13.00 uur was het feest weer voorbij en ging ik naar de
scholen in Zutphen. Dan door naar Deventer en einde route was postkantoor
businessbalie. En dan weer terug naar de Singel waar de auto werd gestald voor
de nacht.

Het was niet alleen post wat ik vervoerde. Ook werd het busje
ingezet voor allerlei andere doeleinden, zolang de rondes maar geen gevaar liepen,
want dat was prioriteit nummer 1.

Van alles heb ik vervoerd van geraamtes en kunstarmen, waar de
leerlingen op leerde spuiten, tot aan honderden beeldschermen die vervoerd
moesten worden. Deze werden vervangen door platte beeldschermen. Al deze handel
ging naar de opkoper. Maar ook meubilair in allerlei soorten en maten. Gijs en
de bus waren overal goed voor.

Op een keer kwam ik bij een school en daar loopt een chagrijnige
conciërge, met een waterkoeler onder zijn armen richting afvalcontainer.

Ik vroeg hem of hij dat ding ging weggooien. Waar op hij “ja” zei.

“is dat ding dan kapot?” was mijn wedervraag. Dat ding bleek niets
te mankeren, maar hij grompelde wat van dat ie in de weg stond.

Of ik hem dan mocht hebben want de fles die er op zat was zo
gevuld thuis en een goed glas koud water is nooit weg. Ding thuis geparkeerd en
de fles gevuld en ja hoor in no time heerlijk koud water.

De volgende dag kom ik weer bij deze school en daar komt de
hoofdconciërge op mij af. En die verteld dat die hele koeler niet weg had
gemogen. Dat was een verkeerde solo actie van de man, die er af en toe eens
liep, en vond dat die koeler hem in de weg stond.

Waarop een andere conciërge zegt “Maar ik heb nog wel een andere
veur oe staan, die kun ie meenemen.” Die dingen stonden op papier en waren dus
geregistreerd. Alleen dat ding wat ik als
tweede apparaat mee kreeg, die stond niet geregistreerd. Ik heb er nog
jaren plezier van gehad.

Toen kwam er een moment daar de nieuwe school klaar was en er
verhuisd diende te worden. Deze nieuwe school zou alle scholen in Apeldoorn
vervangen en elke opleiding/school kreeg een eigen gedeelte in de school met
allemaal een eigen receptie. Deze mocht de sectoren zoals ze nu werden genoemd
dit allemaal naar eigen wens inrichten. Wij moesten daar de interne postronde
gaan lopen en in plaats van twee postrondes per dag werd dit teruggedraaid naar
één postronde per dag. Ook werd de bus in beslag genomen en daar voor in de
plaats kregen wij een kleine bestelauto.

Zie maar dat je het redt. Dit had één voordeel, grote klussen met
veel vervoeren ging niet meer zo simpel. Van af toen moest er over nagedacht
worden en ik verkocht dan ook vaak nee.

Er was voor mij ook een nieuwe taak ik moest meelopen op de repro
en wij kregen ook het hele kopieermachine park wat in de gangen en op kantoren
stond onder onze hoede.

Om 12.30 begon ik dan aan de postronde, eerst naar Zutphen en dan
door naar Deventer. Met een beetje geluk was je dan weer om 15.00 uur terug en
kon je er gelijk de interne middagronde achteraan lopen.

Tijdens de ronde evt. wat kleine storingen oplossen aan de
gangmachines of wat toner bijvullen.

Want om 16.00 uur werd de post weer opgehaald en naar het
postkantoor gebracht.

In het begin werd de post nog gebracht door post.nl, bij de
expeditie ontvangst goederen.

Dat was altijd ’s ochtends om 08.00 uur. Ik was daar meestal iets
eerder.

Op een ochtend maakt één van de heren zijn brooddoos open en wil
gaan ontbijten. In de brooddoos ligt een gekookt eitje. Arnold ziet dat en
zegt: ”weet je nog hoe wij die altijd pelden?” Waarop Bertus antwoord: “nou en
of. Zullen we het nog eens doen?” Arnold wilde dit wel en Bertus gooit hem het
gekookte eitje toe. Arnold gooit het eitje naar Bertus en deze kopt hem terug.
Met dat het eitje op zijn hoofd komt brak dit open en de gele struif loopt over
Bertus zijn gezicht heen en drupt op het toetsenbord van zijn computer.

Mij kon je bij elkaar vegen, want ik kwam niet meer bij. Arnold
zegt nog heel droog ”jij hebt toch altijd een hardgekookt eitje?” waarop Bertus
antwoord “Ja dat wel, maar ik had vanmorgen haast.” Wij kwamen niet meer bij,
en dat op de vroege ochtend.

Later werd de post gebracht door een ander bedrijf en kregen wij
de post ook gelijk op de afdeling.

Op een mooie dag kwam mijn operational manager bij mij en vertelde
dat hij mij, dat ik werd overgeplaatst naar Amersfoort. Naar de firma Stater. Dat
is een dochteronderneming van de ABN/AMRO. En dit bedrijf zorgt voor de
hypotheekadministratie van een heleboel banken; geldgevers genaamd.

Daar zou ik de postkamer en verder voorkomende werkzaamheden gaan
verrichten. Hier werden ook de hypotheekbrieven geprint die naar de klanten
gingen. Dit was een high tec gebeuren. Iedere brief werd diverse malen
gefotografeerd en dan wist de desbetreffende bank dat zijn klanten de mailing
ontvangen hadden. Dit werk was prima te doen ware het niet dat ik elke ochtend
vroeg mijn bed uit moest om met de trein mee naar Amersfoort te gaan. Op zich
is dat niet vervelend. Maar het kantoor bevond zich in de wijk vathorst, dus
dat betekende in Amerfoort overstappen op het boemeltje naar Zwolle ne 2
stations verderop er uit stappen en de laatste kilometer lopen naar kantoor. Met
de trein van 07.15 naar Amersfoort en om 08.30 stapte je dan het kantoor
binnen.

Kon je gelijk aan de bak. ’s Avonds in omgekeerde richting. Om 16.30
vertrekken en dan flink doorstappen want het boemeltje ging om 16.37 en dan
maar hopen dat het niet waaide, sneeuwde of dat er weer eens een springer ergens voor de trein lag, want anders was je
niet op tijd thuis. Ik werkte daar net 2 weken en kwam aan in Deventer en ging
op weg naar mijn fiets. Deze had ik buiten de stalling aan de wereld vastgezet.
Nergens meer mijn fiets te bekennen. Dus op naar de fietsenmaker en een andere
fiets uitgezocht. Deze vertelde dat er van mijn slot wel duizenden lopers in
omloop waren en dat mijn fiets waarschijnlijk met een loper opengemaakt was. Ook
al om dat er geen restanten slot lagen.

Dit reizen was erg vermoeiend. Na een tijdje moest ik een operatie
ondergaan, niets bijzonders een puur technische kwestie. Tijdens mijn herstel
hoor ik dat de repro in bij ROC Aventus zou worden opgeheven. De bedoeling was
dat er twee mensen van canon zouden
mogen blijven voor post en koerierswerkzaamheden. Ik grompelde tegen mijn
collega die eigenlijk niets had mogen zeggen, omdat e.e.a. nog erg prematuur
was, dat ik dan net weer buiten de pot pieste. Toen werd het stil en hij
vertelde mij op voorwaarde dat ik er voorlopig geen ruchtbaarheid aan zou geven
dat het hoofd facilities al gevraagd had of ik terug zou kunnen komen.

Hoi hoi, dat leek mij wel wat. De reden was dat geen van de conciërges
van de postbezorging en koeriersdienst, kaas hadden gegeten. En ik kon volgen
het hoofd facilities, goed met iedereen overweg en wist van de hoed en de rand.
Dit alles speelde zich af eind december 2014.

De repro zou per 1 maart 2015 worden overgeplaatst naar Zwolle. Ik
zou dan gaan beginnen, maar alles wat er overgeplaatst werd was niets. Het werd
weer een maand vooruit geschoven en weer een erbij, toen werd het over de
vakantie heen getild en eindelijk per 1 oktober 2015 was ik gedetacheerd bij ROC
Aventus . 15 oktober lag ik weer op de ok voor weer een nieuw matje in de buik,
nu kamerbreed. Dat herstel duurde ook nog even. En daarna volledig opgenomen in
de club van conciërges.

Tot aan mijn pensioen in
april 2017 heb ik daar ook een geweldige tijd gehad. En een fantastisch
afscheid van zowel canon
al ROC Aventus.

Later kreeg ik van mijn allerliefste echtgenote ook nog eens een
daverende surprise party.

Later nog part time werk gedaan, als koerier, voor Bevolkingsonderzoek Oost Nederland. Dit gedaan tot 27 juni 2019.
Daarna voor de 2e keer met pensioen.



Vakantie 2015

Algemeen Posted on 25 Jul, 2015 14:20:08

Vakantie camper 2015

Zaterdag
04-07-2015 om 14.30 vertrokken richting
Hameln in Duitsland.

Het was een erg warme
aangelegenheid, toen we vertrokken was de

temp. 32 C
en liep op tot 39 C toen we aankwamen. De airco in de auto heeft
flink moeten werken.

Maar toen we aankwamen
werden we allerhartelijkst ontvangen. Geen moeite te veel voor de nieuwe
campingbaas.

Wij kregen een mooie
plek aan de Weser en een handvol foldertjes.

Tijdens het uitdraaien
van de pootjes hoorde Lia achter zich: “Hoi… Lia.”

Die even verbaasd opkeek, en de dame in kwestie bleek Lia te kennen van het slenderen in Deventer.

Na bestudering van de foldertjes bleek dat er
elke zondagmiddag een voorstelling was van de rattenvanger van Hameln, en
gratis…… dat is altijd goed natuurlijk.

We hebben de avond
lekker ontspannen – lees, lui! – doorgebracht, met een goed glas van het een of
ander.

De zondag zijn we
rustig begonnen, met een lekker bakkie koffie. Het weer was goed, lekker warm,
flink dooi dus eigenlijk. Na
het bakkie, lekker gedoucht, met een speciaal voor de vakantie gekochte luxe
fles douchecrème. De fietsen van de drager gehaald en ons stadwaarts begeven.
Wat een mooi stadje, een bijzondere bouw en heel veel en heel oud. Erg mooi.
Het was voor ons even zoeken waar het oude stadhuis zich bevond, maar op eens
hoorden wij muziek en zijn toen maar op het geluid af gegaan. En ja hoor, daar
kwamen we uit op de goede locatie. Fietsen weggezet en gelijk begon de show. We
waren geen minuut te vroeg. “Ze hebben op ons gewacht” zei Lia. De
voorstelling duurde ruim 20 minuten, en was erg leuk opgezet. Een handje vol
jeugd had men speciaal voor deze dag in een rattenpak gehesen en mochten de rat
uithangen, tot ze werden afgevoerd. Daarna was de rest van de jeugd aan de
beurt, om afgevoerd te worden. De rattenvanger was en beetje narrig om dat hij
niet betaald kreeg voor verleende diensten. Dus werd de jeugd afgevoerd, om
nooit meer weerom te keren.

Boem, einde sprookje, nu
weer terug naar de werkelijkheid. Er was ook nog een rommelmarkt was ons
beloofd en na goed zoeken was hij met 10 minuten gevonden. Was niks bijzonders
vond de hoofdzuster, en toen werd het donker…..

Er beloofde een bui aan
te komen waar we U tegen zouden zeggen, dat deden we dan ook. Vluchten kon niet
meer of het moest zijn naar het nabij gelegen Chinese restaurant, waar hordes
Germanen zaten te kanen. “We kunnen hier toch wel wat drinken” zei
Lia, en ja hoor dat kon, terwijl boven ons de hemelsluizen met donders geweld
werden open gezet. Na het tweede biertje – wel een 1/2 liter per stuk- was het dan droog en werd de tocht
voort gezet met een passagiersschip, wat erg leuk was.

Weer terug op de
camping, zagen we dat een droog riviertje aan de overkant er was gaan spuien,
na de bui. Wat een water kwam er daar de Weser in.

Een uurtje later was
hij leeg, geen druppel meer, op! Klaar! Dat was het en een mazzel dat ik daar
dan toch een fotootje van heb getrokken.

De maandag, lekker
onderweg naar de douches, scheren, sch*ten en douchen

Barst…. Waar is mijn
fles lekker douchecrème? Shit heb ik hem
gisteren in de douche laten staan, mooi lullig hoor, 1 keer de kont er mee
gesopt, en een ander speelt de schone jongeling, niet na het vinden even op een
planchet gezet of zo, maar gelijk de hele familie in het luxe schuim.

Daarna zijn we ook nog
Hameln ingetrokken, en hebben daar erg veel leuke dingen gezien zoals ratten
als knuffels verkleed, of voor de echte l(i)efbhebber een blik rattenfilet, eet
smakelijk., maar dat hebben wij bij de Chinees gedaan waar we de dag er voor
nog een drankje genuttigd hadden.

Toen ik ‘s avonds met
de laatste vaat naar het afwashok ging, kwam de camping eigenaar me tegemoet,
met om zijn nek en canon camera. Ik vroeg hem of dat dit ding nog een beetje
fatsoenlijke plaatjes maakte. Hij antwoordde dat hij er een heeeele goede
camera aan had, en stak er de loftrompet over. “Ik zal het door geven aan
mijn baas. ” antwoordde ik. Of ik soms bij canon werkte, jazeker maar ik
fotografeer met een olympus. De man maakte een foto van mij en liet hem zien,
“Das is ein schönes bild, die setze ich mal auf dem website.


Dinsdag hebben we de
pootjes in getrokken en zijn we op weg gegaan naar Leipzig.

Maar alvorens wij
konden vertrekken diende er betaald te worden. Lia ging naar de kassa en ik
dacht, ik rijd hem al vast van de
blokken af. De voorwielen stonden op blokken om en beetje recht te staan. Ik
start en rijdt iets achteruit en ja hoor veilig geland. Motor uit en blokken
inladen. Niet dus, bleek de stroomkabel uit de stekker getrokken te zijn door
dat die onder het achterwiel lag. Als een haas de stekker in de stroomkast
eruit gehaald voor er nog meer ongelukken zouden gebeuren. Gelukkig heb ik altijd
mijn eigen schroevendraaiers mee – door ervaring een klein beetje wijs
geworden- en daar kon ik de stekker weer mee in elkaar zetten, er was niets
kapot, de kabel was er met woest geweld uitgetrokken. Na enig gepruts zat hij
weer in elkaar, en ja hoor…… #@^&*@@#
was ik het rubbertje er vergeten om te doen – vergat ik vroeger ook wel
eens- maar goed na dit kleine oponthoud
konden we dan toch de baan op.

In Leipzig had ik
volgens de boeken een super camping, lekker klein en aan een meer. Luxe en ruim
sanitair werd volgens de reviews van eerdere bezoekers beloofd. Na een flink
stuk te hebben gereden, kwamen we daar in de namiddag aan. Na ons te hebben
gemeld kregen we een plek toegewezen. Ik vroeg aan de eigenaar waar het meer te
vinden was, dat is een kilometer die kant op en rechtsaf dan kom je er vanzelf.
Zo gezegd zo gedaan fietsen gepakt en gaan met die banaan. Nadat wij rechtsaf
waren gegaan nog geen meer te zien wel een grote parkeerplaats. Aan het einde
daarvan ging een weg naar beneden en dan kwam je aan het meer, maar als je de
berg af gaat moet je er later ook weer tegenop. No way, we trekken morgen
verder. De toiletten en de douches waren groot erg groot. Het was een
familiedouche, zoals je ze bij de sauna ziet.

Maar ik vond toch dat
ik niet in een sauna was en deed daarom de deur maar op slot. Wel leuk zo’n
heel grote ruimte voor jou alleen.

Na de koffie zijn we
vertrokken en dit keer gingen we op Tsjechië aan. Daar had ik een mini camping
gevonden. Volgens de tom tom kwamen we goed uit. Maar het was 12.30 en dus was
de receptie gesloten tot 14.30. maar er stond wel de free wifi code op de deur.
Daar dankbaar gebruik van gemaakt en tot de ontdekking gekomen dat we voor de
verkeerde deur stonden. We moesten 200 meter terug. Ik had het wel gezien maar
het was een pension, dacht ik. Dat klopte ook maar erachter was een mini
camping met plaats voor 8 campers/caravans of tenten. Of we besproken hadden,
neen helaas, dat hadden we niet. Maar de eigenaar was niet te beroerd om een
plekje te creëren voor ons zodat we mooi stonden. En we stonden mooi, erg mooi.
‘s Avonds zegt hij tegen ons je zou morgen de klamm eens moeten lopen. Dat is
een mooie wandeling waar je op je gemak drie à drie en een half uur over doet.
Ik breng jullie wel.

Wat zijn de kosten
daarvan vroegen wij als zuinige Nederlanders?
Schei nou toch eens uit om over geld te praten, ik kom uit een wereld
waar jen iet over geld praat ik heb wat in de binnenvaart gedaan. Nou wilde ik
wel weten wat hij dus gedaan had, en het bleek dat hij een aantal tankers had
gehad op de Rijn.

De volgende dag werden
wij naar de klamm gebracht. “Volg de gele route en als je straks bij het
eindpunt bent, bel je even en haal ik je weer op.Je moet onderweg 2 keer
met een bootje mee en de rest lopen, je loopt van boven naar beneden.” Het was
een schitterende tocht. We werden tijdens het laatste stukje met de boot
verrast door een waterval belazer. Dat is een waterval die deed het alleen als
de schipper aan een touwtje trok. De echtgenoten hadden echt genoten.

Tijdens het ophalen zei
ik tegen de campingbaas, dat ik de volgende dag de stekker er uit zou trekken
en met de camper richting Decin zou gaan. “komt niets van in ik breng je.”
Was het antwoord. We werden de volgende dag naar Decin gebracht en afgeleverd
bij het plaatselijk kasteel. We wilden wel naar binnen en sloten ons aan bij
een groepje mensen en toen we binnen waren werd door de begeleider van de groep
de deur achter ons op slot gedaan.

Er was geen weg meer
terug, zonder sleutel dan. Toen de groep uitleg zou krijgen viel het de
begeleider op dat er twee extra mensen bij waren, en werd ons in het Tsjechisch
gevraagd wat we daar deden. Wij begrepen er geen zak van, ze had net zo goed
kunnen vragen wat voor maat schoenen ze had. Met een beetje Engels probeerden
wij er nog wat van te maken, maar ze begreep er niks van. Het bleek volgens
haar dat we bij de verkeerde groep zaten, en werden naar andere groep
gedirigeerd. Na anderhalf uur Tsjechisch, te hebben aan moeten horen zonder er
maar een komma van te begrijpen, en diverse zalen te hebben bewonderd werden we
weer los gelaten. Wat een opluchting, we moesten eerst nog wel door drie
afgesloten deuren heen, die wel werden ontsloten.

Daarna zijn we het
stadje ingewandeld en hebben we nog wat boodschapjes gedaan, en toen maar weer
gebeld voor de terugreis. Mensen wat een service.

Wij zullen jullie
aanbevelen mini camping Rosalka.

http://www.pension-rosalka.cz/


Tijdens de terugrit zat
er een manneke in de auto bij ons. Dat bleek de nieuwe kok te zijn die ‘s
avonds op een keyboard zat te klooien.

Één van de gasten van
het pension vond dat wel grappig en ging weg en kwam even later met een gitaar
terug. Dat werd een jamsessie van heb ik jou daar, van rote rosen tot aan het
kleine café aan de haven, het hele repertoire kwam voorbij.

De volgende dag gingen
we BBQ en. De nieuwe kok/pianist had er werk van gemaakt. Perfecte BBQ.

Zondags het
landingsgestel ingetrokken, en op naar het volgende plaatsje. Omdat er weer
terug gegaan diende te worden, gingen we richting Duitsland.

We kwamen terecht in
het dorpje Marktleuthen.

Dit was een
gemeentelijke camperplaats met werkelijk alles er op en er aan.

De prijs was Hollands,
er werd een bijdrage gevraagd. Dat kwam de ambtenaar ons uitleggen,
we kregen een tas met gemeentelijke informatie en daarin een enveloppe, om
daarin de evt. bijlage te storten. Maar als je niets zou betalen was het ook
goed.

Maar wij hebben keurig
netjes geofferd, en 2 dagen prima gestaan.
Er was niet veel te beleven op het moment dat wij daar waren, dus ik nam
de fiets en zou wel even een stukje gaan fietsen. Na een poosje was ik de weg kwijt -ben ik wel vaker- maar ik
had mijn mobieltje bij me met tom tom.

De richting bepaald en
we waren binnen de kortste keren weer thuis.

Na Marktleuthen gingen
we op weg naar Oberwesel aan de Rijn.

Daar mochten we een
plaatsje uitzoeken. Ik dacht lekker vooraan en tijdens het achteruit parkeren,
een grote gil van Lia. “Je hebt iets geraakt, en nu ligt er allemaal
plastic in het gras.” Ja hoor dat heb ik weer linker achterlicht van de
fietsdrager er af. Twee lullige stukjes plastic afgebroken.

Maar het plekje was te
klein en liep schuin omhoog aan de achterzijde, dus maar een ander en ruimer plekje opgezocht.
Terwijl ik met mijn magische schroevendraaiers bezig ben, hoor ik de
hoofdzuster zeggen “De waterpomp doet het niet meer.”Ook dat nog. Een
ongeluk komt nooit alleen, maar met z’n allen.

Eerst dit en dan de
pomp. Voor reparatie had ik 2 sluitringetjes nodig en die bleek de campingbaas
te hebben evenals wat langere boutjes en zelfborgers.

Na een half uurtje was
dit gefikst.

Toen de waterpomp.

“Er ligt een
nieuwe waterpomp in de camper.” Had Kees gezegd. Dus eerst maar eens het
gat open gemaakt en gekeken, wat heen en weer gerammeld en plots werkte alles
weer. Gat dicht maken en klaar is Gijs.

Toen had ik pas rust en
kon naar de rivier lopen en foto’s maken en GENIETEN.

De dag daarop zeg
ik:”Ik wil naar de Loreley fietsen, dat is hier vlakbij .”

We hadden een lekker
fietstochtje en bij de Loreley hebben we een heerlijk glas wijn gedronken in
een roeibootje, op het droge.

Na twee dagen en
nachten Oberwesel werd het tijd om verder op huis aan te gaan.

We wilden op twee
uurtjes rijden van huis gaan staan. Omdat we op zaterdag weer bijtijds thuis
wilden zijn om de camper te ontruimen en schoon te maken.

We kwamen terecht bij
camping Heidewald in Sassenberg.

Hier hadden wij
zeeeeeer ruime plekken met alles er op en eraan.

We stonden op tien
meter van het toilet-, afwasgebouw.

Mooi relaxed. De
volgende dag zijn we met de fiets naar Warendorf gefietst.

Tochtje van 10 km.

En dan met de trein
naar Münster. Eerst in stappen en dan een kaartje kopen.

Is wel even wat anders
als bij ons.

Instappen is één, maar
een kaartje kopen is twee. Met behulp van een alleraardigste conductrice is het
dan toch gelukt.

Een heel mooi stadje is
Münster, daar heerlijk gewinkeld en aan het einde van

De dag weer terug.

We hebben hier gestaan
tot we zaterdags weer opbraken en weer op huis aan trokken.

Na een probleemloze rit
waren we om 10.30 thuis en

EINDE VAKANTIE.



Bruttig

Algemeen Posted on 18 Apr, 2015 13:13:02

Vakantie voorjaar 2015

Samen met Joke en Dirk zijn we vertrokken naar Bruttig aan
de moezel. We vertrokken op maandagmorgen. In de middag daar aan gekomen en
hartelijk verwelkomd door Doris. We hadden een mooi 4 persoons appartement. De weersvooruitzichten
waren prima en bij aankomst scheen het zonnetje.

Na de beide auto’s te hebben uitgepakt, hebben we buiten in
het prieeltje eerst maar eens een heerlijk gekoeld moezelwijntje genoten. We
hadden bedacht dat we de eerste dag niet uit eten zouden gaan, maar lekker
gourmetten. Dat was een goed idee, want na zo’n lange rit is het wel lekker dat
je er dan niet meer uit hoeft. Het vlees was meegenomen in de koelbox die in de
auto op stroom gewoon heerlijk koelde. Er was ook nog een kleine verrassing in
de vorm van een vaatwasmachine! Heerlijk dat scheelde weer een hoop gedoe.

Daar we voor de avonden een paar dvd ‘s meegenomen hadden
zijn we de eerste avond maar aan een cyclus van Wallander begonnen. Altijd weer leuk. Na de nodige
wijntjes en moorden naar bed gegaan en prima geslapen op de prima bedden.

De tweede dag hadden we plannen om na het ontbijt naar
Koblenz te gaan. Ik wilde wel eens met de kabelbaan over de Rijn naar
Ehrenbreitstein. Daar was toevallig ook nog een museum. We kregen senioren
kaarten mee – waarschijnlijk omdat we er oud genoeg uit zagen – en konden we in de kabelbaan stappen. Dit was
een mooie ervaring met een geweldig uitzicht.

Boven aangekomen was het er ook erg mooi, en het was
prachtig weer -28 o C – Dus dat was genieten. Het museum van de
vesting Ehrenbreitstein was zeer uitgebreid. Zo was er een fototentoonstelling,
een deel was ingericht hoe het met de wijnbouw ging in de loop der jaren, er
was ook een deel met hoe deze vesting verdedigd werd. Kortom allemaal zeer
interessant en leerzaam. Boven op de vesting waren daktuintjes en daar hebben
we heerlijk onze meegenomen bammetjes genuttigd. Dit was ook een zeer
fotogeniek plekje en Dirk liep maar te fotograferen, tot wij een plons(je)
hoorden. En ja hoor er was een piepklein levend watertje en wie stapt er
achteruit in? Dirk. Nat poot en gelachen, met dit mooie weer droogt het snel op
zei hij. Het wemelde daarboven ook van de salamanders, die we goed op de foto
konden zetten.

Wij zijn toen aan de reis naar beneden begonnen, dat was me
wel een beste wandeling. Met halverwege een trap, die we maar genomen hebben,
anders hadden we nog veel meer moeten lopen. Ik wilde het Rijnmuseum ook wel
graag zien, maar had geen zin om daarvoor om te wandelen. We komen het wandelpad
af en staan bijna recht tegenover het museum, dat was weer een meevaller.

Hier ook de geschiedenis van de Rijnvaart gezien en die was
zeer interessant, ook voor de leek.

Na het museum zijn we naar het personenveer gewandeld en
daar mee weer terug gevaren naar de oever waar we vandaan kwamen. We hadden ons
voorgenomen om via Boppard weer terug te gaan naar Bruttig. Na een korte stop
bij een supermarkt, wilde de tomtom op de tablet er niets meer van weten, en
bleef – ondanks dat we reden – stug op
de parkeerplaats bij de supermarkt staan, met een omgekeerd beeld. Na wat
stoeien bleek dat er op de een of andere manier de vliegtuigstand was
ingeschakeld. En dan denkt ie dat we gaan vliegen. Na het probleem te hebben
opgelost, weer ontspannen de weg op.

De derde dag hadden we niets gepland, of het moest zijn dat
we koffie gingen drinken boven op de berg bij het kerkcafé, in Beilstein. Dit
was een prachtplekje en ook zeer goede koffie. Een prachtig uitzicht over de
moezel en omgeving. Hier kun je foto’s blijven maken. Hierna zijn we vertrokken
richting Zell am Mosel. Een erg leuk plaatsje. Eigenlijk wilden we wel een
stukje varen, maar volgens de folders die in het huisje lagen was dit niet
mogelijk. We waren nog te vroeg in het seizoen, vanaf mei zou er volop gevaren
worden. Maar wat schetst onze verbazing, er staat een hokje met daarop
“Schiffskarte” en dat was ook nog open. Wij kijken op de
dienstregeling en wat bleek binnen een half uur zou er een boot komen en
anderhalf uur gaan varen. En als we betaalden konden we ook nog mee. Dus een
prettige rondvaart van anderhalf uur gemaakt. En weer terug naar ons huisje in
Bruttig.

Dag vier was de dag dat we naar Hermeskeil zouden gaan er is
daar een vliegtuigmuseum. En wat voor één? Van concorde tot het simpelste vliegtuigje.
Ook een heleboel verschillende helicopters van Russische makelij, waaronder een
megamachine.

Na een fascinerend bezoek hadden we besloten langs de Moezel
terug te rijden. En dat is ook gelukt , dat is zeker de moeite waard.

En de laatste dag betekende inpakken en wegwezen, maar niet
alvorens een pottenbakkerij in Monreal te hebben bezocht. Erg de moeite waard.
Daarna scheidden onze wegen,en ging ieder zijns weegs, weer richting Deventer.

De andere fotos staan HIER



25 jarig jubileum Gijs

Algemeen Posted on 15 Mar, 2015 15:41:15

De
thuiswedstrijd

Ergens in november vraagt Lia mij “Hoe lang ben je nu
in dienst.” Ik antwoord het meest
simpele en zeg “Weet ik veel.” Dan denk je dat daar mee de kous af is
maar dat is niet zo. Dat schijnt anders te werken. Er wordt een loonstrook
boven water gehaald met daarop de datum van indiensttreding. En wat blijkt dat
is 1 maart 1990. Dat is al over een paar maanden! Nooit gedacht dat ik dit zou
meemaken. Want zo simpel is het niet, zeker niet als je al eens van een
dolgedraaide operational manager de gele kaart hebt gekregen, voor een feit wat
een collega had gedaan. Dank Henk van A.

Dan nadert de datum dat het zover is , mijn huidige
operational manager ging met mij in overleg hoe e.e.a. te doen. Ik wilde graag
een etentje met de directe collega’s en dat mocht ook. Ware het niet dat ik in
een overgangsfase zat om over te stappen naar een andere lokatie met een andere
operational manager. Maar om e.e.a. wat langer ging duren moest de toenmalige
operational manager het gaan regelen. Er
werd gevraagd waar ik wilde eten en
hoelaat en niet te vergeten wanneer. De datum was zo geprikt woensdag 4 maart.
Bijn mijn thuiskomst was ik erg enthousiast, maar werd gelijk teruggefloten
door de directie. Die had al een afspraak en die kon niet gewijzigd worden, zelfs niet als het maar eens in de 25 jaar
is. Dus werd het de dag daarop. Donderdag 5 maart een hele afdeling kon de
planning weer omgooien omdat de directie een afspraak had, maar goed dat was
gebeurt. Er werd ook gevraagd wie ik allemaal op het diner wenste te zien. Na
een lijstje te hebben samengesteld, mocht ik aan een collega dtp er vragen om
een kaartje te maken.

Nadat de kaartjes verstuurd waren kreeg ik 1 afzegging, en
na overleg met de operational manager , zou ik aan het restaurant doorgeven dat
er 1 persoon minder zou komen. Zondags voor het etentje heb ik contact gezocht met het restaurant en
gaf door dat er 1 persoon minder zou komen.
Verbazing alom, er was niets gereserveerd voor deze datum op naam van Canon , de operational manager , of op mijn
naam. Na overleg werd er alsnog gereserveerd en kwam alles toch nog goed. Toen
ik mijn operational manager daarop
aansprak was het antwoord: “Missertje.” Ja dat kan natuurlijk…………………

De avond van het etentje, was aangebroken op mijn paasbest
stapten wij de taxi in en werden verplaatst naar het restaurant. Daar
aangekomen bleek het nog wat te vroeg, wat voor de meegenomen zoon en
schoonzoon reden was voor het draaien van een peuk. Toen de peuk het einde had
gezien en verpletterd werd onder hun schoenen, was daar reeds de eerste
genodigde, dus redenen te over om naar binnen te gaan. Eenmaal binnen ging
alles van een leien dakje, en werkte het zoals afgesproken. De rest van het
gezelschap arriveerde met gelijke
tussenpozen en goed gehumeurd. We werden ontvangen met champoepel met
vlierbessensap. Kan ik aanbevelen! De rest van de avond verliep in opperbeste
stemming. Ik was inmiddels al op mijn nieuwe stekkie begonnen en heb het daar
zeer naar het zin. Op het einde van het diner, toen menigeen genoeg spraakwater
genuttigd had vond men het nodig om mij toe te spreken, hetgeen ook gebeurde. De
club vond het jammer dat ik vertrok en we hadden de laatste anderhalf jaar toch
wel prettig samengewerkt. Dat was wel waar. Ik refereerde er aan dat er voor
mij een zéér bekwaam persoon terug kwam. Toen werd er er een Albert Heijn tas
ten tonele gevoerd, en mensen daar kwam wat uit waar de voedselbank jaloers op
zo worden, want dit zouden ze nooooooit krijgen. Er kwam respectievelijk een
hele grote fles wishkey uit en en een fles die was gebrouwen in Ketel 1.
Heerlijk mensen hééééél hartelijk dank hiervoor.

Nadat een ieder zedig huiswaarts keerde, was het voor ons
ook tijd om te vertrekken. Moe maar zeer voldaan konden wij het moede hoofd ter
ruste leggen. We moesten de week er op weer volkomen fit zijn omdat wij dan met
de andere Canon jubilarissen werden
verwacht in Oss.

De
uitwedstrijd.

Bij een Canon jubileum hoort ook een uitgebreid
diner met de directie. Dit wordt geserveerd in Oss, in restaurant Cordial,
eventueel voor de van ver komers met
overnachting. Ik heb even gegoogled op het restaurant en kwam tot de ontdekking
dat dit een 1 ster Michelin restaurant is! Dat is wel even wat anders.

Na een
weekje rust werden we dan verwacht restaurant Cordial in Oss. Wij kwamen daar
ruim op tijd aan, mooi even tijd om in te checken en Os te gaan bezichtigen. Na
een lekkere wandeling werden we om 18.00 uur in de bar verwacht. Het kleding
advies was smart casual. Dus wij op ons paasbest richting de bar en daar kwamen
druppels gewijs de andere jubilarissen binnen. Na het ploppen van de champoepel
werd er met z’n allen geproost op en gezellige avond en op de jubilarissen. Een
klein half uurtje later werden we met zachte dwang het lokaal in geloodst waar
het ging gebeuren.

Toevallig of
niet, naast mij kwam niemand minder dan Joop Boerdank zitten, de algemeen
directeur van canon Nederland. Nadat Joop – ik mocht
gewoon Joop zeggen – een blik in de
menukaart had geworpen, vertrouwde hij mij toe, we krijgen het nog druk
vanavond. We zaten allemaal aan ronde tafels, wat een heel gemoedelijk sfeer
gaf. Er werd gezellig over en weer gepraat. En boem! Daar was hij dan de eerste
gang, van de vele.

Tussen de gangen door werden de jubilarissen toegesproken
met een persoonlijk woord. Dit was erg leuk en op deze manier een
schouderklopje krijgen is best wel leuk. Na de derde gang, voor het
hoofdgerecht, werden we naar de bar geloodst. Om een heerlijke spoom te
drinken. Bij elke gang hoort een specifiek wijntje, en dat werd elke keer met
veel vakkennis uitgelegd door de sommelière. Deze dame had er best wel verstand
van. Na de spoom gingen we weer terug naar onze plek en de directie had met de
andere mensen van kantoor van storel geruild. Dat was erg leuk want nu kwam de
spreekstalmeester naast mij zitten en begon mij onmiddellijk uit te horen, wat
ik maar al te leuk vond. Helaas bleek dat later allemaal in zijn toespraak
terug te komen. Wel grappig dus. Om 23.30 was de koek op en gingen we weer naar
de bar, dit keer om een kop koffie te drinken. Na nog wat nagebabbeld te hebben
vonden we het tijd om naar onze kamer te gaan. Kortom mijn 25 jarig jubileum
was TOP. Nu op naar mijn pensioen, maar dat duurt nog 2 jaar.

Maart 2015

© G.v.Woudenberg



Buikwand reparatie

Algemeen Posted on 20 Sep, 2014 13:38:37

De voorbereiding.

Eerst een intakegesprek bij de chirurg. Na de allereerste
gesprekken en de scan werd de uitslag van de scan bekend gemaakt. Zoals te verwachten was zat er dus een gaatje
– 3,7 cm – in mijn buikwand . dat moest gedicht worden. Hoe gaan we dit doen?
Het wordt een kijkoperatie, en omdat dit nogal pijnlijk is krijgt u een ruggenprik voor de
pijnbestrijding. Dit is in ieder geval informatie waar je wat aan hebt, niet dat
je dit gelijk prettig moet vinden, maar je weet in ieder geval waar je aan toe
bent. Maar goed de bloeddruk wordt gemeten en andere zaken worden doorgenomen
waar artsen belangstelling voor hebben. Ook kwam er iemand van de
ziekenhuisapotheek langs over het medicijn gebruik enz. De volgende die
zich kwam voorstellen was chef anesthesist, en die ging in de herhaling van wat
zijn leerling voor hem had gevraagd. Tevens luisterde hij nog even aan longen
en werd de vierde persoon opgetrommeld. Dat was de planner, van de ok ‘s. We mochten zelf een datum kiezen uit drie
datums. Een mooie datum uitgekozen, en het circus kon van start.

De opname en operatie.

Omdat wij te kennen hadden gegeven, dat wij dit op een
maandag erg prettig vonden, zouden wij de vrijdag ervoor te horen krijgen hoe
laat en waar we ons dienden te melden. Die beruchte vrijdag krijg ik een appje
op mijn mobiel, dat er ‘s ochtends om 07.10 uur aangetreden moest worden op C2,
en nuchter. Na ons gemeld te hebben, werden we verwezen naar de zithoek waar al een aantal andere slachtoffers op hun
beurt zaten te wachten. Ik ben ook nooit eens de eerste. Er kwam een schattig
verpleegstertje namen op noemen, maar was ik niet bij. Dit was voor orthopedie.
Nog geen twee tellen later kwam er weer alleraardigst verpleegstertje die maar
1 iemand op kwam halen. “Meneer van Woudenberg”. Ik kijk nog eerst schaapachtig om me heen,
maar toen moest ik er toch vooruit komen dat ik dat was, er was geen ontkomen
meer aan. “Komt u maar mee”, sprak ze lieftallig. Dit beloofde wat
voor de nabije toekomst. Er stond een bed voor me klaar – hoe verrassend – en daar mocht in gaan liggen, uiteraard nadat
ik mij had uitgekleed. Omdat ik nogal vroeg op de nominatie stond, kreeg ik
gelijk een operatiehemd aan. Het leek wel carnaval, alleen een hele droge
carnaval. Er kwam iemand van de afdeling
patiëntenvervoer om me mee te nemen naar de voorbereid ruimte van de ok.
Daar worden de infuusjes in- en aan gebracht. Een vriendelijke man die zich
voorstelde als Martin ging mij behandelen. In de tussentijd heb ik net zoveel
handen geschud als op een boerenbruiloft. De anesthesist kwam ook en begon de ruggenprik voor te
bereiden. Er kwam nog iemand binnen die ik voor de chirurg uit maakte.
“Die, die mag alleen zondags snijden in zijn biefstuk”. Zo sprak de
anesthesist. Tijdens het zetten van de
ruggenprik begon ik behoorlijk misselijk te worden en was tegen het flauwvallen
aan. Maar na wat opgewekte praat van Martin ging het al weer beter. Hierna werd
ik naar de ok gereden, waar ik naast de tafel werd geparkeerd. Ik moest zelf
overstappen op lijn 3, toen ik eenmaal lag, hing er een mondkapje boven mijn
hoofd en sindsdien weet ik niets meer. Ik werd pas weer wakker toen we de ok
afreden, nou ja wakker, ik werd aan de goede kant van de narcose wakker en dat
zijn al voordeel punten. Het bizarre was dat terwijl ik werd geopereerd, Lia
werd geïnterviewd dor de krant aangaande de asbestsanering.

Het uitslapen.

Zoals gezegd werd ik weer tot leven gewekt toen ik weer in
mijn eigen – nou ja eigen- bed lag. Ik werd naar de uitslaapkamer
gereden en daar wordt je weer gecheckt . bloeddruk en meer van dit soort
guitigheden waar een gewoon mens geen verstand van heeft. Ze zijn daar erg
zuinig op je. Na een poosje wordt je opgehaald door patiënten vervoer en naar
de kamer gebracht. Daar werd de morfinepomp aangesloten op de reeds
voorbereidde ruggenprik. Later merkte ik dat mijn benen zo zwaar waren dat ik
ze niet meer kon bewegen, vanaf mijn middel was ik verdoofd. Nu heb ik een
klein beetje een indruk van iemand met een dwarslaesie. Je bent helemaal
afhankelijk van anderen. Door de morfine werd mijn hoofd ook wattig. Ik werd er
tuitelig van, zo’n gevoel van flauwvallen. Later is ook de morfinepomp stil
gezet, zodat ik weer een beetje gevoel kreeg in mijn benen. Na een uurtje ging
hij weer aan. Het eerste bezoek was van Lia en de kleinkinderen. Die waren
achteraf diep onder de indruk van wat er met opa was gebeurt. Ik mocht ook weer
wat eten en bestelde in mijn oneindige stomheid twee boterhammetjes met kaas.
Een paar uurtjes daarvoor had ik al een kopje thee gehad, ja u leest het
goed:THEE en een droog beschuitje. Dus dacht ik dat ik dat wel zou lusten. Ik
had al helemaal geen trek – want honger hadden ze in de oorlog- maar ja denk je
dan, een mens moet toch wat eten. Na de eerste hap begonnen de braakneigingen.
Maar ja er zat niks in en dan komt er ook niks uit, de eerste lag al weer op
het bordje en is netjes afgevoerd. “Hoeft u dat niet meer” werd er nog
gevraagd. Ik antwoordde ontkennend en zei dat ze het maar aan de voedselbank
moest geven, of dat ook gebeurd is weet ik niet. Één ding wist ik wel dat ik
geen pijn had. En later op de avond werd de pomp voorgoed stil gezet, ik had
genoeg getript. Iedereen stond er maar van te kijken dat ik geen pijn had, ja
moet dat dan? Ik had hele verdoofde benen, en dat was weer een pluspuntje, want
toen de trombose spuit gezet moest worden, werd er gevraagd of het in de buik
moest of in de benen? Haha in de mijn been natuurlijk daar voel ik nu even
niets meer.

Mijn buurvrouwen.

Toen ik terug kwam van de uitslaapruimte had ik een
buurvrouw gekregen. Een al wat oudere dame. Die kwam voor darmonderzoek, maar
had diabetes. En dan mag je thuis je
sapje niet opdrinken dan moet dat onder begeleiding. Bram vond het wel
vermakelijk, ik ook. Bram was ‘smiddag op bezoek gekomen en had een fles wijn
meegenomen, maar daar stond mijn hoofd niet naar, nu ook nog niet. Nou zegt
grootje, “er gebeurt nog niet veel”. Ik zeg “wacht maar af ik
ken dat, zo gebeurt er een heleboel”. En er gebeurde een heleboel. Ze was
nog niet terug of ze moest alweer. Dit was allemaal niet zo erg, maar op een
gegeven moment waren er drie toiletten op rij verstopt!!!! Dus grootje moest
ergens anders haar troep kwijt zien te geraken. Zij werd in allerijl verhuisd
naar een plee voor haar dichtbij. De technische dienst is nog tot een uur of
elf bezig geweest om de verstopping te repareren. Wat er in resulteerde dat bij
ons in de badkamer de pot van de muur geschroefd werd. Ze kwamen met allerlei
apparatuur die een hoop kabaal maakte om de verstopping te verhelpen. Tijdens
deze reparatie had ik een nieuwe buurvrouw gekregen. Deze was met spoed
opgenomen en had last van galstenen. Daarna nog weer eens tabletten gekregen
voor om de pijn te bestrijden. Mijn benen waren wel bij me maar ik voelde er
niets van. Het was of ik half verlamd was, je kon ze ook niet verleggen. Dus
toen is besloten om de morfinepomp te stoppen, en als het nodig was kreeg ik
wel een spuit tegen de pijn. Dinsdagochtend waren mijn benen weer enigszins ontdooid.

Pijn van de operatie had ik niet, alleen een vreselijke
hoofdpijn, die bleek later veroorzaakt door de morfine. Om 6.45 uur werden we
gewekt, en ik kreeg gelijk een tabletten ontbijtje, eet smakelijk! Daarna kwamen
ze de bloeddruk meten en ook de temperatuur, 38.4, oei dat lijkt wel verhoging.
Weer een half uurtje later kwam er een lief deerntje mijn kop wassen, met
washandjes uit de magnetron, washandje en handdoek in een. Ze waste niet alleen
mijn kop maar ook mijn rug en benen, en ook het klokkenhuis werd niet
overgeslagen. Ze laten je daar geen moment met rust. Lig je net weer even uit
te soezen, wordt je wakker gemaakt met wat je wil eten als ontbijt. Doe maar 2
droge beschuitjes en een kop thee. Een kop THEE, ja u leest het goed, een kop
thee. Dat duidt dus aan hoe ziek je je kan voelen. Want van thee heeft mijn
vader rood haar overgehouden en de rest van de familie is er knettergek van
geworden. Hierna kwam de medische staf
kijken hoe het ging, nou naar omstandigheden redelijk. Heeft u pijn ,nee hoor alleen
als ik lach, en dat gebeurt nu even niet. “U hebt wel een stevig ontbijtje
staan,” zegt de chirurg, wijzend op de fles wijn. Dat de pomp al in zo’n
vroeg stadium was uitgezet hadden ze nog niet meegemaakt. Maar de operatie pijn
bleef wel weg, en verder ook weinig last van gehad. De buurvrouw was inmiddels
opgehaald voor operatie. Verder de dag wel doorgekomen met soezen, en een
beetje lezen. Maar je kon je nergens op concentreren, wat mijn hoofd leek wel
een wattenpakhuis.

Naar huis.

De woensdag verschilde niet veel van de dag ervoor,
medicijnenontbijt wassen enz.enz. U mag
straks naar huis, o wat een zaligheid. Jullie waren allemaal even lief en deden
het met zorg, maar naar huis is toch wel fijn.

Zaterdagmorgen nog erg veel pijn in de nek, en de
fysiotherapeut maar eens gebeld. “Kom om 11.00 uur maar even langs.”
Vriendje Dirk, net terug uit de USA waar hij route 66 gereden had, wilde mij
wel even naar Fred rijden.

Bij Fred het hele verhaal uitgelegd, en die vertelde mij
dingen die men eigenlijk in het ziekenhuis had moeten vertellen. Dit was
normaal, klopt dat vertelde ze ook in het ziekenhuis, maar Fred wist dan ook nog
te vertellen waarom en hoe e.e.a. in elkaar stak. Fred heeft mijn nek zeer
zorgvuldig -dat doet ie bij elke behandeling-
behandeld, en de scherpe kantjes zijn er nu af. Er zit nu weer
verbetering in en het heeft zeker nog tijd nodig, maar ik heb goede hoop.



Zomervakantie 2014

Algemeen Posted on 31 Jul, 2014 08:05:29

Vakantie 2014 met de nieuwe camper.

Maandag 14 juli werd de camper om 09.30 gebracht. Daarna
dapper aan het inladen. Het verschil met de vorige camper is dat deze 2 grote 1
persoons bedden heeft, de vorige camper had maar 1, 2 persoons bed waarvan
bovendien nog een hoek af was. Dit was gedaan om de badkamer bereikbaar te
houden. Maar goed een andere indeling en heeeeeel veeeeeel bergruimte, onder de
bedden. In camperkringen wordt dit de garage genoemd. Ook was de beloofde
fietsendrager aanwezig, eigenlijk had het misschien ook wel zonder gekund omdat
er beneden zoveel ruimte was.

Dus het laden ging voorspoedig en voor alles was ruimschoots
de ruimte. Lia heeft zelfs een wijnkelder gecreëerd. De kleinkinderen moesten
natuurlijk zien waar oma en opa mee op vakantie zouden gaan. Het hoogte punt is
dan altijd dat ze willen zien hoe de oudjes slapen. De kers op de taart was dat
ze een stukje mee mochten rijden.

De speciale camper tomtom geprogrammeerd, en de reis kon
beginnen. Het eerste doel was Kinrooi, in België. Dat was een nagelnieuwe
camperplaats. De douches waren nog niet gereed, en de receptie moest ook nog
afgetimmerd worden. Maar op zich een mooie plek voor 1 nacht en ook niet duur
10 euro voor 1 nacht.

De volgende dag ging de reis naar de stad Luxemburg. Daar
aan de rand bevind zich een pracht van een camping, met mooie ruime plaatsen en
alle voorzieningen binnen handbereik. De camper rijdt werkelijk voortreffelijk.
We hebben hier lekker gestaan en omdat het erg mooi weer was, de bbq maar eens
opgestookt. En na een prima nachtrust -de bedden slapen stukken beter als in de
vorige- de boel weer zeevast gesjord en nu op weg naar Pont A Mousson in
Frankrijk. Hier kwamen we terecht op de gemeentelijke camperplaats annex
jachthaven. Hier mocht je zelf een plekje uitzoeken. En na even om ons heen kijken,
hadden we een prachtig stekje. Met de achterkant naar de moezel en ook nog
ruimte om de luifel uit te draaien. Een uurtje later zaten we in de schaduw van
een aldaar aanwezige boom – een voor mij onbekend ras- een kop koffie te
drinken. Hier hebben we twee dagen gestaan. Vroeg in de middag zegt de directie
dat ze wel in is om de stad te gaan bekijken. Met dit weer? Het was stevig
dooi, zo’n 30 graden. Maar goed wij op de fiets, dat is in Frankrijk toch wel
iets anders. Er zijn bijna geen fietspaden, dus je moet maar zien waar je
jezelf veilig waant. Bij de tour hebben ze de mazzel dat daar een legertje
auto’s vooruit gaan, die waren er niet voor ons. Heel ouderwets is alles in Frankrijk
in de meeste kleine plaatsjes, zijn de winkels nog gesloten tussen de middag. Dus er was weinig te
zien, maar we hebben wel lekker gefietst.

Maar goed na twee
heerlijke dagen werd ons volgende doel Bousseracourt. Zegt de meesten
waarschijnlijk niets, en mij in het begin ook niet. Ware het niet dat onze
vrienden A&A -Adri en Albert- zich daar in een aldaar aanwezige B&B – bed & breakfast- bevonden.

De speciale tomtom geprogrammeerd en gaan met die banaan.
Het laatste stuk stuurde hij ons over een weggetje waar we niemand konden
tegenkomen zonder in de problemen zijn te geraakt. We kwamen gelukkig niemand
tegen en alles is goed afgelopen. Daar wij een plaatsje daar besproken hadden
voor 2 nachten wist men van onze komst. Alleen had ik gevraagd om het geheim te
houden. Dat heeft men dan ook gedaan. Het weer was wederom zo rond de 30
graden. En A&A zaten in de boomgaard onder een pruimenboom heerlijk te
lezen. Zij hadden niet in de gaten dat wij al naast hun stonden, pas toen ik
vroeg of wij een nachtje mochten blijven werd er pas gereageerd. “mens wil
je me nooit meer zo laten schrikken” sprak Adri die er gelijk bij vertelde
dat dit niet goed was voor hart en andere organen. Het was een prettig weerzien
en uiteraard moesten de nodige ervaringen uitgewisseld worden. We hadden
tenslotte elkaar al een week niet meer gezien. Dit alles ging onder het genot
van een kopje koffie met wat lekkers. Adri verzamelde in de gauwigheid nog een
paar handjes blauwe pruimen, welke goed te pruimen waren. Na een poosje kwamen
John en Brigitte – de eigenaars van de B&B- John loodste mij naar de plek
waar we 2 dagen konden gaan staan. Toen was het pubtime.

Onder het genot van een goed glas vuurwater en wat andere
versterkingen, stelde Albert voor om de volgende dag iets te gaan bekijken op
een uurtje rijden vanaf de B&B. Het zou het kerkje worden van Rochamps.
Boven op een berg gebouwd in de jaren ’50, door een bijzondere architect. Het
was zeer de moeite waard. Er was een aantal jaren terug -2011- een klooster
bijgebouwd, maar dit was compleet geïntegreerd in de berg. Een heel mooi
geheel. Wat later op de dag hebben we op
de “Ballon” een berg daar ter plaatse – in de vogezen- lekker
gepicknickt. We hebben vandaag erg veel gezien daar in de omgeving. En ‘s
avonds lekker gegeten bij John en Birgit.

De volgende dag zijn we op tijd vertrokken richting Niderviller,
maar toen we aankwamen bij de camperplaats bleek dat niet zo’n geweldige plek.
Dan maar eerst ergens geparkeerd en een broodje gegeten. Tijdens het broodje
eten verder gezocht naar een camperplaats in de buurt. Die was snel gevonden.

Dus gingen wij op weg naar Rhodes, dat was weer wel een zeer
mooie -wederom een gemeentelijke – camperplaats, aan een groot meer met heel veel zeilbootjes. Leek wel een
beetje op Loosdrecht. Terwijl we aan de koffie zaten kwam de beheerster – een
heel aardige en behulpzame vrouw, maar met paardengebit- ons vertellen dat het
die avond code orange was. Wij hebben heerlijk nog tot wij naar bed gingen
buiten gezeten. Voor de zekerheid wel de luifel ingedraaid en alles zeevast
gesjord. Het enige waar we last van hadden, was de regen die ‘s nachts met
bakken uit de hemel kwam. En de hele volgende dag bleef het regenen. Dus maar binnen gezeten en heeeeel veel
gelezen.

Inmiddels hadden wij besloten dat we de dag daarop naar Metz
zouden gaan. Daar was een gemeentelijke camperplaats, evenals de vorige. Deze
camperplaats lag midden in de stad en was groot en druk. Want vlakbij de
camperplaats was een wildwater riviertje, waar in de periode dat wij er waren
kampioenschappen kajakken en kanovaren werden gehouden. Maar goed de fietsen
werden klaar gezet en onze tocht naar de binnenstad kon beginnen. In de
binnenstad aangekomen domineerde daar de grote kathedraal van Metz. Wat een
schitterend bouwwerk, daar was de Lebuïnuskerk, maar een dorpskerkje bij. Wat
een pracht en praal. Het doopvont was zo groot als een gemiddeld zwembad!

Toen we weer buiten waren stond er naast de kathedraal een
treinje gereed voor een rondtour door Metz. Voor een paar euro ben je een goed
uur onder de pannen, en je ziet een heleboel, er werd ook nog het nodige
uitgelegd, in onze eigen taal.

Daarna hebben we nog een uurtje de middenstand van Metz
bekeken en waren het er over eens dat Frankrijk erg duur is. Ik heb ‘s avonds
na het eten nog even een klein wandelingetje gemaakt, want ik wilde het traject
dat al die kajakkers moesten afleggen wel eens met eigen ogen zien. Tevens heb
ik er ook maar een filmpje van gemaakt, wie het wil zien is van harte welkom
aan de deltalaan.

Om tien voor negen, de volgende dag reden we na betaald te
hebben de camperplaats af en gingen richting Alzingen in Luxemburg. Volgens de
Boeken was hier ook een zeer mooie camperplaats. Na een goed uur daar
aangekomen, we moesten nog wel even wachten, want wij waren zo vroeg daar ze
nog met de checkout bezig waren. Maar ook dit was weer een mooie camperplaats,
met alle moderne voorzieningen. Het sanitair blonk je tegemoet. Er was
probleemloos wifi en de plekken waren werkelijk heel mooi. En voor 2 euro p.p.
zat je middenin Luxemburg stad. Waar we lekker gewandeld hebben. ‘s Middags
tijdens de siësta kwamen er een paar jongelui van rond de 20 jaar, informeren of dit wel een leuk
plekje was om een nachtje te staan. Dat konden wij hartgrondig beamen. Zij
vertelden ons – 1 tenminste- dat hij 2 weken terug een camper had gekocht voor
de prijs van € 7000. Dat is tenminste wat, een ondernemende jongeman, die zijn
geluk op deze manier eens ging beproeven. Wat gaaf een campertje van 22 jaar
oud, net zo oud als deze jongens, met oranje gordijntjes en bekleding. Wie doet
hem dat na? Alles zat er in en werkte ook nog naar behoren! Ze hebben een nacht
naast ons gestaan en zijn ‘s avonds ook nog even wezen borrelen. De volgende
morgen zijn wij naar de stad vertrokken en de jongens naar elders, ze hadden
het over Vianden want daar ergens stond een vriendin van ze.

Na 2 nachten zijn wij ook weer vertrokken en wel richting
Trier. Daar in de buurt was een camperplaats bij een wijnboer. Om precies te
zijn in het plaatsje Longuich. Wij hadden er nog nooit van gehoord maar horden
camperaars wel. Je stond daar wel in het gelid, en ook redelijk dicht op
elkaar, maar wij stonden weer met de neus vooraan aan de moezel! Ik kon daar
precies het gebeuren op het water in de gaten houden. Aanmelden hoefde niet,
vanaf 19.00 uur kwam de eigenaar de kentekens opnemen. De plek koste maar €
8.00 per dag all inn. Waar vind je dat nog. Op de vrijdag de dag van
aankomst, en tevens Lia haar verjaardag, hebben we in dit dorpje gegeten.

Dat kostte ook bijna niets, en dit alles werd weggespoeld
met een heerlijk moezelwijntje. Zaterdag hadden wij het plan op gevat dat we
naar Trier wilden, met de bus. Zo gezegd en ook zo gedaan. Wat een mooie stad
met heel veel historie. Ook weer een heel mooie kerk gezien, ingericht met
heuse nonnetjes. Waarvan er ook nog een paar heel erg jong waren. Verder hebben
we heerlijk lopen shoppen en bijzondere winkels bekeken. ‘s avonds weer terug
op de camperplaats om daar maar eens van de locale wijn te proeven. Wij hadden
daar een “Blanc de noir” uit 2013. Wat een lekker wijntje was dat!
Aangezien ik eerder onderweg aangenaam was verrast door Lia met de vraag
“waar was het ook al weer was om een nieuw objectief aan te schaffen. Dat
was in Heumen.”antwoordde ik. “Lijkt het dan wat om daar op de terug
weg langs te gaan, dan hoeven we er niet speciaal heen vanuit Deventer.”
Daar word een mens wel even sprakeloos van. Want wij hadden afgesproken dat ik
pas een nieuw objectief zou krijgen, als de garage verkocht was. Die inmiddels
al bijna 3 keer was verkocht, maar niemand kreeg geld van de bank. Dus de route
aangepast en een camperplaats in Rees op de kop getikt. Deze camperplaats
beloofde dat er van alles zou zijn. Maar helaas de toiletten en douche waren
niet te vinden. Nu kunnen we best een dagje zonder douche, maar zonder wc is
een ander verhaalvoor de kleine boodschap hadden we een wc aan boord maar voor
de rest…… je zal maar nodig moeten. Na enig rondvragen kwamen we er achter dat
in de naast gelegen sporthal een douche en toilet ter beschikking waren. Wel voor
0.50 cent en alleen van ‘s morgens 10.00 uur tot 20.00 uur. Mijn keutel dient
zich altijd aan buiten kantoortijden -die van Lia trouwens ook- dus hier hadden
we ook niets aan. Maar voor 6 euro kun je ook niet meer verwachten. Het was
trouwens maar voor 1 nacht.

De fietsen werden van de fietsendrager afgehaald en er werd
vertrokken naar de Rijn promenade. Het begon er wel een beetje dreigend uit te
zien, maar een kniesoor die daarover zeurt. Tijdens het winkelen bij de Aldi
begon het hevig te onweren en te nog heviger te regenen. We hebben de bui afgewacht
en zijn toen terug gefietst naar de camperplaats. Omdat we niet buiten konden
zitten hebben we binnen maar tv gekeken.

De volgende ochtend vertrokken wij richting Heumen.
“bij het eerste het beste tankstation stop je want ik moet heel nodig naar
de wc” was de boodschap die ik mee kreeg toen we de camperplaats af
draaiden. Inderdaad na 10 minuten kwam er een tankstation in zicht en was het
leed snel geleden. Ging zij met een rood hoofd henen zij kwam weer normaal
gekleurd terug. Na een klein uurtje waren wij dan in Heumen, 10 minuten voor
openingstijd. Er werd met de camper decadent naast de hoofdingang op een
parkeerplaats voor bezoekers geparkeerd. En nog decadenter werd er staande
tegen de camper een kop koffie genoten.

:

Nadat de 10 minuten verstreken waren werden wij aldaar op
gewacht door een verkoper. Die ons niets vroeg, dus wij maar uitgelegd dat wij
de week er voor een mailtje uit hadden doen gaan aangaande de voorraad
objectieven voor mijn toestel. Daar werd keurig op gereageerd dat er nog ruim
voorraad was. Of ik hem wilde reserveren? Neen, daar hebben wij niet op
gereageerd, omdat ik niet verwachtte zoals ik tegen de bediende zei: “Ze
liggen vast niet in rotten van vier voor de deur voor dit objectief.”
“Dan ga ik hem even voor u bestellen.”sprak de man en tikte diverse
dingen in de computer waar door in het magazijn de dienstdoende
magazijnist wakker werd gemaakt om het
ding te gaan zoeken in de schappen. Na enig kabaal op de achtergrond, bleek dat
er een goederenlift was geland met het gewenste aan boord. Na het uitproberen,
was de wens van Lia om het cadeautje in te pakken, want een cadeautje hoort in
gepakt te zijn. Na twee pogingen en 20 minuten verder was het geschenk
ingepakt.

Na een uurtje rijden zijn we weer veilig thuis gekomen. Na
weer een uurtje was alles uitgepakt en de volgende dag heb ik het hele ding
schoongemaakt.



Next »